امروز دشمنان دنیاى اسلام، دشمنان وحدت اسلام، با ابزارهاى دین وارد میشوند، با ابزارهاى اخلاق وارد میشوند؛ باید هشیار بود. آنجائى که میخواهند افکار عمومى مردم غیرمسلمان را فریب بدهند، نام حقوق بشر را مى‌آورند، نام دموکراسى را مى‌آورند؛ آنجائى که میخواهند افکار عمومى دنیاى اسلام را فریب بدهند، نام قرآن را مى‌آورند، نام اسلام را مى‌آورند؛ در حالى که نه به اسلام و قرآن اعتقادى دارند، نه به حقوق بشر اعتقادى دارند. امیرالمؤمنین در آن لحظه‌ى فریب و فتنه، به دوستان خود نهیب میزند: «امضوا على حقّکم و صدقکم»؛ این راه حقى که در پیش گرفتید، این حرکت صادقانه‌اى که دارید انجام میدهید، این را از دست ندهید و رها نکنید؛ با حرفهاى فتنه‌گران و فتنه‌انگیزان، در دل شما تزلزل به وجود نیاید؛ «امضوا على حقّکم و صدقکم»؛

۱۳۸۹/۴/۵| حضرت آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مردم استان بوشهر:

[متن کامل سخنان ^[1]]

این نهج‌البلاغه را باید خواند و فراگرفت. در دوران اخیر، بسیارى از متفکران و اندیشمندان غیرمسلمان – نه فقط مسلمانها – با نهج‌البلاغه آشنا شدند؛ کلمات امیرالمؤمنین را خواندند و دیدند؛ حکمتهاى مجسم در این بیانات را شنیدند و فراگرفتند و از عظمت این کلام و صاحب کلام بهت‌زده شدند. ما به نهج‌البلاغه بیش از این بایستى توجه کنیم؛ بیش از این باید فرا بگیریم؛ بیش از این باید از دریاى مواج حکمت امیرالمؤمنین بهره ببریم؛ همه‌ى ابعاد کار را روشن میکند، همه‌ى درسها را به ما میدهد. علماى بزرگ اهل سنت درباره‌ى این کلمات تعبیراتى دارند که انسان شگفت‌زده میشود…

^[2]

در جنگ صفین وقتى طرف مقابل که احساس میکرد دارد شکست میخورد، براى اینکه جنگ را متوقف کند، قرآنها را سر نیزه کرد، یک عده‌اى آمدند دور امیرالمؤمنین را گرفتند و فشار آوردند که باید تسلیم شوى و جنگ را تمام کنى؛ اینها قرآن را مطرح کردند. کار مزورانه‌اى بود، کار عجیبى بود. حضرت فرمود: شما اشتباه میکنید؛ شما اینها را نمیشناسید. این کسانى که امروز قرآن را به عنوان حَکم مطرح میکنند، به قرآن اعتقاد ندارند. من اینها را میشناسم. «انّى عرفتهم اطفالا و رجالا»؛ من دوره‌ى کودکى اینها را دیدم، دوره‌ى بزرگى اینها را هم دیدم. «فکانوا شرّ اطفال و شرّ رجال»؛ بدترین‌ها بودند. اینها به قرآن اعتقادى ندارند. وقتى در تنگنا گیر میکنند، قرآن را مطرح میکنند. البته آنها گوش نکردند، اصرار ورزیدند و دنیاى اسلام خسارتش را خورد.

امیرالمؤمنین اهل بصیرت دادن است. امروز ما به این بصیرت احتیاج داریم. امروز دشمنان دنیاى اسلام، دشمنان وحدت اسلام، با ابزارهاى دین وارد میشوند، با ابزارهاى اخلاق وارد میشوند؛ باید هشیار بود. آنجائى که میخواهند افکار عمومى مردم غیرمسلمان را فریب بدهند، نام حقوق بشر را مى‌آورند، نام دموکراسى را مى‌آورند؛ آنجائى که میخواهند افکار عمومى دنیاى اسلام را فریب بدهند، نام قرآن را مى‌آورند، نام اسلام را مى‌آورند؛ در حالى که نه به اسلام و قرآن اعتقادى دارند، نه به حقوق بشر اعتقادى دارند… ^[3]

امیرالمؤمنین در آن لحظه‌ى فریب و فتنه، به دوستان خود نهیب میزند: «امضوا على حقّکم و صدقکم»؛ این راه حقى که در پیش گرفتید، این حرکت صادقانه‌اى که دارید انجام میدهید، این را از دست ندهید و رها نکنید؛ با حرفهاى فتنه‌گران و فتنه‌انگیزان، در دل شما تزلزل به وجود نیاید؛ «امضوا على حقّکم و صدقکم»؛ راهتان راه درستى است. خاصیت دوران فتنه – همان طور که بارها عرض کرده‌ایم – غبارآلودگى است، مه‌آلودگى است. نخبگان گاهى دچار خطا و اشتباه میشوند. اینجا شاخص لازم است. شاخص، همان حق و صدق و بیّنه‌اى است که در اختیار مردم قرار دارد. امیرالمؤمنین مردم را به آن ارجاع میداد. امروز ما هم محتاج همان هستیم.