تریبون مستضعفین – کتاب خاطرات یوشکا فیشر، وزیر خارجه سابق آلمان با نام «من متقاعد نشده‌ام ـ جنگ عراق و سال‌های حکومت سبزها و سرخ‌ها» منتشر شد. فیشر در این کتاب کشاکش‌های پشت پرده سیاسی بعد از ۱۱ سپتامبر و مقدمات تدارک حمله آمریکا به عراق و افغانستان را تشریح می‌کند. نزدیک به ۳۰ صفحه از ۳۵۰ این کتاب به مساله اتمی ایران و ملاقات و گفت وگو فیشر با احمدی نژاد، علی لاریجانی، روحانی ، خرازی و محمد خاتمی اختصاص داده شده است.

«من متقاعد نیستم»، جمله معروفی ست که فیشر در مخالفت با حمله به عراق و خطاب به رامسفلد، وزیر دفاع سابق آمریکا در کنفرانس امنیتی مونیخ بیان کرد. فیشر در آن زمان به رامسفلد گفت: «صدام حسین یک دیکتاتور بی رحمی ست و ما از خیلی وقت ها این را می دانیم. او به ایران حمله کرد و سلاح کشتار جمعی علیه ایران استفاده کرد. بدون کمک شما ما قادر به ساختن دموکرسی در کشور خود نبودیم، اما نسل من یاد گرفته که در دموکراسی قبل از آن که انسان تصمیم بگیرد، باید نخست متقاعد شود. معذرت می خواهم، من متقاعد نشده ام. وقتی من خودم متقاعد نیستم، چطور می توانم در افکار عمومی ظاهر شوم و بگویم که به جبهه جنگ بروید. من خودم هنوز به این جنگ باور ندارم».

در قسمتی از خاطرات فیشر بحث انرژی هسته‌ای ایران و مذاکرات دولت وقت ایران با مقامات اروپایی ذکر شده است. این بخش از خاطرات مربوط به دوره تیم مذاکره کننده دولت خاتمی با مقامات اروپایی است و شروع دولت احمدی نژاد و تغییر روند مذاکرات و تعامل با غرب. تصمیم اسرائیل برای حمله به ایران، مذاکره با کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه وقت آمریکا و دیدار با تیم هسته‌ای جدید ایرانی از مواردی است که فیشر به آن پرداخته است که در ادامه می‌خوانید:

تصمیم آمریکا و اسرائیل برای حمله نظامی به ایران

«پس از علنی شدن برنامه اتمی ایران، در اسراییل و آمریکا مباحث مربوط به گزینه نظامی» شروع شد. منظور از حمله نظامی در واقع بمباران تآسیسات اتمی ایران بود. بخاطر تجربه عراق و نحوه تدارک جنگ بلافاصله و به سرعت با کاولین پاوول در این مورد وارد گفت وگو شدم، زیرا معتقد بودم که ازدست رژیم بوش هرکاری ساخته است. من چنین حمله ای را دور از واقعیت و بیهوده می دانستم و آن هم به سه دلیل. یکی اینکه آمریکا در عراق و افغانستان در تیررس حملات تلافی جویانه نیروهای نظامی ایران بود. دوم اینکه پیامدهای چنین جنگی برای کل منطقه غیر قابل کنترل بود. سوم آنکه مشخص نبود که با بمباران هوایی بتوان توان اتمی ایران را بطورکامل نابود کرد»

یوشکا، یک چیز باید روشن شود؛ دولت آمریکا تحمل رژیم فعلی ایران را ندارد

«چند روز قبل از اینکه کوندلیزا رایس وزیر خارجه شود، پیش او رفتم.  رایس صحبت را با این کلمات آغاز کرد: «یوشکا، یک چیز باید روشن شود. دولت آمریکا تحمل رژیم فعلی ایران را ندارد. ما خواهان تغییر رژیم ایران هستیم». بنا به تجربه، معنی این کلمات این بود که ما بسوی یک جنگ با ایران می رویم. من به او گفتم که ما باید به تغییر و تحول دراز مدت فکر کنیم و نه تغییر رژیم. استراتژی تحول و تغییر در زمان جنگ سرد موفقیت آمیز بود. من و رایس در این مورد نتوانستیم به توافق برسیم. من پیش خودم با تلخکامی فکر کردم که با دولت بوش سال های سخت تری در پیش خواهیم داشت.

فهمیدم حکومت ایران هرگز حاضر به کوتاه آمدن نیست

لاریجانی به محض رسیدن و قبل از نشستن و سلام کردن شروع به صحبت کرد و برنامه اتمی ایران را با ملی کردن صنعت نفت در دهه ۵۰ و محمد مصدق مقایسه کرد. لاریجانی می گفت که همه قدرت هایی که امروز درصدد سد رشد ظرفیت هسته ای ایران هستند، همان نقشی را ایفا می کنند که دیرور بریتانیا و آمریکا مصدق را عامل کمونیست ها و مسکو معرفی می کردند و در نهایت برعلیه او کودتا کردند و شاه را به قدرت برگرداندند.

من در زمانی که لاریجانی حرف می زد، به دقت او را نگاه می کردم. احساس من این بود که لاریجانی این حرف ها را از روی تاکتیک بیان می کرد. وی تلاش می کرد که با این استدلال‌ها ایران را که در گذشته به خاطر نقض شدید پیمان منع گسترش سلاح های هسته‌ای، در موضع تدافعی قرار گرفته بود، بیرون آورد و به عنوان قربانی معرفی کند.

اما وی در کنه موضوع به این مقایسه تاریخی باور داشت. در واقع باور به این موضوع به معنای آن بود که دولت جدید به هیچ وجه حاضر به کوتاه آمدن در مسأله اتمی نخواهد شد. زیرا هرگونه کوتاه آمدن نسبت به این «حق مسلم» در قبال قدرت های بیگانه به معنای خیانتی دیگر به مصدق و مردم ایران است.

من فکر کردم که اگر تصور دولت جدید واقعا این است، در آن صورت هرگز حاضر به کوتاه آمدن و سازش نخواهد شد.