وی با اطلاع از اینکه امام ملاقات عمومی دارد، به تهران آمده تا در کنار امام (ره) قرار گیرد و مردم آن شهرستان با دیدن وی در کنار حضرت امام (ره) او را برای نمایندگی شهرشان انتخاب نمایند. پس از انتخابات و اعلام نتایج همه دیدند برخلاف انتظار، ایشان رأی نیاورده و انتخابات را به رقبای خود واگذار کرده است. زمانی که ایشان پیش امام (ره) آمدند، آن پیر خوش‌ضمیر که تنها قانون و قانون‌گرایی ملاک عمل برایشان بود، با خنده‌ای معنادار فرمودند، فلانی ظاهراً عکس‌های پخش شده با خمینی نتوانست برایتان کاری بکند!

قانون و قانون گرایی

شخصی از دوستش گلایه کرده و به او گفت: «مرد حسابی! چرا به این و آن گفته‌ای که من آدم کم‌حافظه‌‌ و فراموشکاری هستم؟» دوستش که نمی‌خواست او را پیش دیگران شرمنده کرده باشد، گفت: «من چنین چیزی نگفته‌ام، اصلاً به چه کسی این حرف را زده‌ام؟!» و طرف با تعجب گفت: «چی را به چه کسی گفته‌ای؟!»
اواخر اردیبهشت ماه و در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، همایشی با عنوان «منشور اخلاق انتخاباتی» در صدا و سیما به ابتکار وزارت کشور برگزار شد که شاید از لحاظ فراگیری دعوت‌شدگان که از سلایق مختلف سیاسی بودند کم نظیر بود. در این همایش بیش از همه شرکت‌کنندگان و سخنرانان، حضور یک سخنران توجه نگارنده را به خود جلب کرد. مجید انصاری از جمله سخنرانان این همایش بود که به نمایندگی از مجمع روحانیون مبارز شرکت کرده بود و در سخنان خود به نقل دو خاطره از برگزاری انتخابات در زمان امام راحل (ره) و نگاه آن پیر فرزانه به انتخابات و کاندیداها، پرداخت. انصاری در خاطره اول خود از حضرت امام (ره) نقل کرد: «در دوره اول مجلس شورای اسلامی فرزند آقای پسندیده برادر حضرت امام (ره) از شهرستان خمین کاندیدای مجلس شده بود که در رقابت‌های انتخاباتی از قضا برادرزاده امام رأی نیاورده و یک معلم ساده و ناشناخته از خمین وارد مجلس شد. پس از اعلام نتایج آرا، برخی افراد دلسوز ـ بخوانید تمکین نکرده‌ها به رأی مردم ـ در شرفیابی نزد امام (ره) با حالت افسوس اظهار داشتند، آقا خیلی بد شد، در آغازین روزهای انقلاب آن هم در شهرستان شما برادرزاده و منتسب به حضرتعالی،‌ پیروز انتخابات نشد. ظاهراً آن پیر فرزانه در پاسخ این جماعت فرموده بودند؛ اتفاقاً نه تنها بد نشد، بلکه از این جهت که مردم فهمیدند تفاوتی بین نزدیکان من با مردم وجود ندارد و انتخابات سالمی برگزار شده که برادرزاده من نتوانسته پیروز این انتخابات باشد، خیلی مناسب خواهد بود.»
در خاطره دوم که قطعاً آقای انصاری آن را به خوبی به یاد دارند، وی اظهار داشت: «در دوره دوم یا سوم مجلس شورای اسلامی، یکی از روحانیون شاخص که همواره در کنار حضرت امام (ره) قرار داشت کاندیدای یکی از شهرستان‌ها شده بود و برای پیروزی خود از همه ابزار‌های تبلیغاتی استفاده کرده بود تا آنجا که در زمان ممنوعیت تبلیغات انتخاباتی، وی با اطلاع از اینکه امام ملاقات عمومی دارد، به تهران آمده تا در کنار امام (ره) قرار گیرد و مردم آن شهرستان با دیدن وی در کنار حضرت امام (ره) او را برای نمایندگی شهرشان انتخاب نمایند. پس از انتخابات و اعلام نتایج همه دیدند برخلاف انتظار، ایشان رأی نیاورده و انتخابات را به رقبای خود واگذار کرده است. زمانی که ایشان پیش امام (ره) آمدند، آن پیر خوش‌ضمیر که تنها قانون و قانون‌گرایی ملاک عمل برایشان بود، با خنده‌ای معنادار فرمودند، فلانی ظاهراً عکس‌های پخش شده با خمینی نتوانست برایتان کاری بکند!»
این دو خاطره به نقل از رقیب اصلاح‌طلبان برای تخطئه آنها بیان نشده است، بلکه نقل از کسی است که کمتر از یک ماه قبل از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سخنان او در جمعی بیان گردید اما امروز خلاف آن را عمل می‌کنند.
کسی که مصّر بود شکست خورده انتخابات را پیروز جلوه دهد و قریب به سه هفته با شانتاژ و هوچی‌گری، فضای سیاسی کشور را ملتهب نماید. کسی که در عین علم و آگاهی از دیدگاه حضرت امام (ره) نسبت به قانون و برابری همه آحاد جامعه در مقابل آن، با جسارت در مقابل قانون ایستاد و امروز نیز دوستان مجمعی او همچون موسوی خوئینی‌ها، هادی غفاری، خاتمی و … ایستاده‌اند. امامی که قانون را برتر از برادرزاده خویش می‌دانست و دلسوزی‌های قانون‌گریزانه برخی نزدیکان نتوانست در نگاه آن بزرگوار کوچک‌ترین تأثیری داشته باشد،‌ امروز اگر بود در قبال رفتارهای سخیف قانون‌ستیز برخی آقایان چه برخوردی می‌کرد؟ برای کسانی که چنین رفتارهایی را از امام (ره) ندیده‌اند، شاید حرجی نباشد که رادیکال و بدون منطق عمل کنند ولی از جماعتی که خود را منتسب به امام (ره) می‌دانند و وقیحانه قانون را زیر پا می‌گذارند هیچ توجیهی پذیرفتنی نیست. این جماعت یا فراموشکارند و گفته‌های متأخر خود را نیز به یاد ندارند و یا آنچنان غافل و گرفتار در دام دشمن نفس هستند که راه بازگشتی برای خویش باقی نگذاشته‌اند.