شیطان پرستی، فراماسونها، عرفانهای نوظهور، هالیوود، انجمن حجتیه، وهابیت، طب سنتی، صهیونیسم شناسی و…. اینها کلمه های جذابی است که مشتری های خوبی دارد کسانی با فعالیت در این زمینه ها توانسته اند هم مشهور شوند هم جیب خود را پر کنند.

اما بحث ما از اینجا آغاز میشود که برخی از دوستان طلبه از روی دغدغه بخش زیادی از وقت خود را صرف مطالعه این مسائل می کنند و در فعالیتهای تبلیغی، این موضوعات را برای مخاطبین ارائه می کنند، از قضا مخاطب هم که بعضا این موضوعات را نشنیده است با اشتیاق از آن استقبال می کند. جالب این است که اکثرا طلاب جوانتر به این موضوعات علاقه دارند و این می شود یک تبلیغ موفق و خوب و طلبه هایی که از این حرفها بلد نیستند حتی باید مورد سرزنش قرار گیرند که چرا از مسائل روز اگاه نیستند. و بر این اساس ایام تبلیغی که زمان تبلیغ اسلام است می شود جلسات تشریح شیطان پرستی و….

کار به اینجا ختم نمی شود این دسته از طلبه ها از منظر یکی از این موضوعات جهان را نظاره می کنند مثلا برخی رد پای صهیونیستها را در همه جا می توانند نشان دهند حتی در حجره طلبگی. برخی نیز نمادهای شیطان پرستی و ماسونی را در داخل استکان چای جستجو می کنند. این کار تا بدانجا ادامه می یابد که پروژه کاری یک طلبه می شود همین موضوعاتو ماجرای نزاع فکری طلاب. نزاعی حاشیه ای که جای متن را می گیرد.

اما در این جلسات چه می گذرد؟

معمولا در این جلسات به تاریخچه و معرفی شخصیتها و نمادها پرداخته می شود و اگر فرد گوینده توانا باشد، مقداری نیز در مورد عقاید و مبانی فکری اینها توضیح می دهد. جلسه تمام می شود، مخاطب که از عموم مردم است، شناخت نسبی از این گروه پیدا می کند، حس می کند برخی از افکار این گروه ها جالب است و بعدا ممکن است خودش علاقمند به این مباحث شود.

چند نکته:

۱- دراکثر این جلسه ها فقط توضیح و تشریح موضوع است و خبری از نقد و بررسی جدی نیست و واقعیت این است کسانی هم که این اندیشه ها را مطرح می کنند نوعا توان رد این دیدگاه ها را ندارند. توجه داریم اگر نقد با روش درست انجام نگیرد، نه تنها موثر نیست بلکه ممکن است، نتیجه معکوس داشته باشد. نتیجه این است که یک مبلغ دینی کاری را می کند که طرفداران آن اندیشه با صرف هزینه های گزاف نیز نمی توانستند آن کار را انجام دهند.

۲- براستی آیا با روش سلبی می توان چند صد فرقه عرفانی و…. را برای مردم توضیح داد و آنرا رد کرد؟ آیا این روش، تخصیص اکثر نیست که در دروس طلبگی در رد آن استدلال می کنیم.

۳- زمانی این اندیشه ها در جامعه بروز می کنند که جامعه نیازمند تفکر و ایده جدید است و ایده پردازان مذهبی در این زمینه خلاقیت کمتری دارند .

۴- از سوی دیگر معمولا طلابی که با اندیشه های اسلامی آشنایی بیشتری دارند عمدتا از اسلام سخن میگویند تا دیدگاههای اسلامی به مخاطب منتقل شود و بعنوان معیار و ملاک قرار گیرد تا مخاطب بتواند در مواجهه با تفکرات به اصطلاح انحرافی قدرت تشخیص داشته باشد.

منبع: نامه های حوزوی