«شیرین» به لحاظ فُرم، یک اتفاق در سینمای ایران محسوب می‌شود، اتفاقی که به نظر می‌رسد بیشتر ناشی از بازی‌های فُرمی و شیطنت‌های پست مدرن سازنده‌اش باشد تا یک جست‌وجو و تکاپوی واقعی در حوزه هنر سینما.

فیلم «شیرین» ساخته عباس کیارستمی بالاخره پس از کش و قوس‌های فراوان در گروه سینمایی مخاطبان خاص، اکران شد فارغ از اینکه اکران این فیلم تا چه حد بتواند با مخاطب خاص ایرانی ارتباط مضمونی و ساختاری پیدا کند و گذشته از اینکه در فضای کنونی تولید و نمایش سینمایی ایران آثاری همچون «شیرین» چه جایگاهی را می‌تواند از آن خود کند، باید گفت که فیلم یکی از تجربی‌ترین آثار کارنامه عباس کیارستمی است که البته می‌توان نشانه‌های روشنی از تجربه‌های پیشین او را در آن یافت، از فیلم‌های سال‌های دور همچون «مشق شب» گرفته تا آثار متاخرش.

اما فیلم «شیرین» به لحاظ فُرم، یک اتفاق در سینمای ایران محسوب می‌شود، اتفاقی که به نظر می‌رسد بیشتر ناشی از بازی‌های فُرمی و شیطنت‌های پست مدرن سازنده‌اش باشد تا یک جست‌وجو و تکاپوی واقعی در حوزه هنر سینما.

فیلم «شیرین» قطعاً امکان برقراری ارتباط با مخاطب عامه ایرانی را ندارد و یکی از نشانه‌های مهم اکران آن در گروه سینمایی خاص به نوعی تسلیم شدن پیشاپیش در برابر این واقعیت انکارناپذیر است.

اما در گذر از این حقیقت آنچه مهم‌تر است رسیدن به این نکته است که فیلم «شیرین» فارغ از این حواشی و مباحث غیرمرتبط با متنش تا چه اندازه در حوزه زیبایی شناسی بصری سینما و تلاش‌هایی که منجر به تولید یک اثر قابل دفاع سینمایی شود، قابل مطالعه و بررسی است.

حقیقت آن است که «شیرین» در حوزه سینما و با در نظرگرفتن مؤلفه‌ها و شاخصه‌های این هنر بصری اثر قابل دفاعی نیست؛ چرا که اصول اصیل این مدیوم هنری را رعایت نکرده و اساساً بر مبنا و اساس فرم سینمایی بنا نشده است و بیشتر یک تجربه مبتدیانه و اولیه و نوآموز در حوزه بازی‌های فُرمی است و از میزانسن سینمایی در آن خبری نیست، گرچه حتی از جهت این به اصطلاح خلاقیت بصری نیز فیلم «شیرین» تنها، تکرار آثار پیش از خود است که با مرور تاریخ سینما به نمونه‌های اصیل، مبتکرانه و خلاقانه‌اش می‌رسیم.

فیلم «شیرین» یک شکایت گویی آینه وار، با پرداختی جذاب هم نیست و حتی یک بیان غیرمستقیم، به نظر می‌رسد کارگردان باسابقه و جهانی‌اش در فهم مقوله غیرمستقیم‌گویی و در دریافت متن براساس عکس العمل‌های مخاطب، دچار بدفهمی و اشتباه فاحشی شده است.

اینکه ریکشن‌های عده‌ای از بازیگران سینما را در حین چیدن یا شنیدن یک شکایت آن هم به شکلی یک نواخت و تخت و کش‌دار و خسته کننده دنبال کنیم، نامش هر چه که باشد قطعاً ابتکار و خلاقیت سینمایی نیست و نمی‌تواند اساساً درحوزه سینما تعریف شود؛ چرا که رویکرد و نتیجه‌اش یک نقض غرض کلی و سوء تفاهم کامل به حساب می‌آید و آن اینکه مخاطب همراه فیلم امکان همراهی با آن را پیدا نمی‌کند و فیلم صرفاً در حد یک بازی فرمی کارگاهی باقی می‌ماند.

به هر حال فیلم «شیرین» چندی است در گروه سینمایی مخاطبان خاص به روی پرده رفته و علاقه‌مندان شیطنت‌های همچنان کودکانه استاد کیارستمی می‌توانند به تماشای آن بروند و از این تلاش بسیار دیدنی و بیهوده دچار تمام تناقضات تاریخی، سینمایی شوند!