- مدل‌های حکومتی در دنیای امروز، بنا بر فلسفه و کارویژه‌های خود، نسبت خاصی را بین حکومت و مردم تعریف می‌کنند که میزان اهمیت مردم را در نگاه حاکمان می‌توان از همین تعاریف فهمید. این تعریف در تعیین نقش مردم در تصمیم‌سازی‌های یک ملت-دولت نقش بسزایی دارد. در قانون اساسی ما نیز بر اهمیت و نقش حضور مردم به روشنی اشاره شده است. اما به طور مصداقی در جمهوری اسلامی ایران، این رابطه به چه شکل است؟

اجازه دهید تا با ذکر نکته‌ای این مسأله را توضیح دهم. رهبر معظم انقلاب از سال‌های قبل – یعنی این‌که مخصوص امروزشان نیست- در همه انتخابات اصرارشان این بوده و هست که نظام کاری کند تا مشارکت حداکثری در انتخابات بوجود آید. از حدود پانزده، بیست سال پیش – مشخصاً‌ از دوره دوم ریاست‌جمهوری آقای هاشمی که بنده حضور ذهن دارم- رهبر انقلاب بر تلاش برای حضور حداکثری مردم در انتخابات اصرار داشتند؛ در حالی که برخی دیگر از بزرگان نظام، مخالف چنین رویه‌ای بودند و نظرشان این بود که حالا یک کسی باید رئیس‌جمهور شود، چه با یک اکثریت بالاتر یا پایین‌تر؛ چرا باید فضایی را فراهم کنیم که بعدها نتوانیم آن را کنترل کنیم؟ اما رهبر انقلاب مخالفت می‌کردند. البته همان‌طور که اشاره کردم، این اختصاص به سال قبل ندارد و سنوات قبل هم همیشه اصرارشان بر این موضوع بود. لذا به شورای نگهبان، وزارت کشور، صدا و سیما و به بقیه دست‌ اندرکاران چه در جلسات خصوصی، چه در جلسات عمومی و چه در سخنرانی‌ها می‌گفتند که شما زمینه و بستر را برای مردم به شکلی فراهم کنید که مردم بیشتر شرکت کنند؛ این بُعد مشارکت مردم و به تعبیر دیگر جمهوریت نظام است.

اما نکته قابل تأمل دیگر، اعتماد رهبر انقلاب به حضور و مشارکت مردم است. بسیاری از مسئولین در دوره‌های مختلف نظام، نگران بودند که مثلاً این‌دفعه مردم کمتر شرکت می‌کنند، اما رهبر انقلاب جزء کسانی بود که در دوره‌های مختلف می‌گفتند که من مطمئن هستم مردم ما به صحنه می‌آیند، چون کشورشان را دوست دارند، اسلام را دوست دارند، نظام را دوست دارند، چون به مسئولین اطمینان دارند. بنابراین حتماً هم مردم شرکت می‌کنند، این‌بار هم شرکت می‌کنند و شرکت‌شان بیش از دفعه قبل است و باز هم دشمنان را ناامید می‌کنند. این واژه‌ها و جملات در کلام رهبر انقلاب چه به خاطر انتخابات و چه مناسبت‌هایی مانند بیست و دوم بهمن بارها تکرار شده است. در همین مناسبت‌های هرساله می‌بینیم که تا چهار روز تعطیلی متوالی می‌شود که ممکن است مثلاً از تهران خیلی‌ها بیرون بروند، یا مثلاً بحث دخالت‌های دشمن و یا بحث مسائل داخلی مطرح شده، برخی تردید داشتند که مردم شرکت می-کنند یا نه؟ یکی از کسانی که با اطمینان کامل می‌فرمودند که مردم با حد نصاب بالا شرکت می‌کنند رهبر انقلاب بوده است.

- این نقطه قوت نظام اسلامی همیشه مورد انکار یا تردید دشمنان نظام بوده که تمام سعی خود را برای مخدوش کردن این ویژگی نظام به کار برده‌اند. نمونه بارز آن، حوادث پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم بود. رهبر انقلاب اشاره داشتند: «هر طرف اگر پیروز می‌شد، هر کس سرِ کار باشد، اگر نتائج انتخابات غیر از این هم می‌شد، بنده به طور اطمینان می‌توانم عرض بکنم که باز اینجور حوادثى دیده می‌شد، باز این حوادث پیش مى‏آمد، براى اینکه اصلاً آرامش در کشور نباشد. آنها امنیت کشور را و آرامش کشور را هدف گرفته‏اند…» شما این اشراف بر ترفندهای دشمنان را چگونه می‌بینید؟

یکی از مسائلی که نشان داد رهبر انقلاب جامع‌تر و عمیق‌تر از همه، نقشه‌های دشمن را بررسی می‌کنند، جریان فتنه سال قبل بود. اما می‌خواهم برای روشن شدن این موضوع، از زاویه دیگری به این موضوع بپردازم. رهبری در صحبت‌های ابتدای سال ۸۸ در مشهد فرمودند که بالأخره ما این دست چدنی را زیر دست‌کش مخملی می‌بینیم. برخی از مسئولین بلندپایه نظام وقتی که امریکا یک نرمش وچراغ سبزی نشان داد – البته آن چراغ سبزشان هم از روی استیصال بود- به رهبر انقلاب گفتند که چرا مذاکره نکنیم؟ بگذارید درهایمان را به سوی غرب و آمریکا باز کنیم، بگذارید ویزای یک هفته‌ای بدهیم هرکسی می‌خواهد بیاید وغیره. رهبری گفتند که اینها برنامه است، شاید گفتن این حرف‌ها از سوی مسئولین آمریکایی تاکتیک باشد. حالا شما چقدر به قول آن ضرب‌المثل معروف از حول حلیم توی دیگ می‌افتید؟! یک مقداری صبر کنید، یک مقداری اندیشه کنید. آن روز که رهبر انقلاب تعبیر دست چدنی را به کار بردند که آن موقع حتی برخی مسئولین به سخن آقا اعتراض داشتند ولی علنی به زبان نمی‌آوردند که دست چدنی دیگر چیست و این حرف‌ها چه معنایی دارد؟ این جریان‌های اخیر نمونه‌ای از همان دست چدنی بوده و هست که می‌بینیم. نگاه رهبر انقلاب در ژرف‌نگری نسبت به توطئه‌های دشمن و مسائل خارجی، بی‌بدیل است و این موضوع را شما در قبل و بعد از انتخابات و در نماز جمعه تاریخی ۲۹ خرداد می‌بینید.

- نقش مؤثر دیگری که رهبر انقلاب در روند خنثی‌سازی جریان فتنه سال گذشته ایفا کردند، بصیرت‌دهی و روشن‌گری بود. این نقش رهبری را چگونه می‌بینید؟

به نظر بنده شاید بتوان گفت تنها شخصی که به معنای واقعی کلمه یکّه و تنها – دیگران هم کمک کردند، دیگران هم تلاش کردند – ولی کسی که توانست ابعاد واقعی فتنه را بشناساند و اصلاً عنوان فتنه را بر آن بگذارد، رهبری بودند. فتنه خصوصیاتی دارد. تا آن موقع افراد مختلف تحلیل‌‌های متفاوتی از جریان پس از انتخابات داشتند اما در چگونگی شناساندن این جریان و ابعاد آن برای خواص و توده مردم، رهبری بالاترین نقش را ایفا کردند و اولین پرچم را ایشان در طول این یک‌سال و اندی یعنی از قبل از انتخابات تا به امروز بر عهده داشته‌اند. شما ببینید رهبری در این مدت چند سخنرانی روشن‌گرانه داشته‌اند و چقدر دیگران را به روشن‌گری و بصیرت‌بخشی توصیه کرده‌اند! خیلی‌ها در این مدت زحمت کشیدند اما وزنی که در رهنمودهای آقا در جهت روشنگری و آگاهی‌بخشی به مردم بوده، بی‌نظیر است.

نکته حائز اهمیت دیگر، نگاه جامع ایشان به اطراف قضیه است، یعنی توجه به یک موضوع، ایشان را از موضوعات دیگر غافل نکرده است. گاهی وقت‌ها انسان‌ها با توجه به حجم بالای کار، یک موضوع یا موضوعاتی اینها را از موضوعات دیگر غافل می‌کند و یا اگر مسائل مهمی پیش بیاید، از مسائل کوچک غفلت می‌کنند. رهبری در خلال این جریان به توده مردم، به نیروهای دست‌اندرکار حکومت از نیروهای نظامی، اطلاعاتی، قضایی، انتظامی و سایرین که در این حوادث درگیر بودند، نسبت به معترضین، نسبت به اپوزیسیون، نسبت به فریب‌خوردگان، نسبت به دشمن و ضد انقلاب غفلت نکرده‌اند. در خصوص همه این موضوعات انسان می‌تواند کدهای متعدد ارائه دهد. آن‌جایی که باید برای هوشیاری و حضور در صحنه از مردم تقدیر کنند، تقدیر و حمایت کردند، ولی در عین حال نسبت به مشکلاتی که امکان دارد توسط مردم بوجود آید بی‌توجه نبودند؛ آنها را سفارش به تقوا کردند و گفتند که مراقب باشید تا افراط نکنید، مراقب باشید زمانی که متعرض به ارزش‌هاتان، به اموال‌تان، به نظام‌تان شده‌اند و احساساتتان برانگیخته می‌شود، دست به کارهایی نزنید که خود آن عمل شما برای نظام‌تان در مورد نیروهای اجرائی اعم از نظامی، انتظامی و امنیتی مشکلاتی را بیافریند. بخش‌هایی‌ را به صورت عمومی می‌فرمایند، اما یک بخش‌هایی را به صورت خصوصی که حالا بعضی از آنها را بنده خبر دارم به جد به بعضی‌ها سفارش می‌کردند که مواظب باشید به دلیل این‌که اینها به نظام ظلم کردند، این همه غائله آفریدند، این همه آب به آسیاب دشمن ریختند و در شرایطی که ما توانستیم با این مردم‌سالاری دینی و مشارکت حدود ۸۵% جایگاه و اعتبار بالاتری را در دنیا کسب کنیم، خدشه بر آن وارد کردند و با حیثیت نظام بازی کردند، اما گفتند که نکند با همه این وجود و نیز دلسوزی که شما نسبت به نظام دارید، کاری کنید که در حق آنها ظلم بشود. من شاید مکرر بیش از دو، سه‌بار از زبان حضرت آقا شنیدم که به شدت تأکید به این نکته داشتند که شما نیروی انتظامی و شما قاضی نسبت به متهمین حواستان جمع باشد. یک وقت نکند مثلاً نسبت به یک متهم غافل بشوید و بیش از آنچه که حقش است، مجازات شود. اگر واقعاً این مقدار که رهبری حساسیت داشتند دیگران نیز به این شکل بودند، مشکلی پیش نمی‌آمد.

به بچه‌های وزارت اطلاعات در مقطعی که خودم وزارت اطلاعات بودم و به نهادهای مربوط دیگر تأکید داشتند به کسانی که در خیابان هستند، به کسانی که شما دستگیر کردید حواس‌تان باشد، به کسانی که محاکمه کردید حواستان باشد. اگر به بازرسی منزل می‌روید، رفتار شما با خانواده فرد مجرم باید متفاوت باشد. یعنی سفارش‌های مکرر نسبت به دست‌اندرکاران مقابله با این فتنه که باید مواظب و مراقب باشید و از حد و مرز الهی خارج نشوید. البته این دستورات در صحبت‌های عمومی هم بوده ولی در صحبت‌های خصوصی خیلی شفاف‌تر، روشن‌تر و با تأکید بیشتر بیان شده است. حتی در ذهنم هست که گفتند اگر جاهایی شما مرتکب این اشتباه‌ها شدید، شماها کمتر از آنها نیستید. باید مؤاخذه شوید و نقل به این مضمون که شما توبیخ و تنبیه می‌شوید.

حتی برخی افراد اتهاماتی به اشخاص می‌زدند. می‌گفتند آقا ایشان جاسوس است، ایشان وابسته به خارج است، ایشان ضد انقلاب است. رهبر انقلاب نهایت احتیاط را در این صحبت‌ها دارند. حتی در مقابل حرف دیگران که تذکر می‌دهند شما نباید به فلانی جاسوس بگویید. گاهی وقت‌ها به مدیران مسئول بعضی از نشریات تذکر می‌دهند چرا شما گفتید فلانی جاسوس است؟ دلیل دارید؟ بعضی از افراد دیگری که بعضی جاها یک صحبتی می‌کردند، جایی قلم می‌زدند، می‌گفتند شما واقعاً دلیل شرعی دارید و می‌توانید حرفتان را ثابت کنید؟ می‌گفتند که ما می‌گوییم این کار، کار بدی بود، کاری بود که به اسلام ظلم شد، به نظام ظلم شد، ظلم عظیمی به نظام کردند، اما این‌که ما به کسی نسبت بدهیم که این به خارج وابسته است یا جاسوس است، نیاز به دلیل و اثبات شرعی و قانونی دارد و لذا هم خودشان با نهایت احتیاط در مقابل انتساب یک مسأله‌ای به یک فرد که ظلمی با قصد خیانت انجام شده و… ایشان نه تنها نسبت نمی‌دادند بلکه دیگران را نیز از این کار نهی می‌کردند. اینها به نظر من آموزه‌های اخلاقی جامعه بشری امروز است.

- در جریان فتنه پس از انتخابات، نقش دو گروه از خودی‌ها پررنگ شد: اول خودی‌های معترض که به تدریج برخی از آنها از حالت اعتراض به حالت عناد و قانون‌شکن درآمدند. گروه دوم خودی‌های متخلف بودند که حوادثی نظیر کهریزک و کوی دانشگاه حاصل عملکرد آنهاست. رفتار و نحوه برخورد رهبر انقلاب با متخلفین گروه دوم که علی‌رغم توصیه‌ها و دستورات مؤکد ایشان، موجب بروز این تخلفات شدند، چگونه بود؟

خبرهایی به رهبر انقلاب رسیده بود که در کهریزک شرایط نامساعد است که آقا دستور دادند بسته شود. اما این تمام ماجرا نبود. قبل از آن هم که آقا متوجه شدند وضع کهریزک مناسب نیست، دستور دادند که دیگر به آن‌جا زندانی نبرید. یعنی اولین کسی که دستور دادند که افراد بازداشتی به کهریزک نروند، رهبر انقلاب بودند. حتی ظاهراً از ایشان پرسیده بودند- با واسطه شنیدم- که ممکن است فلان بازداشتگاه‌مان جا نداشته باشد، گفتند اگر جا ندارید، آزاد کنید. افرادی که شما در خیابان می‌گیرید حتی به نظر شما متهم یا مجرم هستند، ولی اگر قرار است جایی ببرید که نامناسب باشد، آزاد کنید. یا به ایشان گفته بودند که فلان بازداشتگاه گفته که جا نداریم، رهبری گفتند که آنجا نبرید، بروند خانه‌شان. از طرف دیگر اولین شخصی هم که برای تخلفات قضیه کهریزک گفتند باید جدی پی‌گیری شود، باز شخص خود آقا بودند. ایشان اولین شخصی بودند که پیغام دادند آنهایی که در کهریزک هستند، باید از آن‌جا بروند. من یادم هست که نوزده تیر ۱۳۸۸ یکی از مسئولین دفتر آقا تماس گرفتند که این افرادی که الآن در کهریزک هستند، حتماً بگویید به جایی به غیر از کهریزک منتقل کنند. اتفاقاً ما همان شب جلسه داشتیم. آن زمان دادستان کل وقت، دادستان کل تهران، بعضی از افراد دیگر در وزارت اطلاعات وغیره بودند که در دفتر من جلسه داشتیم. من هم چون در آن جلسه با آن آقایان صحبت کرده بودم و خواستار این همین بودم که دادستان تهران آنها را هرچه زودتر منتقل کند و از آنجا ببرد و آنها هم قول داده بودند که ما این کارها را می‌کنیم، به همین دلیل به فردی که از طرف آقا تماس گرفته بودند، اطمینان دادم و گفتم که جلسه پایان یافته و اینها قول دادند که حتماً همین امشب همه اینها را منتقل می‌کنند. در این مورد نیز جامعیت نگاه رهبری مشهود است. این‌طور نبوده که توجه به یک موضوع، موجب غفلت ایشان از موضوع دیگری بشود.

- در دیدار اساتید دانشگاه در ماه رمضان سال گذشته، رهبر انقلاب گفتند که اگر جنایتی شده باشد ما پیگیری می‌کنیم. بعد از جریان کهریزک نیز به نوعی این جریان و حادثه کوی دانشگاه برای مردم معیاری شده که ببینند واقعاً نظام در مقابل خطاهایی که برخی مرتکب شدند، چه برخوردی می‌کند؟

باید بگویم که ما در پی‌گیری آن کوتاهی کردیم یعنی ما دستگاه‌های قضایی، انتظامی و اطلاعاتی باید با آن حساسیتی که آقا داشتند، سریع‌تر کار می‌کردیم. من نمی‌خواهم بگویم که این کوتاهی، تقصیر هست یا نیست، ممکن است بالأخره آن افرادی که مسئول مستقیم بودند توجیهاتی داشته باشند که قانع‌کننده هم باشد، ولی در هر صورت به خاطر آن تأکیدی که آقا داشتند ما باید خیلی زودتر از این رسیدگی به پرونده‌ها را انجام می‌دادیم و به سرانجام می‌رساندیم. واقعاً باید برای مردم مشخص می‌شد که اگر کسی تقصیری داشته یا ظلمی کرده باید به میزان جرمی که مرتکب شده مجازات شود. البته این امر انجام شده ولی باید زودتر از اینها انجام می‌شد.

دادگاه کهریزک تشکیل شد و حکم اولیه آن صادر شد. فکر می‌کنم بهمن ماه بود که در خصوص پرونده کهریزک، دادگاه تعیین وقت کرد و کارش را از اسفند شروع کرد. اما پرونده کوی، متأسفانه تا آن‌جا که من خبر دارم، هنوز تکمیل نشده است. ولی برای پرونده تخلفات کهریزک، افراد نظامی و غیرنظامی را دعوت کردند؛ شاکیان هرکدامشان وکیل تعیینی گرفتند که بعضی‌هاشان انصافاً وکلای خیلی بدی بودند. وکلایی که با رادیوی بیگانه مصاحبه می‌کنند و سابقه کیفری دارند اما نظام تحمل کرد. کسی هست که مرتب با رادیوهای بیگانه علیه نظام مصاحبه می‌کند و تخلفات مختلفی دارد – نه در خصوص این پرونده – سابقه کیفری دارد و با جریان‌های ضد نظام و اپوزیسیون کاملاً مرتبط است، ولی در خصوص این پرونده نظام ابایی ندارد. رویه خیلی از کشورها به این شکل نیست. اجازه نمی‌دهند که هر وکیلی وارد هر پرونده‌ای شود و به هر نحوی که می‌شود کنارشان می‌زنند، ولی ما در خیلی از پرونده‌هایی که برای نظام شاید حساس باشد این وکلا را راه دادیم، وکیل پرونده را خوانده، لایحه دفاعیه تنظیم کرده، در دادگاه شرکت کرده، با موکلش یا بدون موکلش در جلسات مختلف شرکت کرده و هرچه دلش خواسته گفته است.

- اما در مورد آن خودی‌هایی که در ابتدا به نتیجه انتخابات معترض بودند که متأسفانه با لجاجت آنها رفتار و عملکرد آنها زمینه را برای جریان فتنه هموار کرد، نحوه رفتار رهبر انقلاب چگونه بود؟

در مورد این گروه باید بگویم که سعه صدر و صبر و تحمل ایشان در برابر آنها حائز اهمیت است. رهبری در مقابل افرادی که با هر انگیزه‌ای حرف مخالف می‌زدند، میدان دادند تا حرفشان را بزنند. افراد خودشان آمدند، نمایندگان‌شان را فرستادند، حرف‌هایی که خیلی از مسئولین نمی‌توانستند تحمل کنند ولی رهبر انقلاب با سعه صدر تمام، میدان می‌دادند. رهبری فرمودند مگر شما اعتراض ندارید؟ در خیلی از انتخابات که افراد اعتراض می‌کردند چه مسیری را طی می‌کردیم؟ مسیر قانونی دارد. حتی اگر می‌گویید یک مقداری فراتر از روش‌های متعارف هم عمل بشود، می‌گوییم اشکالی ندارد، وزارت کشور و غیره هست، می‌گوییم اگر یک سؤالی دارید که رفع بشود، ما هم مشکلی نداریم، واقعاً اگر سؤالی دارید و می‌خواهید ابهامی رفع بشود مشکلی نیست. من سفارش می‌کنم اگر شما اشکال و ابهام واقعی دارید، بنشینید تعدادی از صندوق‌ها را به صورت رندمی و غیررندمی از یک شهر یا از چند شهر بررسی کنید. آقا تأکید داشتند کاری نکنید که بدعت‌گذاری کنید و در کشور یک خلاف قانونی را برای همیشه بگذارید. این کار صحیحی نیست و من باشم و شما باشی و هرکسی باشد، باید در مقابل او بایستیم. یک مَثل معروفی است که می‌گوید اگر کسی خواب است می‌شود بیدارش کرد، اما اگر کسی خودش را به خواب زده، نمی‌توان بیدارش کرد.

- اما باز هم حرف خودشان را زدند.

بیان اینها واقعاً درد است. خبر دارم که گاهی در جاهایی واقعاً رهبری با تواضع به برخی از این افراد می‌گفتند که این کار را نکن، این کار مصلحت نیست. اول انقلاب حضرت امام (ره) یک وقتی در مقابل منافقین که از یک طرف دست به اسلحه برده و تقریباً اقدامات نظامی-شان را با سلاح سرد شروع کرده بودند، قانون اساسی را هم که قبول نداشتند، تحریم هم کرده بودند، بعد هم درخواست ملاقات با امام کرده بودند، فرمودند: من اگر یک در هزار احتمال داده بودم که تأثیر داشته باشد، چرا شما بیایید؟ من می‌آمدم پیش شما! من واقعاً در این مدت مشابه این را از رهبر معظم انقلاب دیدم. رهبری یک جاهایی به دیدار برخی از اینها رفتند، بعضی از کسان را پذیرفتند، کسانی که واقعاً از لحاظ حقوقی مجرم بودند، کسانی که به نظام، به امام و به ولایت فقیه بد کردند ولی آقا با آغوش باز اینها را می‌پذیرفتند. بعضی وقت‌ها خودشان و نمایندگان‌شان حرف‌های دور از منطق می‌زدند، باز آقا خیلی متواضعانه، خیلی مهربانانه، خیلی دلسوزانه می‌شنیدند، خیلی دقت می‌کردند، سفارش می‌کردند.

اما از طرف دیگر رهبر انقلاب به لحاظ اتمام حجت و به لحاظ روشن شدن مسائل برای مردم و به خاطر این‌که فردا ابهامی باقی نماند و کسی نتواند مظلوم‌نمایی کند، به این خواص نسبت به اشتباهات‌شان به اَشکال مختلف و به صراحت گوشزد می‌کردند، یعنی رودربایستی نمی‌کردند. این‌طور نبود که رهبری با کسانی که جزو شخصیت‌های مهم این کشور بودند، رودربایستی کنند. آن جایی که هم نسبت به خودش و هم نسبت به کار دیگری که او به یک نحوی از آنها داشت حمایت می‌کرد و یا به نحوی از آنها تبری نمی‌جست، آقا به او گفتند که شما چرا تبری نمی‌جویید؟ اینها ظلم کردند یا نه؟ چرا در رفع ظلم این‌ها کمک نمی‌کنید؟ حداقل تبری بجویید. توجه می‌کنید که اصلاً در مقابل اسلام و نظام و انقلاب، بحث رودربایستی، رفاقت و سوابق گذشته و غیره مطرح نبود. البته رهبر انقلاب ابتدا به خود طرف اول می‌گفتند، بعد اگر لازم بود به کسی دیگری می‌گفتند که به او بگوید. بعد از آن، یک بخشی از آن صحبت‌ها و توصیه‌ها را علنی می‌کردند. می‌خواهم بگویم اگر جایی مصلحت عمومی نظام بوده رعایت کردند. این‌جا نیز جامع‌نگری را در رفتار ایشان مشاهده می‌کنیم که توجه به یک جنبه، غفلت از طرف دیگر را به همراه نداشته است.

اما آنجایی که احساس شد یک جریانی در کار هست که می‌خواهد به هر قیمتی انتخابات را باطل کند و دیگر نیاز به صلابت و قاطعیت بود، در مقابل هیچ‌یک از این فشارها کوتاه نیامدند. معتقد بودند که در مقابل خودی و افراد فریب‌خورده و کسانی که سؤال داشتند، همه راه‌کارها باید طی شود. هر مقداری که حتی باید از حق خودشان یا حق زیرمجموعه حکومت کوتاه بیایند تا این‌که مسأله روشن شود انجام دادند. اما آن‌جایی که احساس کردند چیز دیگری در این بین هست، کوتاه نیامدند. حالا تمام خواص و سیاسیون باشند، اصول‌گرا یا اصلاح‌طلب باشد، داخل و خارج باشد، تهدید کنند که چنین می‌کنیم، چنان می‌کنیم، نتوانستند عملی بکنند والا این تهدیدات بلوف نبود؛ واقعاً می‌خواستند یک کشور را به هم بریزند ولی رهبر معظم انقلاب محکم ایستادند.

یک وقت ایستادگی کورکورانه است، این خیلی ارزش ندارد. اما ایستادگی ایشان مبتنی بر رصد کردن روزانه همه مسائل، اشراف و تسلط کامل بر اوضاع و مسائل سیاسی و مسائل غیرسیاسی منطقه و جهان و کشور خودمان، قدرت جمع‌بندی و تحلیل همه مسائل و با آگاهی تمام و با اولویت‌بندی کارها، اصل و فرع کردن مسائل است. رهبری بارها گفتند که مسائل اصلی اینهاست، مسائل فرعی اینهاست، سرتان کلاه نگذارند یا فریب نخورید و یا غفلت نکنید و مسائل دست چندم را بیایید و با آن به عنوان یک مسأله اولی برخورد کنید، هزینه کنید، وقت صرف کنید، بعد از مسائل اصلی غافل شوید که ضربه کاری بخورید. در همه انتخابات یکی رأی می-آورد، یکی رأی نمی‌آورد. آن کسی که رأی نمی‌آورد معترض است، همیشه هم داشتیم. اصلاً در دنیا همین است و کشور ما مستثنی نیست. کافی بود اگر ایشان یک کلام کوتاه می‌آمد، آنها ده قدم پیش می‌‌آمدند. چون بعداً روشن شد که اینها چه برنامه‌ای داشتند و چه هدفی داشتند و اصلاً بحث تقلب مطرح نبود و رسماً تهدید می‌کردند.

- به عنوان سؤال آخر، برخی از مسئولین و اشخاص اصرار بر برخورد و اقدامات عملی شدیدتری با سران فتنه داشتند که رهبر انقلاب مخالفت کردند. می‌خواهیم دلیل این مخالفت را از زبان شما بشنویم.

نظر آقا این بود که تا آنجایی که ممکن است صحبت بشود، اتمام حجت بشود، مسائل بیان شود، شاید طرف گول خورده، شاید طرف نمیداند، شاید طرف واقعاً غافل است که شاید نحوه این حرفها سبب هوشیاری او شود و شاید توبه کند. نکته دیگر این‌که رهبری معتقد بودند که طوری نشود تا مردم نفهمند که علت تصمیمی که گرفتید چیست. یک وقت تصور نکنند که یک برخورد سیاسی است، فکر نکنند که این برخورد شما در این حد مجازات و برخورد نبوده است. بنده چندی پیش به قم رفتم و با برخی از مراجع دیدار کردم. می‌گفتند که ما الآن احساس می‌کنیم که چه تدبیر بسیار خوبی نسبت به برخی سران فتنه انجام شده است. ما روزهای اول فکر می‌کردیم که باید به نحو دیگری برخورد شود، اما امروز که زمان گذشته و برخی از مسائل واقعاً روشن شده می‌فهمیم که تدبیر صحیح عین همین بوده که انجام شده و اگر غیر از این بود ایراد داشت.

Note: There is a file embedded within this post, please visit this post to download the file.

مقدمه

چرا این‌قدر دیر؟ واقعیت این است که نسخۀ اول این مقاله در اواسط تیر ۱۳۸۸ آماده شد ولی آن را، برای یافتن نقطه‌ضعف‌هایش، تنها برای معدودی از دوستان نزدیکم فرستادم. انتقادهای سازندۀ این دوستان باعث شد تا در عمومی‌تر کردن نظراتم بیش‌تر تأمل کنم. اکنون که دیگر ماه‌ها از جریانات انتخابات دهمین دورۀ ریاست‌جمهوری گذشته است، به نظر من، مدعیان رسمی وقوع تقلب و عدم وقوع تقلب تمام دلایل مهم خود را بیان کرده‌اند و اکنون می‌توان در موردشان با دقت قابل‌قبولی قضاوت کرد. به‌علاوه هنوز در بین گروهی «تقلب گسترده در انتخابات» نظریه‌ای موجه و یا حتی «اظهر من الشمس» است. تلاش من در این مقاله این است که استدلال‌های آماری اثبات‌کنندۀ تقلب را نقد کنم. امیدوارم خوانندگان، با هر گرایش فکری و سیاسی، با برخورد علمی با این مقاله و مشابه‌های آن قدمی در راه عقلانی‌تر شدن فضای جامعه بردارند.

شاید به گمان عده‌ای این کار باید در همان روزهای بعد از انتخابات انجام می‌شد و اکنون عملی بی‌فایده است. اگر منظور از فایده آرام کردن فضای جامعه است این مقاله در آن مقطع نیز بی‌فایده بود؛ فضای آن روزها به حدی هیجانی، احساسی و غیرعقلانی بود که کم‌تر کسی گوشی برای شنیدن استدلال داشت و وجود چنین بحث‌هایی هر چند در همان مقطع هم لازم بود ولی اثر آن نمی‌توانست در کوتاه‌مدت چشم‌گیر باشد. امیدوارم اکنون فضا برای بحث منطقی آماده‌تر شده باشد.

لازم است تأکید کنم که موضوع این مقاله مربوط به تقلب در دهمین دورۀ انتخابات ریاست‌جمهوری است و در آن قضاوتی در مورد مسائل دیگر نمی‌شود. منظور از تقلب نیز دست‌کاری در رأی رأی‌دهندگان است؛ این‌که آیا رأی‌دهندگان با چه انگیزه‌ای رأی داده‌اند و آیا نام‌زدها با تبلیغات نادرست کسی را فریب داده‌اند یا خیر و مسائلی از این دست موضوع این مقاله نیست.

نکتۀ مهم دیگر این‌که برخی از کسانی که نظراتشان را در این نوشته نقد شده است برای خدمت به ایران عزیز زحمات بسیار کشیده‌اند ولی خدمات این بزرگ‌واران نباید مانع نقد علمی نظرات و موضع‌گیری‌های آنان باشد.

نظرات موافق و مخالف می‌تواند به روشن‌تر شدن حقیقت کمک کند.

فهرست

• مقدمه
• ساعاتی بعد از اعلام نتایج: «آمارها اثبات می‌کند که تقلبی گسترده رخ داده است!»
• بی‌بند و باری در نقل و تأیید خبر
• در بررسی انتخابات، شواهد آماری عموماً کمک‌کننده هستند نه اثبات‌کننده
• واکاوی یکی از مهم‌ترین مقالاتی که در اثبات تقلب به آن استناد می‌شود
• اثبات تقلب با استفاده از قانون بنفورد
• کاهش آراء رضایی در مراحل اعلام نتایج
• خطی بودن نمودار: آراء مهندسی شده است!
• دو رقم سمت راست مشت وزارت کشور را باز کرد!
• آراء خاموش طرف‌دار تغییر هستند
• مقایسۀ انتخابات دورۀ نهم و دهم و بررسی گرایش مردم به اصلاح‌طلبان و اصول‌گرایان
• کدهای ملی ثبت‌شده در اینترنت
• شمارش خیابانی در راه‌پیمایی دوشنبه ۲۵ خرداد
• دلایل آماری ذکرشده در «گزارش کمیتۀ صیانت از آراء مهندس میرحسین موسوی»
• دلایل واقعی اعلام پیروزی و ادعای تقلب گسترده
• یک تجربۀ تاریخی: انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده، سال ۱۹۳۶ میلادی
• مصاحبۀ حسنین هیکل با الجزیره: «شما در برابر یک نقشه قرار دارید!»
• تشکر
• مراجع

این ویِژه نامه که ضمیمه رایگان روزنامه همشهری سه شنبه ۱۸ خرداد ۸۹ است با آثار و گفتارهایی از چهره های شاخص سیاسی و رسانه ای جریانات سیاسی کشور به مرور جزئیات و تک تک وقایع انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ و حوادث فتنه پس از آن می پردازد.

چهره هایی که در میان آنها نامه های آشنایی چون علیرضا پناهیان، احمد توکلی، مهی فضائلی، مرتضی طلایی، عباس سلیمی نمین، علی اکبر پرورش، رسول منتجب نیا، الیاس نادران، ابراهیم فیاض، اسماعیل کوثری، محمد صادق کوشکی، محسن رضایی، علی زاکانی، عماد افروغ و محمد باقر قالی باف و… دیده میشود.

مطالب این ویژه نامه ۲۰۸ صفحه ای در ۱۰ پرده از فتنه ۸۸ دسته بندی و منتشر شده است. بعد از خواندن سرمقاله ای که با تیتر: “گذر از فتنه در ده پرده” صفحه اول را به خود اختصاص داده. این ده پرده را به تفصیل بررسی شده که عبارتند از: تدارک، رقابت، حضور، ادعای تقلب، اعتراض، اغتشاش، هتک حرمت، خروش ملت، بصیرت و پرده آخر.

شیوه پرداخت به این ده پرده به صورت ترتیب زمانی انتخاب شده که در ابتدای هر فصل پس از ارائه یک نمای کلی از محتوای آن ابتدا در یک نمودار خطی به مرور روز شمار وقایع پرداخته و سپس وارد روایت و تحلیل مسائل رخ داده در آن بازه شده است.

۱٫ در پرده اول که “تدارک” نام دارد با یادداشتی از مجتبا شاکری آغاز میشود. گفتگو های ویِژه با علی اکبر پرورش، احممد توکلی، منوچهر محمدی و حسین فدایی محور اصلی ان را تشکیل می دهد.

۲٫ پرده دوم با عنوان “رقابت” هم یادداشت عباس سلیمی نمین را بر پیشانی خود دارد. و عناوین اصلی آن “انفجار انتخاباتی” به قلم مهدی فضائلی، “جنگ رنگ ها”، و دو مصاحبه با محسن رضایی و محمد خوش چهره است که اولی عنوان جالبی دارد:”آقای هاشمی در دام احمدی نژاد افتاد.”

۳٫ پرده سوم کوتاه است. اما پر از آمار. این چند صفحه که “حضور” لقب گرفته، مروری است بر وضعیت آرای ۴ نامزد انتخابات در استان های کشور که به صورت نمودار های دایره ای درج شده اند. و البته نامه هاشمی به رهبر انقلاب که دو روز قبل از انتخابات منتشر شد در آن قسمت همچنان خواندنی است.

۴٫ “ادعای تقلب”‌نام پرده چهارم است. پاسخ به ۲۱ شبهه انتخاباتی، مقاله ی محسن حسام مظاهری با تیتر “تهران ایران نیست” و گفتگو با عباسعلی کدخدایی سخنگوی شورای نگهبان قانون اساسی و مرور نظر سنجی های پیش از انتخابات عناونین اصلی ان است. این قسمت هم در مراجعه به آرشیو قسمتهایی خواندنی در خود دارد که در راس انها گفتگوی تاریخی همسر موسوی با بی بی سی فارسی است. گفتگویی که استدلال ماندگار داماد لرستان و عروس آذربایجان در آن مطرح شد.

۵٫ در پرده ی “اعتراض” با گفتار علیرضا پناهیان و علیرضا زاکانی آغاز می شود و وقایع رخ داده در هفته اول پس از انتخابات را مرور می کند. عناوینی نظیر: حمله به پایگاه بسیج در راهپیمایی سکوت، خس و خاشاک چه بود؟، دو تجمع و زور آزمایی خیابانی، حمله به کوی دانشگاه در زمره آنهاست.

۶٫ پرده ششم اما ماجرای “اغشاش” است. از شنبه ۳۰ خرداد تا ۱۶ آذر ۸۸٫ وقایع رخ داده در این دوره بسیار زیاد است. از نماز جمعه هاشمی تا بمب گذاری در حرم امام، و ماجرای روز قدس، معاون اولی مشایی، تجمعات پراکنده اغتشاش گران، قتل ندا آقا سلطان، ماجرای کهریزک و پروژه ناکام ۷۲ کشته. مصاحبه بی پرده با یک مقام آگاه درباره پشت پرده فتنه و گفتگو با سردار همدانی فرمانده سپاه تهران بزرگ در این بخش آمده. ماجرای ادعای کروبی و هتک حرمت جمهوری اسلامی هم در موضوعات بررسی شده این قسمت قرار دارد. مقاله جالبی هم در باره “مبانی نظری حرکت های پس از انتخابات” در این بخش گنجانده شده است.

۷٫ پرده هفتم به “هتک حرمت” اختصاص دارد که با یادداشت پرویز سروری آغاز می شود. مقاله ای از امید حسینی نویسنده معروف وبلاگ آهستان در این قسمت جالب توجه است. روزنگار ۱۶ آذر تا هفتم دی به اضافه دو مطلب درباره گنجی و سروش و بعد از آن مصاحبه مفصل با آیت الله تسخیری در باره ابعاد جنگ نرم پرده هفتم را به پایان می برد.

۸٫ “خروش ملت” روایت پرده هشتم است. از نهم دی تا بیست و دوم بهمن. مصاحبه با سردار باقر زاده و دو موضوع فرعی ساندیس و اسب تراوا نیز در این قسمت درج شده.

۹٫ مصاحبه مفصل با حجه الاسلام پناهیان، یادداشت محمد مهدی تهرانی، گفتگو با منتجب نیا و تحلیل محمد باقر قالیباف عناوین اصلی پرده ی “بصیرت”را تشکیل میدهند.

۱۰٫ پرده دهم همان “پرده آخر” است. “اگر موسوی رئیس جمهور میشد” عنوان مقاله محمد صادق کوشکی است. ابراهیم فیاض “جنبشی برای در جا زدن” را در این قسمت نوشته. “درس ها و عبرت های ۸۸″ هم به قلم دکتر حسین سبحانی در این پرده آمده. گزارش ویژه با تیتر “پیروزی های فراموش شده” بازخوانی برخی موفقیت های سی ساله نظام است که زیر سایه فتنه دیده نشده. دو نوشته از حمید رضا ابک و سید امیر حسین مهدوی را تنها به خاطر نام نویسندگان آن باید خواند. ۷ دروغ بزرگ فتنه ۸۸ هم به بازخوانی دروغ های بزرگ جنبش سبز در آن مدت پرداخته است. مطلب “شهید از این مظلوم تر هم میشود؟” مربوط به شهدای گم نام فتنه است. دکتر یدالله جوانی نیز کارگزاران اصلی جنگ نرم علیه جمهوری اسلامی را معرفی کرده. این ویژه نامه با گفتار هایی از عماد افروغ و سید محمد دعایی و صادق خرازی و مرتضی طلایی به پایان می رسد.

انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری

همانطور که آقای مهندس میرحسین موسوی در بیانیه‌ی نهم خود وعده کرده بود اخیراً گزارش مفصلی توسط کمیته‌ی صیانت از آرای ایشان در خصوص انتخابات دور دهم ریاست جمهوری منتشر شده (و در سایت قلم در دسترس است) که در ادامه به بررسی اجمالی آن می‌پردازیم.

۱. در این گزارش که از گزارش‌های قبلی این کمیته و همینطور شکایت آقای مهندس موسوی به شورای نگهبان مبسوط‌تر است، علاوه‌ی بر نکات قبلی به نکات جدیدی از جمله بررسی سهم هر کاندیدا در صندوق‌های بخشی از حوزه‌های کشور نیز اشاره شده است. این گزارش را در واقع می‌توان جمع‌بندی گزارش‌های پیشین با توضیحات مفصل‌تر، همراه با افزودن بخش‌های جدیدی که عمدتاً نیز از اطلاعات منتشره توسط وزارت کشور بهره جسته است تلقی کرد.

۲. در این گزارش هرچند به صورت مفصل‌تر نقطه‌نظرات این کمیته در خصوص انتخابات طرح و تبیین شده است ولیکن رویه‌ای که در گزارش‌های پیشین این کمیته و شکایات آقای مهندس موسوی اتخاذ شده بود کماکان حفظ شده است. به عنوان مثال پیشتر، از آقای مهندس موسوی خواسته شده بود در طرح شکایت یا اعلام گزارش تخلفات انتخابات از بکار بردن ادبیات خطابه‌ای و یا کلی‌گویی که ایشان در چندین بیانیه‌ی خود به دلیل طبیعت این گونه نوشتار از آن سود برده است، خودداری کرده و از یک ادبیات حقوقی استفاده کند. نا گفته پیداست با رعایت این اصل، به جای عباراتی نظیر “موارد متعددی”، “موارد بسیاری”، “صدها”، “هزاران”، “میلیونها” و … می‌بایست اعداد درست  و دقیق نشانده شود. بویژه زمانیکه یک شکایت مشخصاً به اعداد و ارقامی که از سوی یک مرجع اعلام شده اعتراض دارد، طبیعتاً اعداد و ارقام اهمیت دوچندانی پیدا می‌کنند (همانگونه که در بخشی از همین گزارش به مغایرت اعداد اعلام شده به عنوان دلیلی بر تقلب اشاره شده است).

به عنوان نمونه زمانی که آقای مهندس موسوی قصد دارند به کارشکنی وزارت کشور در صدور کارت برای ناظرین و یا مانع‌تراشی در راه حضور آنها در پای صندوق رأی اعتراض کنند انتظار می‌رود که ایشان به صورت دقیق ذکر کنند که چه تعداد ناظر به وزارت کشور معرفی کرده‌اند، از این تعداد چند نفر از آنها به دلیل کارشکنی وزارت کشور موفق به دریافت کارت نشده‌اند؟  از این تعداد چند نفر به دلیل مانع‌تراشی موفق به حضور پای صندوق رأی نشده‌اند، چه تعداد در زمان پلمپ صندوق حضور نداشته‌اند، چه تعداد به دلایل واهی از حوزه‌ی رأی گیری اخراج شده‌اند، چه تعداد در عملیات رأی حضور نداشته‌اند و در نهایت اینکه چه تعداد از این افراد موفق شده‌اند به رغم موارد فوق از ابتدا تا انتهای عملیات رأی گیری حضور داشته و بر سلامت یا تخلفات انتخابات نظارت داشته باشند. ضمن آنکه مشخص شود آیا آراء اعلامی وزارت کشور در صندوق‌هایی که ناظرین ایشان کاملاً حضور داشته‌اند با صورتجلسه‌ای که علی‌القاعده ناظرین ایشان تنظیم کرده و در اختیار کمیته صیانت از آراء قرار داده‌اند، مطابقت دارد یا خیر و اگر مغایرتی وجود دارد این مغایرت‌ها چه میزان بوده و تا چه حد تعیین کننده است. ضمن آنکه سهم آرای هر کدام از کاندیداها در حوزه‌هایی که با حضور و نظارت ناظرین ایشان رأی گیری انجام شده چه تفاوتی با سهم آرای کاندیداها در حوزه‌هایی که در غیاب ناظرین ایشان رأی گیری انجام شده دارد. علاوه‌ی بر آن تعداد گزارش‌های تخلفی که ناظرین به کمیته صیانت از آراء تسلیم کرده چه تعداد بوده و مفاد آن دست‌کم بر اساس یک دسته‌بندی کلی چیست. به طور مثال چه تعداد از گزارش‌ها حاکی از رأی ریزی متصدیان صندوق به نفع یک کاندیدا در صندوق بوده چه تعداد مربوط به رأی گیری با مدارک جعلی بوده و …

۳٫ در گزارش‌هایی که تا کنون از سوی کمیته صیانت یا آقای مهندس موسوی منتشر شده با بهره‌گیری از همان سیاق نگارشیِ پیش گفته مطالبی عنوان شده و بعداً نیز به صورت مکرر بر روی آن پای‌فشاری شده که از ضعف منطق و استدلال رنج برده و یا به تعبیر حقوقی آن، محکمه پسند نمی‌باشند. به طور مثال این ادعا در جاهای مختلف عنوان شده که اعلام زودهنگام نتیجه‌ی انتخابات یکی از دلایل دستکاری و تقلب در انتخابات است. در صورتیکه علی‌القاعده اعلام دیرهنگام نتیجه‌ی انتخابات می‌تواند به عنوان دلیل دستکاری و تقلب در انتخابات مطرح گردد و نه اعلام زودهنگام آن. البته شاید برای جلوگیری از پرداختن به یک مناقشه‌ی بی‌حاصل بهتر باشد این دلیل را از عداد دلایل تقلب کسر کنیم. بدیهی است ذکر این موضوع که معلوم نیست به چه علت بر تکرار آن نیز اصرار می‌شود به استحکام منطق ادعای تقلب لطمه وارد می‌سازد.

و یا اینکه در بخش پایانی همین گزارش در فرازی تحت عنوان “تمرکز آرای یک کاندیدا در استانهای مشخص” بر این استدلال تکیه شده که تمرکز آرای آقای احمدی نژاد در چند استان مشخص به دلیل تبعیت نکردن از یک منطق به عنوان آمار پرت تلقی شده و فاقد اعتبار است در حالیکه پیش از این یکی از دلایلی که به عنوان مخدوش بودن انتخابات از آن ذکر می‌شد و نمودارهایی نیز برای آن ترسیم و منتشر شد بر این استدلال استوار بود که ثبات تقریبی درصد سهم هر کاندیدا از ابتدای اعلام تدریجی نتایج انتخابات تا پایان آن حاصل یک دستکاری و مهندسی آراء بوده و با واقعیت فاصله دارد. چرا که منطقی نیست که درصد اقبال یک کاندیدا را در کل کشور یکسان فرض کنیم. در همین زمینه به دلایلی  از قبیل اقبال قومیت‌های مختلف به کاندیداهای خاصی نیز اشاره می‌شد که این منطق به مراتب از منطق جدیدی که در گزارش اخیر ذکر شده است محکم‌تر بوده و معلوم نیست که چرا آن استدلال قوی‌تر جای خود را به این استدلال ضعیف‌تر داده است.

یا در جای دیگری به عنوان شاهدی بر برنامه‌ریزی مشخص برای مهندسی آراء به قطع پیامک اشاره می‌شود، منطق این گفته نیز که در چند روز گذشته به وفور به عنوان یکی از شواهد تقلب از آن یاد شده است روشن نیست. به تعبیر منطقیون صغرا و کبرای این گفته نامعلوم است. یعنی اینکه چگونه می‌توان از قطع پیامک به عنوان شاهدی بر تقلب بهره‌جست و یا حتی به عنوان اماره‌ای بر تقلب از آن نام برد؟

برای روشن شدن موضوع با استفاده از همین گزارش مثالی ذکر می‌کنیم: در همین گزارش گفته شده که در تعدادی از صندوق‌ها اجازه‌ی ورود ناظرین به محل شمارش آراء داده نشده است. در صورت صحت این موضوع این گزارش می‌تواند به درستی مدعی شود که نتیجه‌ی شمارش آن صندوق برای کمیته‌ی صیانت از آراء مخدوش بوده و این فعل شاهدی یا دست‌کم اماره‌ای بر احتمال تقلب در آن صندوق است این سخن را هر انسان منصفی می‌پذیرد و در صورت طرح در محکمه نیز قابل اعتنا و بررسی می‌باشد. دلیل آن نیز روشن است: پنهان‌کاری در شمارش آرا و ممانعت از حضور یک ناظر می‌تواند دلیلی بر انجام یک تخلف باشد. در این خصوص به تعبیر منطقیون بین علت (پنهان‌سازی) و معلول(تقلب) ارتباط منطقی وجود دارد. (هرچند این رابطه‌ی علت و معلولی نیز ارتباطی لازم  و نه کافی است.)  در حالیکه در  موضوع قطع پیامک هیچ ارتباط علت و معلولی نه به صورت لازم و نه به صورت کافی قابل کشف نیست. البته شاید منظور این گزارش ایجاد اختلال‌هایی بوده که قطعی پیامک در ارتباط بین ناظرین ایجاد کرده که البته تا این اندازه می‌تواند سخن درستی باشد ولی ای کاش از این موضوع نه به عنوان شاهدی بر تقلب بلکه به عنوان بخشی از کارشکنی وزارت کشور در کار ناظرین یاد می‌شد تا بیشتر از این به منطق این گزارش لطمه وارد نسازد.

البته به اعتقاد نگارنده شایسته بود کمیته‌ی محترم صیانت از آراء از قطع پیامک در راستای جلوگیری از تقلب گسترده در انتخابات استقبال می‌نمود و پیشاپیش درخواست قطع پیامک را به عنوان یک وسیله‌ی کارآمد برای تقلب در روز انتخابات مطرح می‌نمود چرا که مجموعه‌ای که قصد مهندسی آراء آن هم با این وسعت را داشته باشد بیش از هر مجموعه‌ی دیگری به این وسیله‌ی ارتباطی برای هماهنگی بین عوامل خود نیاز دارد. خلاصه اینکه اگر بپذیریم قطع پیامک برای گروه ناظرین تنگناهایی را ایجاد کرده‌باشد، لطماتش برای گروه متقلبین اگر بیشتر نبوده باشد،‌ کمتر هم نبوده است.

۴٫ در بخشی از این گزارش با عنوان “تقلب و تزویر در تعرفه‌ها و آراء” که علی‌القاعده با توجه به عنوان آن می‌تواند یکی از مهمترین بخش‌های این گزارش قلمداد شود سؤالات مهمی مطرح شده که بررسی آنها می‌تواند حقایق بسیاری را آشکار کند و به اعتقاد نگارنده راهگشا‌ترین بخش این گزارش به‌شمار می‌رود. در این میان سؤال مهم این است که چرا کمیته‌ی صیانت از آراء با استفاده از فرصتی که در اختیار داشت برای روشن‌شدن پاسخ این پرسش‌ها که به اعتقاد بسیاری یکی از اصلی‌ترین راه‌های کشف حقیقت و به اعتقاد برخی تنها راه کشف حقیقت به شمار می‌رفت جدیت لازم را به کار نبست و اجازه داد تا این واقعیت مهم در پرده‌ای از ابهام باقی بماند. اگر کمیته‌ی صیانت از آراء با پشتکار لازم به این موضوع پرداخته بود می‌توانست هم‌اکنون پاسخ شایسته‌ای به افکار عمومی در خصوص صحت ادعای مهندسی آراء ارائه دهد.

۵٫ در بخش بعدی این گزارش ذیل عنوان “تخلفات در جریان رأی گیری” طی چند ردیف، مواردی ذکر شده که در نگاه اول این تصور را برای خواننده ایجاد می‌کند که در حال خواندن بخشی از یادداشت‌های یکی از اعضای کمیته‌ی صیانت از آراء است که برآوردها و احتمالات خود را از اتفاقاتی که ممکن است در جریان انتخابات افتاده باشد را گردآوری کرده است. درحالیکه واقع مطلب این است که این موارد به عنوان بخشی از تخلفات حین رأی گیری در این گزارش ذکر شده است.

۶٫ در بخش پایانی این گزارش نیز تحت عنوان “شواهد آماری تقلب” با استفاده از آمار اعلامی وزارت کشور تحلیلی از پراکندگی و سهم رأی هر کاندیدا آورده شده است که باتوجه به رویکرد تحلیلی آن به نظر می‌رسد انتخاب عنوان “بررسی تحلیلی پراکندگی آمار کاندیداها” برای این بخش مناسب‌تر است. البته در همین‌جا ذکر این نکته ضروریست که شایسته‌تر بود تنظیم‌کنندگان این گزارش به مفاهیم حقوقی عبارات بیشتر متعهد بوده و از کلماتی نظیر “شاهد” که دارای بار حقوقی است در جای خود استفاده می‌کردند.

۷٫ در بخش مربوط به بررسی وضعیت صندوق‌های سیار، سهم یک‌سومی تعداد صندوق‌های سیار عزمی برای تقلب عنوان شده در حالیکه وزارت کشور مدعی است که سهم صندوق‌های سیار در انتخابات دهم در مقایسه به انتخابات نهم کمتر شده، شاید با مراجعه به آمار این دو انتخابات و انجام یک محاسبه‌ی ساده بتوان صحت ادعای هر کدام از طرفین را روشن ساخت.

۸٫ با لحاظ مراتب فوق همانگونه که پیشتر اشاره شد این گزارش نیز فاقد یک رویکرد حقوقی برای اثبات تقلب گسترده و یا به تعبیر دیگر مهندسی آراء می‌باشد. در این گزارش نیز کماکان به درخواست افکار عمومی برای ارائه اسناد محکمه پسند مبنی بر تقلب گسترده در انتخابات پاسخ داده نشده است. در واقع این گزارش یک تحلیل جامع (و انصافاْ مفصل) از انتخابات دهم است که می‌تواند موجب تحریک اذهان حقیقت‌جو شده و مطالبه‌ی آنها از کمیته‌ی صیانت از آراء برای انتشار اسناد تقلب را فزونی بخشد. البته شاید این گزارش ناخواسته کفه‌ی ترازو را به سمت دیدگاه آن دسته از اقرادی که معتقدند این گزارش در راستای گزارش‌های پیشین، تمام بضاعت کمیته‌ی صیانت از آراء برای اثبات تقلب گسترده در انتخابات است را سنگین کند.

این تلقی زمانی بیشتر تقویت می‌شود که در یک فراخوان عمومی خواسته‌ می‌شود که هر کس مدرکی از تقلب در اختیار دارد به این کمیته تحویل دهد. البته این اقدام برای تکمیل مدارک تقلب امری پسندیده به شمار می‌رود، لیکن کمیته‌ای که درخواست مهمی چون ابطال انتخابات را مطرح می‌کند و به کمتر از آن نیز راضی نمی‌باشد علی‌القاعده به اندازه‌ی کافی مدارک مستدل و محکمه‌پسند در اختیار دارد که نیازی به استفاده از مدارک بیشتر نداشته باشد، چه اگر غیر از این بود به هیچ عنوان این ادعای بزرگ را مطرح نمی‌کرد.

البته اگر این گزارش را در کنار سایر اقدامات و عملکردهای گذشته نیز ارزیابی کنیم باز هم بر تردیدهای پیش گفته افزوده می‌شود. به طور مثال خانم رهنورد به عنوان یک شخصیت تحصیکرده در تماس با رادیو بی بی سی ضمن محرز دانستن تقلب گسترده در انتخابات برای اثبات گفته‌ی خود به علائق قومی و فامیلی اشاره کرده یا در همان تماس اعلام می‌دارد که گزارش‌هایی که از صبح به ایشان رسیده است حاکی از نسبت ۴ به ۱ آراء بوده در حالیکه روشن نمی‌سازد مبنای این گزارش‌ها قبل از شمارش آراء چه بوده و وثوق آن بر چه مبنایی است. قطعاً ایشان مدعی نیستند که ناظرین ایشان و یا تهیه‌کنندگان گزارش مورد نظر در زمان اخذ آراء اقدام به رأی خوانی نموده و یا انتخاب رأی‌دهندگان را پرسیده‌اند. پیش از آن نیز آقای مهندس موسوی در اقدامی مشابه در ساعات پایانی شب قبل از هرگونه انتشار نتیجه انتخابات، اعلام می‌دارد که: با توجه به اطلاعات بنده در سطح کشور برنده قطعی این انتخابات بنده هستم و در همان شب نیز با اشاره به وجود مدارک مستند طی بیانیه‌ای بر این امر صحه می‌گذارد. جناب آقای خاتمی نیز پیروزی ایشان را پیش از اعلام نتیجه در همان روز انتخابات تبریک می‌گوید.

یک سؤوال نیز که تا کنون پاسخی برای آن ارائه نشده است این است که جناب آقای مهندس میرحسین موسوی در زمان اعلام پیروزی خود و درحالیکه که از شرایط پیش از انتخابات (نظیر: نوع تبلیغات آقای احمدی‌نژاد) و یا اتفاقات متصل به انتخابات (نظیر: قطع پیامک) و یا تخلفات حین انتخابات (نظیر: کمبود تعرفه) مطلع بود خود را برنده‌ی انتخابات اعلام نمود. این اقدام بدین معنی است که ایشان معتقد است که مردم به رغم کارشکنی‌ها و تخلفات گسترده حق را تشخیص داده و قاطعانه به ایشان رأی داده‌اند، بنابراین شکایت از تقلب در انتخابات و درخواست ابطال آن با تمرکز بر شمارش آراء و تعیین تکلیف تعرفه‌های اضافی می‌توانست حقایق را روشن سازد و نیازی به طرح سایر مسائلی که حتی در صورت صحت، پیگری آن می‌توانست روند شفاف‌سازی و حقیقت‌یابی را منحرف و یا با بن‌بست مواجه سازد، نبود.

بنابراین چنانچه اطلاعات مورد وثوق که جناب آقای مهندس میرحسین موسوی را مجاب ساخت که منتظر اعلام نتیجه نمانده و در یک اقدام پیشدستانه خود را برنده‌ی انتخابات اعلام نماید و پس از آن نیز بر درخواست ابطال انتخابات پافشاری کند، همان گزارش و منطق مورد استناد همسر ایشان و یا برخی تحلیل‌های این گزارش نبوده و بیش از این مطلبی برای عرضه وجود دارد، تمامی وجدان‌های منصف مشتاقانه آماده‌ی شنیدن آن هستند. در غیر اینصورت باید اذعان داشت که ما با یک معمای پیچیده به نام چرایی اقدامات اخیر آقای مهندس موسوی مواجه هستیم که نگارنده اعتراف می‌دارد از تحلیل آن عاجز است.

*کارشناس حقوق

بخشی از تبلیغات جریان شبهه افکن

چگونه ممکن است که قبل از آغاز انتخابات، بگویند که اگر غیر از آقای موسوی انتخاب شده است، بدانید که تقلب شده است و به خیابان‌ها بریزند؟ در حالی که هنوز آراء شمارش نشده است، آقای مهندس موسوی در حضور خبرنگاران خود را پیروز انتخابات می‌نامد! و مسئول رأی نیاوردن مهندس موسوی را وزارت کشور می‌نامند!

این بخشی از پروژه‌ای است که در آن می‌خواهند صلابت و صحت انتخابات را مخدوش کنند و جمهوری اسلامی را حکومتی خائن به آرای مردم نشان دهند. در حالی که رهبری مهمترین سرمایه‌ی نظام اسلامی را اعتماد مردم و حضور آگاهانه‌ی آنها در انتخابات بیست و دوم خرداد می‌داند، عده‌ای در صدد تلخ کردن کام ملت به تهمت‌ها و سخنانی هستند که ثمره ی آن سرخوردگی اجتماعی و وارد شدن خسارات مادی شدید به اموال عمومی و خصوصی است.

فیلم کوتاهی در همین باره:

دانلود با حجم متوسط : ۲۸ مگابایت
دانلود با حجم کم: ۵ مگابایت

البته برای اهل دقت، هرگونه ادعا مبنی بر جابجا شدن آرا در فاصله ی بین حوزه ی رأی گیری و اعلام نتیجه ی نهایی بسیار سست می نماید؛ چرا که در این انتخابات -برای نخستین بار در تاریخ انتخابات های کشورمان- ریزآراء صندوق ها اعلام شد، و برای هر نامزد این فرصت فراهم آمد تا در صورت مشاهده ی هرگونه تغایری بین نتایج شمارش شده ی هر صندوق در حوزه ی رأی گیری  -که با حضور ناظران نامزدها صورت گرفته (مثلاً آقای موسوی در ۸۹% صندوق ها ناظر داشته اند)- با آمار نهایی اعلام شده توسط وزارت کشور، آن را سریع مشخص و اعلام نمایند. پس از این اقدام وزارت کشور، که عملاً این انتخابات را به شفاف ترین انتخابات تاریخ کشورمان تبدیل کرد، شاهد این بودیم که نامزدهای محترم -که به طور بی سابقه ای در صندوق های رأی گیری ناظر داشته اند- نتوانستند تغایری بین نتایج شمارش شده سر صندوق ها و نتایج نهایی را پیدا کنند. و حتی مشاهده ی عدم وجود تغایر، بعضاً موجب اذعان تعجب آمیز طرفداران آقای موسوی نیز گردید.

اعتراف سایت رسمی ستاد آقای موسوی (قلم نیوز) بر حضور ۵۰۰۰۰ ناظرشان (کمیته صیانت از آرا) بر سر صندوق ها

با توجه به آنچه گفته شد، حال که نتایج ابتدا (شمارش در حوزه ی رأی گیری) و انتها (نتیجه ی نهایی اعلام شده) یکسان اند، ادعای دستکاری آرا در بین راه (که اساس شبهات مدعیان بر آن استوار است)، مضحک به نظر می رسد! و مدعیان تقلب باید به این سوال پاسخ دهند که وقتی تغییری در نتیجه ی شمارش آرا در حوزه های رأی گیری ایجاد نشده، ادعای دستکاری در بین راه چه معنایی می تواند داشته باشد؟!

هر چند بنا بر مطالب فوق، دیگر نیازی به پاسخ به جزئیات شبهه ی مورد بحث نمی ماند، اما برای تأکید بیشتر بر بی اساسی ادعای مطرح شده، پیش از این جواب هایی به این شبهه داده شده بود:

تقلب کشف شده در انتخابات!

برگه های رای تا نخورده، دست خط های مشابه و صندق های شورای شهر!

با دقت در تصاویر زیر نیز نکات جالب دیگری را می توان مشاهده نمود:

بازشماری آراء انتخابات - عکس از ایرنا

من به اشکالات جزئی در انتخابات معطرفم ولی در جایی که ۴۰ هزار ناظر اقای موسوی بوده چطور می توان علیه ایشان ۱۰ میلیون رای تقلبی به صندوق ها ریخت؟ اخیراً ایمیلی برای من ارسال شده که عنوان شده دلایلی برای تقلب در انتخابات پیدا کرده اند ! که می توان به راحتی پی برد که کسی که این هجو نامه را نوشته ادم مغرضی هست و در پی حقیقت نیست و شاید جزء افرادی هست که اصلا در انتخابت شرکت نکرده است که اینجانب پاسخ مختصری می دهم هر چند ارزش جواب دادن ندارد!

۱- ۷۰ درصد آرا را یک خط (نفر) و با یک خودکار ؟

طرح شبهه: در بازشماری مشخص شد ۷۰ درصد آرا با یک خودکار و یک خط نوشته شده است؛ رضایی گفت در بازشماری غیررسمی مشخص شد که ۷۰ تا ۸۰ درصد آرا با یک نوع خودکار و با یک خط مشترک به نفع یک کاندیدای خاص به صندوق‌ها ریخته شده است. البته از آنجا که اطلاعات اولیه لازم به دست ما نرسید، عملاً این نوع بررسی‌ها هم بی‌فایده بود و چیزی را اثبات نمی‌کرد

جواب: آیا اصلا” چنین چیزی از نظر یک عقل سالم امکان دارد که حدود ۱۷ میلیون رای (۷۰ درصد آرای احمدی نژاد) بوسیله یک نفر و با یک خودکار نوشته شود و بر فرض تقلب ایا کسی که می خواهد تقلب کند نمی تواند چند صد نفری بیاور و چند نوع خود کار به آنها بدهد ؟ شاید خود احمدی نژاد اینها را به تنهایی نوشته ! ضمناً سایت تابناک که این خبر را درج کرده بود، آن را حذف کرد و ستاد محسن رضایی در بیانیه‌ای از این نظر تبری جست!

۲- تشابه دست خط در عکس !

مشابهت دست‌خط؟

جواب : در عکس بالا که دلیل تقلب آورده شده سه تا برگ رای دارای دست خط های متشابه عنوان شده که با کمی دقت می توان پی برد که مثلا شکل نوشتن حرف “ی” و یا “ا” (الف) و حتی “د”  تو این سه برگه متفاوت است و این را به هر خط شناسی بدهید خواهد گفت که این دست خط سه نفر جداگانه است و یا اینکه شماره  کاندیدا ها سه جور متفاوت نوشته شده است.

۳- رای های تمیز و تا نخورده ؟

بازشماری آراء - عکس از ایرنا

جواب : قطعا” شما خود را به حماقت زده اید ویا فکر می کنید دیگران احمق هستند ! رای ها برای شمارش به صورت بسته های چند صد تایی بسته بندی می شوند و دور آنها را با نایلن و یا چیز دیگه ای می بندند و این باعث صاف شدن برگه های رای می شود. البته هر صندوق تا چند هزار رای دارد که سنگینی اینها باعث صاف شدن مضاعف رای ها می شود و تمیزی رای ها هم بگویم مگر کسانی که رای می دهند می خواهند با رای ها چکار بکنند که کثیف بشود حداکثر هر نفر بعد از تحویل رای ۲۰ تا ۴۰ ثانیه بعد آن را به صندوق می اندازد. پس دلیلی برای کثیفی رای ها وجود ندارد.

۴- وجود اسم شوراهای شهر روی صندوق رای ریاست جمهوری دلیل تقلب ؟

بازشماری صندوق‌های اخذ رأی

جواب : روی یکی از صندوق ها (حالا ممکن است روی صندوق های رای دیگر هم چیزهای دیگری نوشته شده باشد که شما آنها را ندیده باشید) علت وجود این اسم ها این است که این صندوق ها برای همه انتخابات استفاده می شوند حتی برای رای گیری در انتخابات شورایهای شهر!  و برای انتخابات صندوق جدید خریداری نمی شود  ممکن است روی آنها در انتخابات گذشته (مانند شورا های شهر) چیزی نوشته باشند و آن را پاک نکرده باشند این دلیل تقلب است؟ به خصوص این‌که در انتخابات شورای شهر، همزمان انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس خبرگان هم برگزار شده بود و برای جلوگیری از اشتباه نوشتن نام انتخابات شورای شهر بر صندوق لازم بوده است.

لینک مرتبط: ویرایش جدید از این نوشته

این آمار، اعدادی بوده که توسط تلفن اعلام شده و آمار غیر رسمی و غیر معتبر است که پس از شمارش دور اول، افراد پای صندوق با تلفن این آمار را منتقل می کنند. متأسفانه بعضی رسانه ها هم با وجود اعلام غیرقانونی بودن این کار، برای خودشیرینی این خبرهای غیررسمی را اعلام می کنند که با اخطار مراجع رسمی مجبور می شوند این اخبار را بردارند.

بیشتر آرا در این صندوقهای کوچک ریخته شده. چرا که براساس آمار رسمی  ۴۶ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر است واجد شرایط رأی بوده‌اند و

• رأی دهندگان در جامعه روستایی ۱۵ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر، معادل ۳۳ درصد
• شهرهای کوچک ۱۹ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر، معادل ۴۳ درصد
• و شهرهای بزرگ ۱۱ میلیون و ۲۶۰ هزار نفر، معادل ۲۴ درصد که از این رقم آخر حدود ۵میلیون شهر تهران است

از طرف دیگر ساعت رأی گیری تا ساعت ۹ شب بوده است و درصورتی که در حوزه صف وجود داشته قابل تمدید تا ساعت ۱۰ بوده و در اکثر این صندوقهای کوچک چنین اتفاقی رخ نمی دهد لذا آنها می توانند ساعت ۹ درب حوزه را بسته و شروع به شمارش آرا کنند. برای همین است که آمار غیر رسمی حدود ۷۶ درصد آرا در عرض حدود یک ساعت الی یک و نیم ساعت قابل دسترسی تلفنی است در این مدت بعضی حوزه های بزرگ و پرجمعیت ممکن است حتی شروع به کار شمارش آرا نکرده باشند. چرا که باید تمامی افراد حاضر در صف رأی خود را بدهند. پس از دور اول شمارش، بار دیگر آرا شمرده می شود و سپس فرم ۲۲ پر می شود و از همانجا به وسیله اینترنت به وزارت کشور فرستاده می شود.

در ضمن، اگر این کار اشتباه است چرا به آقای موسوی و طرفداران ایشان ایراد گرفته نمی شود که از قبل اعلام کردند که قطعا آقای موسوی برنده است و اگر آ.موسوی انتخاب نشود تقلب شده است و مردم به خیابانها بیایند. خود آقای موسوی ساعت ۱۱ شب رای گیری اعلام می کنه که خب من برنده شدم. ( + ) از قبل هم شعار می دادند که ” اگه موسوی نشه ایران قیامت میشه. ” طرفداران ایشان هم روز قبل از رأی گیری اعلام کرده بودند که اگر آ.موسوی انتخاب نشود در انتخابات تقلب شده است. ( + )