اینک مشکل و درد دقیقاً این است که خطوط میانی این مقابله‌ی فرهنگی دارای خلل هستند. از یک سو فرمانده‌ی این میدان دفاع و جبهه نبرد نرم با هوشیاری و دردمندی در اتاق فرمان، بیدار و مقتدر ایستاده و با تمام وجود برای این ستیز مهیّاست، شب نخوابیده و چشم به کار دارد. از سوی دیگر سربازان جان بر کف و فرمان‌پذیر و مجاهد و مخلص، با تمام وجود منتظر فرمان عملیات هستند، شب نخوابیده‌اند و گوش به فرمانند. اما دریغ که معمولاً فرماندهان میانی به هر دلیل یا قدرت و شایستگی ندارند یا در انجام وظیفه‌ی خود کوتاهی می‌کنند.

اشاره امام به یک دسته از شخصیت های روحانی و حوزوی و کسانی بود که حائز مفاد اولیه دین و معرفت دینی بودند اما به اسلام و حکومت اسلامی و نظام سیاسی نگاه جامع نگرانه نداشتند. در واقع اگرچه نمی توان ادعا کرد به تفکر سکولاریسم معتقد بودند اما در مقام رفتار و کنش، نوعی سکولاریسم رفتاری در زندگی شان دیده می شد. به همین جهت، انتظارات عجیب و غریبی هم داشتند به گونه یی که گرفتار نوعی تحجر بودند.

پیدایی یک چنین وضعیتی پدیده‌ای بی‌مانند در عمر نظام های سیاسی و انقلاب است. همانگونه که هیچ انقلابی از انقلابات عصر جدید پس از انقلاب فرانسه به این ظرفیت، امکان و جرات نداشته که سرنوشت خویش را به رای مردم و انتخاب آنها متکی کند، هیچ یک از آنها و یا حتی حکومت های تثبیت شده نیز در خود جسارت و امکان پذیرش این مخاطره عظیم را نداشته که هر ساله و در نتیجه سرنوشت خود را به پدیده حضور مردمی که در بیست و دوم بهمن ما شاهد آنیم، مشروط کند. اما این تنها بخشی از مشکل است .

منافقین سرخ، تنها روزهایی پس از سالگرد خروج مسلحانه‌شان بر انقلاب ایران و در پی شکست آخرین رشته از اقدامات خشونت‌بارشان علیه حکومت اسلامی در روزهای پس از انتخابات خرداد ۱۳۸۸‌،‌عاقبت با تصرف پادگان اشرف توسط ارتش عراق به پایان رسیدند؛ این پایان البته با آغاز جدیدی از جریان نفاق همراه بود؛ ظهور منافقین سبز.

تقویت هسته‌های دانشجویی مخالف نظام و ایجاد کارگروه‌های ویژه جهت تحلیل فعل و انفعالات سیاسی کشور، مشاوره و برنامه‌ریزی و ارتباط دوسویه براندازانه اغتشاش سبز با خارج از کشور به عنوان حرکت جدید براندازی با شعارهای مشخص ضد نظام و نمایندگان و رهبران فکری شناخته شده بایکوت گردیده سیاسی که شبکه وسیع و معینی از نیروهای اغتشاشگر و مخرب را در اختیار خود داشت که از حمایت گسترده رسانه‌ها و محافل بیگانه نیز برخوردار بود، یک هدف را دنبال می‌کرد و آن براندازی نظام جمهوری اسلامی بود.

حرمتی که آقا فرمودند از نظام شکستند، اینها را ما پیگیری خواهیم کرد. حرمت شکسته شده‌ای که سالیان سال نمی‌شود، آن را به همین راحتی پاک کرد. همان افرادی که تا دیروز میلیاردی به آنها می‌دادند فیلم چهل سرباز می‌ساختند، آنها که می‌رفتند پیش “آقا”، مولای ما، مقتدای ما می‌گفتند، آنهایی که تا دیروز پول و وام کلان و بساط فیلم‌سازی‌شان به راه بود و فیلم می ساختند و کار هم نداشتند نظام و جبهه و خط، دست کیست؟

باید بررسی کرد که دشمن سی سال پس از پیروزی انقلاب و اعتراف به اقتدار بی بدیل منطقه ای ایران، چگونه توانست از میان شماری از رجال و گروه های سیاسی «یارگیری» کند اما نتوانست از میان ملت ایران یارگیری مشابهی داشته باشد و از «انقلاب مخملین» کذایی، تنها اسکلتی عور، از مهره های «کودتا» ماند که بیشتر به کاریکاتور مقلوب و مضحک از انقلاب و جنبش اجتماعی شبیه بود.

جامعه ایران سى سال پس از انقلاب اسلامى که مهم ترین غایتش بیرون کشیدن اسلام ناب از زیر آوار اسلام آمریکایى با همه وجوه متحجر، التقاطى، سلطنتى آن بود به بلوغ رسیده است که امکان ایجاد فتنه در آن با درآمیختن حق وباطل و سوءاستفاده از مظاهر و شعائر دین به حداقل رسیده است، چرا که رویکرد انقلاب اسلامى به دین، رویکرد منظومه اى و جامع است و دین انقلاب اسلامى، همه «دین » است و ده ها هزار تن از بهترین جوانان ایران خون خود را نثار این قرائت از دین که قرائت اهل بیت علیهم السلام است کرده اند.

وکیل در حکم امین است و در صورتی ضامن خواهد بود که تعدی (افراط یا تفریط) از جانب او به اثبات برسد. آقای کدیور هم حتماً این را می‌دانند که اگر حکومت را از باب «وکالت فقیه» هم بدانند، باز در گفتارشان تناقض خواهد بود که در چنین موردی بار اثبات، بر عهده‌ی موکل است. این هم از آن بدیهیاتی است که آقای کدیور با چشم اغماض به آن نگریسته و تحریف کرده است.

حوادث این روزهای تهران -و نه شهرستان‌ها- یک “درد” بود برای یک سیستم “هوشمند”. این حوادث نشان داد که سیستم در فرایند انتخابات دچار یک اشکال اساسی است. در نقطه گلوگاه. آنجا که طبق قانون اساسی شرکت‌کنندگان در این رقابت سیاسی دستچین –اجازه دهید بگویم گلچین- می‌شوند. یعنی از آنجایی که از میان نخبگان اجرایی-سیاسی کشور قرار است یکی منتخب شود و در کنار رییس قوه قانونگذار و قوه‌ی قضاییه یکی از سه پایه اصلی نظام باشد.

اما در مقابل مقام معظم رهبری اصرار بسیار زیادی بر حل مساله از طریق مسیر قانونی آن دارند. آیا ایشان از سیره امام (ره) پیروی نمی کنند؟ چرا در این جا، راه حل شورای حکمیت اتفاقاً خلاف سیره امام (ره) است؟ به طور دقیق­تر باید پرسید که آیا مورد محل اختلاف امروز ویژگی­های مواردی را که امام (ره) در آن دست به تشکیل شورای حکمیت زدند، دارد؟

مشی آقای موسوی در این روزها هم نشانی از مسالمت‌جویی و همراهی ندارد و این یعنی بن‌بست در دست‌یابی به یک پایان‌بندی خوش برای بحران پس از انتخابات. به راستی اگر نتیجه انتخابات چیزی جز آنچه اکنون به‌وقوع پیوسته می‌بود، آیا این نمایش‌های خیابانی با ابعادی بسیار بزرگ‌تر به اجرا در نمی‌آمد؟ سال‌ها دوری از سیاست، لجاجت و استقامت بیهوده را جایگزین تجربه و تعهد کرده است و افسوس بر سرمایه‌ای که از کف می‌رود.

می‌ماند یک سؤال بسیار بسیار بنیانی: اگر مذاکره و مصالحه برای اصلاح‌طلبان راهبردی مقبول و احتمالاً ثمربخش دانسته می‌شود، چرا از هم اکنون و پیش از صرف هزینه‌های هنگفت ملی، حیثیتی، اقتصادی، مالی، روانی، و جانی به کار گرفته نشود؟

شاهد هستیم در همین قضیه انتخابات ریاست جمهوری نوعی انقلاب رخ داد؛ انقلابی که در ساختارهاست و این بحران‌های اجتماعی را برای رسیدن به آینده ای بسیار پویا و پیشرفته ایجاد کرد

به‌راستی تشخیص سودی که امروز به جیب انگلیس و آمریکا و اسراییل می‌رود سخت است؟ به‌راستی تشخیص ضربه‌ای که موقعیت اسلام و تشیع مقاوم در مقابل قدرت‌های غربی می‌خورد سخت است؟ به‌راستی تشخیص تاریخی که تکرار می‌شود دشوار است ؟

به نظر می رسد در شرایط موجود قصد بر اینست که با اتکا به خیل هواداران یکی از کاندیداها در تهران و بازوی اجرایی آشوبگرشان در مقابل خواسته مردم که منجر به ابقای مجدد احمدی نژاد در پست ریاست جمهوری شده است بیایستند و نظام را به عقب نشینی وادار نمایند. و دیکتاتوری تهرانی ها و منتخب تهرانی ها را بر سایر شهرستانی ها حاکم کنند چرا که برای اولین بار است که رییس جمهوری منتخب شده است که منتخب تهرانی ها نیست و رقیب پر سر وصدایش در تهران بیشترین آرا را داشته است.