کمک همه جانبه به مردم فلسطین و حمایت کامل از آنان واجب کفائی بر همه‌‌ی مسلمانان است. دولتهائی که به جمهوری اسلامی ایران و برخی دیگر از کشورهای مسلمان بخاطر کمک به فلسطین خرده میگیرند، خود متحمل این کمک و حمایت شوند تا تکلیف اسلامی از دیگران ساقط شود

اولین و مهمترین اقدام در تولید علم دینی، تغییر نگاه حاکم بر علوم جدید با تسری مبانی فلسفه الهی است. در نگرش دینی، علمی حقیقتاً علم شمرده می شود که بتواند نگرش دینی را در اندیشه، خلق و خوی، و رفتار انسان متجلی سازد، و در غیراین صورت، یک امر زیادی (فضل) است نه علم…

آیا می‌شود گفت همتی برای محدود کردن تعریف هنر دینی در نمادها و مناسک وجود نداشته است؟ میلیاردها تومان بودجه‌ای که صرف ترویج هنر دینی با تعریف شهبانویی در جمهوری اسلامی شده و می‌شود، در کنار میلیاردها؛ بلکه میلیون‌ها؛ بلکه هزارها تومانی که از هنر دینی (با تعریف روح‌اللهی) دریغ می‌شود، نشانه چیست؟

اسلام نظام اجتماعى کامل و به هم پیوسته‏اى است که جنبه‏هاى گوناگون آن آمیخته به یکدیگر است… ایدئولوژى اسلام یک ایدئولوژى تجزیه‏ناپذیر است، یا باید همه اصول آن را به‏کار برد یا باید دم از اسلام نزد. اینکه در پاره‏اى از امور درجه دوم و سوم نظر اسلام خواسته شود و در مسائل مهم و عمده‏اى که اساس اجتماع و زندگى بر آنها استوار است توجهى به‏نظر اسلام نشود، بازیچه‏اى بیش نیست.

با پیروزی انقلاب، به پیشنهاد امام انجمن های اسلامی در دفتر تحکیم وحدت مجتمع شدند… در فضای دهه 70 جریان های معدوددی در دانشگاه و حوزه حول تعدای از اساتید و در نشریات در مجلاتی مانند سوره، نیستان، صبح، شلمچه، جبهه شکل گرفت که ضمن تزویج بازگشت به ارمان های امام و انقلاب، بر وجوه فکری و فرهنگی انقلاب اسلامی تاکید می کرد…

همان طوری که بسیاری از مردم کوفه، با وجدان‌هایی درد گرفته شاهد بسته شدن آب به روی خاندان اهل بیت بودند، ما هم با وجدان‌های درد گرفته شاهد بسته شدن رگهای حیات به روی یک و نیم میلیون نفر انسان هستیم؛ نه حتی برادر دینی… و نه مسلمان و… نه مظلوم، که اگر مظلوم باشد: کل سمع رجلاً ینادی یا للمسلمین… و اگر مسلمان باشد: فقصد لهیتم به امور المسلمین …

عنصرمطبوعاتى مى‏تواند جامعه‏‌اى صالح بیافریند. چون آنگاه که مقاله‏اى نشر مى‏دهد یا تحلیلى مى‏نویسد یا تصویرى را به چاپ مى‏سپارد یا عنوانى را برجسته مى‏کند یا به تفسیر رویدادى مى‏پردازد، در حقیقت، در پىِ جهت دادن به فرد و جامعه است، و مى‏تواند پدرى راهنما و دلسوز و هدایتگرى فرزانه باشد، همچنان که مى‏تواند خیانتکار یا گمراه‏کننده یا تحریفگر حقایق و اندیشه‏ها باشد.

در واقع نه تنها نظارت بر عملکرد فقیه و صلاحیت‎‎های وی، به تضعیف اطاعت پذیری مردم نمی انجامد، بلکه باعث اطمینان مردم به بقای این شرایط در فقیه حاکم می شود. نظارت هم جز از طریق نظارت بر عملکرد‎ها و نتایج تصمیمات و تطبیق مواضع و عمل رهبری با شرع و قانون اساسی و جهت‎گیری ‎ها و مواضع عام و فراگیر نظام اسلامی، شدنی نیست و بدون دخالت در این حوزه ‎ها، نمی توان بر بقای صلاحیت رهبری حکم کرد.

این وضع عده کثیری از مردم که در خود شهر تهران زندگی دارند می کنند با یک چادری، با یک کوخی، بی همه چیز، نه یک چراغ دارند، نه یک -عرض بکنم که – آب دارند، آسفالت واین حرف ها هم که اصلا معنی ندارد برای آن ها…

حکم حکومتی به دلیل سایه‌ی پُرتأثیر آن بر سرنوشت ذهنیت‌های اجتماعی و روندهای تصمیم‌ساز در عرصه‌ی سیاسی ایران اسلامی، نیازمند دقت بیشتر و ژرفناى مطالعاتی جدی‌تر است.

من با اینکه خیلی به زبان فارسی وارد نیستم ولی تصمیم گرفتم که ان شاء الله در این مجلس با این زبان مبارک صحبت کنم. یقین دارم که آن مطالب و مسائل که قصد دارم بیان کنم، نمی توانم بیان کنم. ولی فکر کردم اگر با زبان فارسی شکسته مستقیماً صحبت کنم شاید حرف از دل، به دل بنشیند.

یکی از راه‌های به یاد امام بودن، تجدید عهد با آن بزرگوار است؛ بلکه از زیباترین جلوه‌های یاد امام مهدی(ع) در زندگی منتظران، آن است که هر روز با او تجدید عهد کرده، پیمان وفاداری ببندند و نیز استواری خود را بر آن عهد اعلام کنند.

خط امام از نظر برخورد با استبداد و استعمار و دشمنان و اصالت انقلاب اسلامی ما، خط قدرت و برخورد با شجاعت و قدرت و پیروزمندی و نه خط سازش؛ نه در شکل سازش خائنانه و نه در شکل سازش مصلحتی، گویاست

این البته یکی از نتایج مدیریت ذوقی! – اگر نگوییم سلیقه‌ای – در کشور ماست. تغییرات در ارکان اجرایی و تصمیم‌سازی آن‌قدر بنیادین و فراگیر است که گاه فعالیت ذاتی و اصل وضع یک سیستم اداری – اجتماعی را کاملاً به سمت دیگری می‌برد.

امروز سنگین‌ترین‌ و حیاتی‌ترین‌ رسالت‌ روشنفکران‌ کشورهای‌ اسلامی، پیش‌ از هر چیز، بازگشت‌ به‌ خویشتن‌ و بازیافتن‌ «شخصیت‌ خویش» است، همچنان‌ که‌ غرب‌ در آغاز ورود به‌ شرق، برای‌ کوبیدن‌ راه‌ ورود و رسوخ‌ خویش، پیش‌ از هر چیز، ملت‌های‌ شرقی‌ را به‌ دور کردن‌ از خویش‌ و به‌ بیگانه‌ کردن‌ با خویش‌ واداشت…

اخلاق و سیاست از مفاهیم مهم در حوزه حکمت عملی و فلسفه سیاسی است که از دیر باز ذهن بسیاری از متفکران را به خود مشغول کرده است. امام خمینی، از جمله اندیشمندان و عالمانی است که تاملاتی عمیق در زمینه اخلاق و سیاست داشته است. از این رو، هدف اصلی ما در این مقاله بررسی ارتباط اخلاق و سیاست از منظر ایشان می‌باشد.

علی رغم ضرورت نیل به الگویی اصولی و کاربردی در زوایایی از تعاملات مردم، مرجعیت و ولی فقیه با ابهامات و ناهماهنگی‌هایی روبه‌روایم که علاوه بر این که بخشی از ظرفیت‌ این عناصر را ابتر و تعطیل نگاه داشته است منجر به تزاحمات و اختلافاتی نیز گشته است. بی تردید در این تعاملات موثر نیاز به تدوین الگویی خواهیم بود که از سویی با اصول عقلی و فقهی مطابقت داشته و از سویی دیگر با عنایت به شرایط عرفی و عینی از کارآمدی قابل قبولی برخوردار باشد. الگویی که به مثابه قاعده‌ای کاربردی این عناصر را در رفتار سیاسی و عبادی هدایت نماید و در جایگاه ناظری عادل تعاملات را اعتدال و ارتقا بخشد.

تهران، یک نشانه است. تهران دروازه غرب است برای ایران. دروازه زندگی مدرن. دروازه مصرف و رفاه. در تهران است که سبک زندگی مدرن و تعامل با دنیای دیگر کم و بیش معنی می‌یابد. تهران با فاصله‌ای بسیار، نزدیک‌ترین شهر ایران است به مفهوم شهر در معنای مدرن‌اش. شهر مرفه و مجلل. شهر تکثرها و تنوع‌ها و غیرهم‌سانی‌ها.

اغتشاش گران در این کشمکش به سمت نیروهای انتظامی تیر اندازی کردند. این تیر اندازی به شهادت مادر و دختری منجر شد که به علت ازدحام جمعیت به خانه نرفته و در سمت مقابل آنها در یک مهد کودک پناه گرفته بودند. پس از آن اغتشاشگران پس از عقب راندن ماموران نیروی انتظامی اقدام به آتش زدن مرکز نظامی مذکور و دیگر ساختمان‌های اطراف از جمله مهدکودک «آوای باران» می‌کنند که متاسفانه جسد این دو نفر نیز در آن قرار داشته است. پیکر این شهدای فتنه زمانی پیدا می‌شود که حوالی اذان مغرب، رجب پور پس از نتیجه نگرفتن از تماس‌های تلفنی با مهد کودک برای پیدا کردن ردی از مادر و خواهر خود به آنجا می‌آید و پس از شکستن در ساختمان با جنازه عزیزان خود مواجه می‌شود….

4)وحدت کلمه، رمز پیروزى ملت ایران در مراحل مختلف بوده و امروزه نیز مهمترین وسیله‌ى ملت ما براى مقابله با تحریکها و توطئه‌هاست. باتوجه به سرگذشت دوران دهساله و تأمل در حوادث آن، که حاکى از آسیب‌ناپذیرى جمهورى اسلامى در برابر انواع توطئه‌هاى دشمنان داخلى و خارجى است، اهمیت وحدت و یکپارچگى ملت و مسؤولان بیشتر آشکار مى‌شود. ملت ایران و مدیران و گردانندگان کشور، باید بر گرد اصول اساسى نظام جمهورى اسلامى مجتمع گشته و همه‌ى توان و نیروى خود را براى تحقق و حراست از آن متمرکز کنند وهیچ خواسته و شعار و هیچ انگیزه‌ى فردى و گروهى و قومى و فرقه‌یى نتواند فرد و یا جمعى را از تلاش براى آن اصول و رسیدن به هدفهاى نظام جمهورى اسلامى باز دارد.

متن زیر مکتوبی است که رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت اولین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینى(ره) نوشته است و در آن اندیشه ی اصیل انقلاب و امام را مورد مداقه قرار داده است: بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحیم‌ ؛ رجال لاتلهیهم تجارة ولا بیع عن ذکراللَّه و اقام الصّلوة و ایتاء الزکوة یخافون یوما تتقلّب فیه القلوب والابصار. لیجزیهم اللَّه احسن ما عملوا و یزیدهم من فضله و اللَّه یرزق من یشاء بغیر حساب(1) در تاریخ پُرماجراى انقلاب، هیچ روزى مانند دوازدهم بهمن نبود که در آن، مردى از دودمان پیامبران و بر شیوه‌ى آنان، با دستى پُرمعجزه و دلى به عمق و وسعت دریا، در میان مردمى شایسته و …

به تعبیر آقا «مهمترین مصداق همت مضاعف، همت مضاعف در مبارزه با مفاسد است.» این مغفول مانده. ۱۰ دولت و ۸ مجلس آمده‌اند و بعد از سی و یک سال هیچ کدام حاضر نشده‌اند که اصل ۸ قانون اساسی را برایش طرحی یا لایحه‌ای تهیه کنند. این باید تبیین شود. معنا ندارد که در یک حکومت دینی ما برای امر به معروف و نهی از منکرصرفا متکی به حرکت‌های پارتیزانی بشویم. این مطالبه نه افراطی است نه تند. کاملا قانونی، منطقی و معقول است. این همه ظرفیت‌ در قانون اساسی کی می‌خواهد استحصال بشود؟

تاکیدی که این خطبه بر ضرورت حکومت عادل می‌کند و به صراحت می‌گوید که در غیر حکومت عدل، مردمان بردگان زرخرید اقلیتی مستکبر و سرمایه‌دار خواهند بود و فاصله معیشتی مردم به بیش از حد تحمل وجدان انسانی و روح قرآنی خواهد رسید، باید فهمیده شود… در آن روزها که علی (ع) نمی‌توانست دست به شمشیر ببرد، فاطمه (س) از سخن شمشیری ساخت… اگر فاطمه (س) نبود، یا اگر به این قیام الهی اقدام نمی‌کرد، امروز نه تنها از ارزش‌های اسلامی، بلکه از هیچ ارزش و فضیلتی چه بسا نشانی نبود…

در اینجا، هیچ جایی برای این قبیل مواضع خارجِ دینیِ اومانیستی – مدرنیستی وجود ندارد. انسان ها و نیز جنیان واجد حقوقی هستند ـــ حقوقی که ما برای خویش قائل شده‌ایم ـــ که یکی از آنها حق انتخاب رسم و آیین و موازین و قواعد زندگی است. این مواضع، جملگی از اقلیمی عاری و خالی از خدا و یا پارادایمی وحی زدایی شده صادر می‌شود… پس از ابلاغ آیات و موازین، و انذار از آخرت، تنها دو حالت ممکن و متصور است. یکی ایمان‌آوردن و عبودیت پیشه کردن، و دوم تکذیب و انکار آیات و، نتیجتاً، کفر پیشه کردن. حالت سوّمی متصور نیست!

مطهری بر آن بود که دین در جامعه هم روزگار او بیش از آنکه به کار اصلاح و تهذیب آید، ابزار تخدیر و جمود گشته است: «دین زندگی است، حرکت است، جنبش است، اما کدام دین؟ آن دینی که پیغمبران آوردند. در عین حال دین تریاک اجتماع است؟ اما کدام دین؟ آن معجونی که ما امروز ساخته‌ایم

ازسویی صاحبان زر و زور و تزویر یا همان توان گران و رفاه زدگان و مرفهین بی درد بر پایه ی توان حاصل از قدرت و ثروت خویش و منزلت اجتماعی… علاوه بر این که خود هیچ گونه ترسی به دلیل بی نیازی و اغناء در طرح مطالبات خود ندارد، به دلایلی که گفته شد، به راحتی صاحب تریبون می گردد. از سویی به علت تمکن خود آن ها نیز می توانند تریبون های جدید برای خود ایجاد کنند یا حتی تریبون های موجود در جامعه را به نفع خویش مصادره کنند… نتیجتا فقرا و مستضعفان هیچ تریبونی در جامعه نمی یابند و از سویی تریبون ها نیز در دست کسانی قرار می گیرد که خود طعم فقر و استضعاف را نچشیده اند

عملاً تصمیم‏گیران نظام در بسیارى از موارد به این نتیجه رسیده‏اند که جز با تمسّک به احکام ثانویه و استدلال به وجود اضطرار و مصلحت اجتماعى، نمى‏توان اجازه حضور این موضوعات وارداتى را در جوامع مسلمان تجویز کرد… از این رو جمع بین آن نوع موضوعات وارداتى با این چنین احکام اجتماعى – که به نوعى با شرع مقدس پیوند خورده است – نوعى تناقض سنگین را بر نظام اسلامى تحمیل مى‏کند که رفع آن تنها از دو راه امکان‏پذیر است…

نهضت امام خمینی «رضوان‌ الله ‌تعالی ‌علیه» و انقلاب اسلامی، برگشت به معنویتی است که در صدد است ماوراء هر جریان ضد قدسی، از غرب بگذرد و زمینه‌ی حاکمیت امام معصوم را فراهم نماید. نهضتی که معتقد است بشر باید در نظام الهی زندگی‌کند تا به آرمان‌های اصلی‌اش پشت ‌نکرده باشد، و انسان در فطرت انسانی خود مستقر باشد. چنین بستری را که بر عدالت و معنویت تأکید می‌کند طلحه و زبیر تحمل نمی‌کنند، ولی مستضعفان بر عکسِ بعضی نخبگان، بهتر می‌توانند آن را بپذیرند.

یک چالش پیش روی مبارزه با فساد مالی بخصوص در قوه‌ی قضائیه نشان می‌دهد، عدم درک شفاف از جایگاه‌ها توسط مسئولین است… آقایان در مقام بروکراسی روشنفکری می‌کنند و در مقام روشنفکری بروکرات می‌شوند… الان قوه‌ی قضائیه به نظر من اولویت اصلی که دارد این است که ‌یک تصفیه عمومی ‌سر این مسأله بکند. قبل از این که با فساد در سایر قوه‌ها برخورد بکند، با فساد در مبارزه با فسادی که در خود قوه وجود دارد برخورد بکند…

گستره عادات هر چه عمیق تر و وسیع تر باشد، انقلابی بزرگ تر لازم است تا بندهایش را از دست و پای جان بشر- بگسلد و خواه ناخواه چنین نیز خواهد شد- و هر چه عادات ملازم با ماندن عمیق تر و و وسیع تر باشد، درد و رنج هجرت و انقلاب بیشتر است و بنابراین، از هم اکنون می توان وسعت مصائبی را که «انقلاب جهانی فردا» برای بشر پیش خواهد آورد، به حدس و گمان دریافت. تردیدی نیست که بشر امروز از یک «انقلاب جهانی» گریزی ندارد، چرا که تمدن امروز خواه ناخواه وسعتی جهانی یافته است…

زمانی در همین دانشگاه آزاد، برادران بسیج دانشجویی، بچه های جبهه رفته،یا بعضی از خانواده‌ی شهدا، برچسب ضد ولایت فقیه می‌خوردند. صرفاً به جرم اینکه می‌گفتند کارهایی که در دولت سازندگی شروع شده، نتیجه تلخی دارد. سال 69 بچه‌هایی که از جنگ برگشته بودند دنیایی سرشان خراب شده بود. دچار یک حیرت و گیجی شده بودند؛ یک دفعه آقای هاشمی در یکی از خطبه‌های آذر سال 69 چنان سیلی‌ای به گوش آن‌ها زد که هنوز آنها از حیرت‌شان بیرون نیامده‌اند. گفت: “این جلمبر‌بازی‌ها چیست که شما در می‌آورید؟ مانور تجمّل دهید…

اما خارجیها که با ایران در ارتباط بودند، این رفتار پادشاهان ایرانی را ترجیح میدادند. آنها مایل نبودند که ایرانیها دست از زندگی اشرافیشان بردارند. بنابراین با نیت استعماری که داشتند، ساختار ارباب و رعیتی، نابرابری، اشرافیت و اسراف را در ایران به یک فرهنگ تبدیل کردند… از اهداف انقلاب، این بود که ما طاغوت و اشرافیت و روحیه اسراف و مصرفگرایی را از بین ببریم…

موسوی در بیانیه اعلام کاندیداتوری خود را کاندیدای جبهه مستضعفین معرفی کرده بود، اما نه قبل و نه بعد از انتخابات هیچ وقت معلوم نشد که منظورش کدام مستضعفین هستند و او هیچ وقت به این سوال و انبوه سوالهای دیگر پاسخ نداد که مستضعفان امروز در کدام جبهه ایستاده‌اند؟ موسوی امروز می گوید:‌ «اقشار مستضعف جامعه که دل در ارزش های اسلامی دارند بالقوه خواستار تحقق اهدافی هستند که جنبش سبز نیز بدنبال آن است…» اما موسوی نمی‌گوید که امروز جبهه‌ی «بالفعل» مستضعفین که به قول خودش دل در گرو ارزش‌های اسلامی دارند چگونه در مقابل او و اشرافیت همراه او ایستاده‌اند؟

اینک مشکل و درد دقیقاً این است که خطوط میانی این مقابله‌ی فرهنگی دارای خلل هستند. از یک سو فرمانده‌ی این میدان دفاع و جبهه نبرد نرم با هوشیاری و دردمندی در اتاق فرمان، بیدار و مقتدر ایستاده و با تمام وجود برای این ستیز مهیّاست، شب نخوابیده و چشم به کار دارد. از سوی دیگر سربازان جان بر کف و فرمان‌پذیر و مجاهد و مخلص، با تمام وجود منتظر فرمان عملیات هستند، شب نخوابیده‌اند و گوش به فرمانند. اما دریغ که معمولاً فرماندهان میانی به هر دلیل یا قدرت و شایستگی ندارند یا در انجام وظیفه‌ی خود کوتاهی می‌کنند.

اشاره امام به یک دسته از شخصیت های روحانی و حوزوی و کسانی بود که حائز مفاد اولیه دین و معرفت دینی بودند اما به اسلام و حکومت اسلامی و نظام سیاسی نگاه جامع نگرانه نداشتند. در واقع اگرچه نمی توان ادعا کرد به تفکر سکولاریسم معتقد بودند اما در مقام رفتار و کنش، نوعی سکولاریسم رفتاری در زندگی شان دیده می شد. به همین جهت، انتظارات عجیب و غریبی هم داشتند به گونه یی که گرفتار نوعی تحجر بودند.

پیدایی یک چنین وضعیتی پدیده‌ای بی‌مانند در عمر نظام های سیاسی و انقلاب است. همانگونه که هیچ انقلابی از انقلابات عصر جدید پس از انقلاب فرانسه به این ظرفیت، امکان و جرات نداشته که سرنوشت خویش را به رای مردم و انتخاب آنها متکی کند، هیچ یک از آنها و یا حتی حکومت های تثبیت شده نیز در خود جسارت و امکان پذیرش این مخاطره عظیم را نداشته که هر ساله و در نتیجه سرنوشت خود را به پدیده حضور مردمی که در بیست و دوم بهمن ما شاهد آنیم، مشروط کند. اما این تنها بخشی از مشکل است .

منافقین سرخ، تنها روزهایی پس از سالگرد خروج مسلحانه‌شان بر انقلاب ایران و در پی شکست آخرین رشته از اقدامات خشونت‌بارشان علیه حکومت اسلامی در روزهای پس از انتخابات خرداد ۱۳۸۸‌،‌عاقبت با تصرف پادگان اشرف توسط ارتش عراق به پایان رسیدند؛ این پایان البته با آغاز جدیدی از جریان نفاق همراه بود؛ ظهور منافقین سبز.

تقویت هسته‌های دانشجویی مخالف نظام و ایجاد کارگروه‌های ویژه جهت تحلیل فعل و انفعالات سیاسی کشور، مشاوره و برنامه‌ریزی و ارتباط دوسویه براندازانه اغتشاش سبز با خارج از کشور به عنوان حرکت جدید براندازی با شعارهای مشخص ضد نظام و نمایندگان و رهبران فکری شناخته شده بایکوت گردیده سیاسی که شبکه وسیع و معینی از نیروهای اغتشاشگر و مخرب را در اختیار خود داشت که از حمایت گسترده رسانه‌ها و محافل بیگانه نیز برخوردار بود، یک هدف را دنبال می‌کرد و آن براندازی نظام جمهوری اسلامی بود.

حرمتی که آقا فرمودند از نظام شکستند، اینها را ما پیگیری خواهیم کرد. حرمت شکسته شده‌ای که سالیان سال نمی‌شود، آن را به همین راحتی پاک کرد. همان افرادی که تا دیروز میلیاردی به آنها می‌دادند فیلم چهل سرباز می‌ساختند، آنها که می‌رفتند پیش “آقا”، مولای ما، مقتدای ما می‌گفتند، آنهایی که تا دیروز پول و وام کلان و بساط فیلم‌سازی‌شان به راه بود و فیلم می ساختند و کار هم نداشتند نظام و جبهه و خط، دست کیست؟

باید بررسی کرد که دشمن سی سال پس از پیروزی انقلاب و اعتراف به اقتدار بی بدیل منطقه ای ایران، چگونه توانست از میان شماری از رجال و گروه های سیاسی «یارگیری» کند اما نتوانست از میان ملت ایران یارگیری مشابهی داشته باشد و از «انقلاب مخملین» کذایی، تنها اسکلتی عور، از مهره های «کودتا» ماند که بیشتر به کاریکاتور مقلوب و مضحک از انقلاب و جنبش اجتماعی شبیه بود.

اشرافیت کلاسیک مایل است نظریه ولایت فقیه را کنار زده یا تأویل کند به صورتی که تبدیل به یک شورای رهبری شود. آشکار است که در این نظریه، ولایت فقیه به درستی فهم نشده است. اما عقلانیت تولیدی دولت اخیر نیز می‌بایست گوش به زنگ چارچوب‌سازی مفهومی باشد. آنها باید تئوری‌های خرد، متوسط و کلان را سر و شکل بدهند تا از یک انسجام معرفتی بهره ببرند. این تئوری‌ها این بار باید در هماوردی جدی با ساختار اشرافی، مشکلات واقعی زندگی روزانه و سلطه جهانی سر و شکل یابد، تا عملی و البته پخته باشد.

جامعه ایران سى سال پس از انقلاب اسلامى که مهم ترین غایتش بیرون کشیدن اسلام ناب از زیر آوار اسلام آمریکایى با همه وجوه متحجر، التقاطى، سلطنتى آن بود به بلوغ رسیده است که امکان ایجاد فتنه در آن با درآمیختن حق وباطل و سوءاستفاده از مظاهر و شعائر دین به حداقل رسیده است، چرا که رویکرد انقلاب اسلامى به دین، رویکرد منظومه اى و جامع است و دین انقلاب اسلامى، همه «دین » است و ده ها هزار تن از بهترین جوانان ایران خون خود را نثار این قرائت از دین که قرائت اهل بیت علیهم السلام است کرده اند.

وکیل در حکم امین است و در صورتی ضامن خواهد بود که تعدی (افراط یا تفریط) از جانب او به اثبات برسد. آقای کدیور هم حتماً این را می‌دانند که اگر حکومت را از باب «وکالت فقیه» هم بدانند، باز در گفتارشان تناقض خواهد بود که در چنین موردی بار اثبات، بر عهده‌ی موکل است. این هم از آن بدیهیاتی است که آقای کدیور با چشم اغماض به آن نگریسته و تحریف کرده است.

حوادث این روزهای تهران -و نه شهرستان‌ها- یک “درد” بود برای یک سیستم “هوشمند”. این حوادث نشان داد که سیستم در فرایند انتخابات دچار یک اشکال اساسی است. در نقطه گلوگاه. آنجا که طبق قانون اساسی شرکت‌کنندگان در این رقابت سیاسی دستچین –اجازه دهید بگویم گلچین- می‌شوند. یعنی از آنجایی که از میان نخبگان اجرایی-سیاسی کشور قرار است یکی منتخب شود و در کنار رییس قوه قانونگذار و قوه‌ی قضاییه یکی از سه پایه اصلی نظام باشد.

اما در مقابل مقام معظم رهبری اصرار بسیار زیادی بر حل مساله از طریق مسیر قانونی آن دارند. آیا ایشان از سیره امام (ره) پیروی نمی کنند؟ چرا در این جا، راه حل شورای حکمیت اتفاقاً خلاف سیره امام (ره) است؟ به طور دقیق­تر باید پرسید که آیا مورد محل اختلاف امروز ویژگی­های مواردی را که امام (ره) در آن دست به تشکیل شورای حکمیت زدند، دارد؟

مشی آقای موسوی در این روزها هم نشانی از مسالمت‌جویی و همراهی ندارد و این یعنی بن‌بست در دست‌یابی به یک پایان‌بندی خوش برای بحران پس از انتخابات. به راستی اگر نتیجه انتخابات چیزی جز آنچه اکنون به‌وقوع پیوسته می‌بود، آیا این نمایش‌های خیابانی با ابعادی بسیار بزرگ‌تر به اجرا در نمی‌آمد؟ سال‌ها دوری از سیاست، لجاجت و استقامت بیهوده را جایگزین تجربه و تعهد کرده است و افسوس بر سرمایه‌ای که از کف می‌رود.

می‌ماند یک سؤال بسیار بسیار بنیانی: اگر مذاکره و مصالحه برای اصلاح‌طلبان راهبردی مقبول و احتمالاً ثمربخش دانسته می‌شود، چرا از هم اکنون و پیش از صرف هزینه‌های هنگفت ملی، حیثیتی، اقتصادی، مالی، روانی، و جانی به کار گرفته نشود؟

شاهد هستیم در همین قضیه انتخابات ریاست جمهوری نوعی انقلاب رخ داد؛ انقلابی که در ساختارهاست و این بحران‌های اجتماعی را برای رسیدن به آینده ای بسیار پویا و پیشرفته ایجاد کرد

به‌راستی تشخیص سودی که امروز به جیب انگلیس و آمریکا و اسراییل می‌رود سخت است؟ به‌راستی تشخیص ضربه‌ای که موقعیت اسلام و تشیع مقاوم در مقابل قدرت‌های غربی می‌خورد سخت است؟ به‌راستی تشخیص تاریخی که تکرار می‌شود دشوار است ؟

به نظر می رسد در شرایط موجود قصد بر اینست که با اتکا به خیل هواداران یکی از کاندیداها در تهران و بازوی اجرایی آشوبگرشان در مقابل خواسته مردم که منجر به ابقای مجدد احمدی نژاد در پست ریاست جمهوری شده است بیایستند و نظام را به عقب نشینی وادار نمایند. و دیکتاتوری تهرانی ها و منتخب تهرانی ها را بر سایر شهرستانی ها حاکم کنند چرا که برای اولین بار است که رییس جمهوری منتخب شده است که منتخب تهرانی ها نیست و رقیب پر سر وصدایش در تهران بیشترین آرا را داشته است.