سامی یوسف در وبلاگ شخصی اش نوشت:
این قطعه و تمام عواید آن به سازمان کمک های امدادی اضطراری کودکان را نجات دهید در پاکستان می‌رسد. از شما تقاضا می‌کنم که از این ابتکار حمایت کنید و هر چقدر که می توانید اهدا کنید…

فاجعه ای بزرگ در پاکستان رخ داده است. اما، عمق فاجعه ورای تصورات است. این چند روز گذشته را صرف کار بی وقفه در استودیو برای انتشار تک آهنگ خیریه ای به منظور بالا بردن وجوه و کمک های اضطراری برای مردممان در پاکستان صرف کردم…

ترجمه کامل ترانه «ندایت را شنیدم»:

مایوس نشو، امیدت را از دست نده

آن طناب را همچنان بگیر

رهایش مکن، رهایش مکن

من ندایت را می شنوم

با اینکه خیلی سردت هست

تنها هستی و ترک شده

اما رهایش مکن، رهایش مکن

من ندایت را می شنوم

دستت را به من بده، برادرم

من نخواهم گذاشت بروی

لطفا احساس سردی مکن

باور کن ندایت را می شنوم

دستت را به من بده، برادرم

من نخواهم گذاشت بیفتی

لطفا احساس سردی مکن، خواهرم

باور کن ندایت را می شنوم

پسرک باز می پرسد

خیابان هایی که در آن بازی می کردم ، کجاست؟

اما رهایش مکن، رهایش مکن

من ندایت را می شنوم

مگر نمی دانی، ما یکی هستیم

وقتی تو می رنجی، من می رنجم

رهایش مکن، رهایش مکن

من ندایت را می شنوم

امیدت را از دست نده، دستم را بگیر

تو تنها نیستی

همگی ما و شما، یکی هستیم..

حدود ۳۰ فروشگاه که صاحبان آنها مسلمان هستند از طرح تحریم کالاها و محصولات رژیم صهیونیستی در اعتراض به اسکان صهیونیستها در کرانه باختری و رویکردهای آنها نسبت به فلسطینی‌ها حمایت می‌کنند.

این افراد همچنین به خیابانها آمده و با برگزاری راهپیمایی صاحبان سایر فروشگاهها را به تحریم محصولات رژیم صهیونیستی ترغیب کردند.

فعالان در این ستاد وارد فروشگاههای بسیاری در اسکاتلند شده و کاغذهایی که اهداف خود را در آن منتشر کرده‌اند به صاحبان فروشگاهها ارائه داده و اعلام می‌کنند که نام فروشگاهها و مغازه‌هایی که به فروش کالاهای صهیونیستی ادامه دهند در جامعه اعلام شده و نسبت به آنها ابراز بیزاری خواهد شد.

این ستاد با هدایت ستاد همبستگی با فلسطین در اسکاتلند و ستاد دوستان الاقصی در گلاسکو فعال شده و تاکنون بسیاری از فروشگاههای گلاسکو آگهی ” هیچ کالای اسرائیلی در این محل به فروش نمی‌رسد” را روی شیشه خود نصب کرده‌اند.

برگزارکنندگان این ستاد اظهارداشتند که به دنبال موفقیت این ستاد در گلاسکو در نظر دارند آن را در سراسر کشو توسعه دهند.

تمرکز این ستاد تحریم میوه‌ها به‌ویژه خرما است که در ماه مبارک رمضان مسلمانان بیشتر آن را مصرف می‌کنند.

صدیق خان از ستاد دوستان الاقصی گفت: بسیاری از مخالفان سیاستهای رژیم صهیونیستی بدون اطلاع این کالاها را خریداری کرده و به اقتصاد رژیم اشغالگر قدس کمک می‌کنند.

یک عمر،
میزبانی؛
یک عمر،
میهمانیم؛
نه یک ماه…

ما
گرسنه ایم نه گرسنه
ما را
سیر کن نه سیر…

تق تق
تق تق
اذان موذن زاده
پدر؛ صدای شیر آب حوض
مادر؛ حوله در دست…

جیرینگ جیرینگ
رقص قاشق در استکان آبجوش
اللهم لک صمنا…

ماه رمضان نمی رود؛
ما می رویم؛
هر سال …

اگر چه طی سال‌های اخیر گفت و گو از نشانه‌های ظهور، بحران‌های آخرالزمانی و پرچم‌های زمینه‌ساز بال گرفت، لیکن کمتر کسی جرأت می‌کرد انگشت اشاره به سوی مردانی دراز کرده و آنها را به عنوان مصداق حی و حاضر یمانی، خراسانی، سفیانی یا شعیب بن صالح معرفی کند.

شعیب بن صالح فرمانده رشیدی است که حسب آنچه در روایات به آنها اشاره شده، در سمت ریاست قوای نظامی سید خراسانی، او و یاران ایرانی‌اش را در حرکت به سوی عراق و سرکوبی بخشی از سپاه سفیانی و بالاخره، ملاقات با امام زمان (ع) در روزهای آغازین قیام یاری می‌دهد.
این گونه مصداق‌شناسی را در بدو امر می‌توان حاصل شوق و اشتیاق وافر جوانان مؤمنی دانست که کاسه صبرشان لبریز شده و عنان اختیار از کف داده‌اند و بی‌پروا و به استناد برخی روایات و اشارات، مردانی از ایران یا لبنان را به عنوان مصداق اشخاص نام آور عصر ظهور معرفی می‌کنند.

پیش از آنان نیز برخی سایت‌های مذهبی لبنانی و عراقی اقدام به معرفی مصادیق این اشخاص کرده بودند. جز این در طی سال‌های بحرانی عراق، گروه‌هایی نیز پرچم بلند کرده و خود را به عنوان سید حسنی و یمانی معرفی کرده بودند. به یاد دارم که در روز عاشورای سال ۱۳۸۶ ش. یکی از همین خروج کنندگان که خود را سید یمانی معرفی می‌کرد، بلوایی به راه انداخت و جماعت بسیاری را به خاک و خون کشید. دست آخر معلوم شد گمارده بیگانگان و دست‌پرورده خوان گسترده سلفی‌هاست.

به جز اینها که جملگی در داخل جغرافیای اسلامی و عالم شیعی به سر می‌برند، از اوایل پیروزی انقلاب اسلامی نیز سازمان‌های امنیتی «سیا» و «موساد» و «MI6 انگلیس» نیز سعی در پی کشف رابطه رهبران مسلمان و شیعی با امام زمان (ع) گذارده بودند. اطلاعات موثقی وجود دارد که نشان می‌دهد آنها در بازداشتگاه‌های خود، اسیران مسلمان را برای کسب اطلاعات در این باره شکنجه می‌کردند. مرحوم شهید شیخ راغب، یکی از آن مردان بود که پرده از بازجویی‌های خاخام‌های یهودی و سعی آنها برای شناسایی امام برداشت.

بسیاری از دستگیرشدگان درگیری‌های یمن هم در این باره سخن گفته‌اند و از این بالاتر اطلاعاتی وجود دارد که نشان می‌دهد اشغالگران عراق، برخی چوپانان صحرای عراق را نیز دزدیده و به امید کشف رد و نشان حضرت، به بازداشتگاه برده‌اند.
طی سال‌هیا اخیر چندین گروه خبرنگاری نیز از کشورهای اروپایی برای تهیه گزارش و کسب خبر به «تهران» و «قم» اعزام شدند.

این همه نشان می‌دهد که دو گروه بیگانه و خودی، با دو نیت متفاوت، سعی در شناسایی زود هنگام وقایع و اشخاص موثر در واقعه شریف ظهور داشته و سعی وافری در این باره کرده‌اند.
شکی نیست که زمان ظهور از اسرار الهی است و کسی بدان دسترسی ندارد، ضمن آنکه حضرات معصومان (ع) تعیین کننده وقت را کذاب و دروغزن خوانده‌اند.

امام (ع) نیز سرّ خداست و مظهر اسم غیبت خداوند است و خارج از اراده خداوند و ایشان، دیّارالبشری قادری به کشف محل استقرار، زندگی و رفت و آمدشان نیست.
بارها گفته و نوشته‌ام که اساساً مهدویت در مزره امنیتی‌ترین مباحث و مسائل مسلمانان پیرو اهل بیت (ع) است. از همین جاست که ورود با امنیتی‌ترین بخش از حیات مستضعفان و آنچه که خداوند آن را چون سری مکتوم و سر به مهر نگه داشته و بیان حتی حدس و گمان در این باره حکایت از منتهای خامی و ناپرهیزی دارد.
خسارات ناشی از ناپرهیزی و ملاحظه نکردن خاستگاه ویژه امنیتی این امر غیر قابل محاسبه است.

از آنجا که دشمن مسلح از قرون ماضی سر در پی کشف این راز داشته و مترصد ضربه زدن به کیان شیعیان و از بین بردن همه زمینه‌هیا ظهور کبرای سرّ خدا است این ناپرهیزی متکی به حدس و گمان و البته گاه طراحی شده از سوی بیگانگان و مغرضان می‌تواند باعث بروز درگیری ناخواسته شیعه خانه امام زمان (ع) با حامیان سفیانی، یعنی ائتلاف صلیب و صهیون شود. مسلماً همان جماعتی که روزی به امید دستیابی به حضرت موسی (ع) جمله زنان حامله را شکم دریدند و برای جلوگیری از تولد مهدی و به قتل رساندن ایشان دو نسل از امامان شیعه را در اردوگاه نظامی سامراء زندانی کردند، برای کشف و شناسایی دوستان امام نیز از هیچ جنایتی دریغ نخواهند ورزید.

روایتی به این مضمون از حضرت امام جعفر صادق (ع) موجود است که ایشان این کنکاش و بوالفضولی را باعث به تأخیر افتادن امر ظهور مقدس اعلام کرده‌اند.
مستضعفان درگیر با فقر و تنگنا و حصار، همواره بر لبه تیز بیم و امید به سر می‌برند. خبری از احتمال رهایی آنان را برمی‌انگیزد و حادثه‌ای تلخ نیز آنها را مغموم و مأیوس می‌سازد. این گونه پیش‌بینی و مصداق‌سازی نا به هنگام و از روی ناپرهیزی، حداقل پیامدش آوار شدن موجی از یأس بر سر مستضعفان است، چه کسی می‌تواند مصادیق نام برده شده درباره سید خراسانی، شعیب، یمانی و سفیانی را به طور ۱۰۰ درصد تعیین و تأیید کنید؟

قطعاً کسی جز خداوند و حضرت صاحب‌الزمان (ع) قادر به این امر نیست. چنانچه با گذر ایام و بروز حوادث، این حدس و گمان اشتباه از آب درآید یا آنکه به سبب بروز «بداء» که از ضروریات اعتقادی ماست، واقعه به تعویق افتاد چه کسی حاضر به جبران خسارات ناشی از آوار یاس عمومی مردم می‌شود؟

چنانچه در زمان و مجالی دیگر، ده، بیست یا سی سال آینده به اذن الهی همه نشانه‌ها و مصادیق واقعی نیز بارز شوند، به مصداق ماجرای چوپان دروغگو، راضی ساختن مردم برای واقعی دانستن و پذیرش واقعه، بسیار سخت و سعب به نظر می‌آید. چرا همواره در طریق افراط، مقام و منزلت مردانی را که دوستشان داریم، تا سر حد مقام قدیسان و منجیان فرا می‌کشیم، در حالی که طاقت تجربه کمترین لغزش و خطای آنان را نداریم؟ و در طرفة‌العینی از طریق تفریط، به آنان پشت می‌کنیم.

این سخن وجهی دیگر نیز دارد.
مثلث سوم صلیب، صهیون و سلفی‌گری، پس از مشاهده خیزش بزرگ مستضعفان و طلب عمومی آنان برای دستیابی به معنا، معنویت، اسلام و رهایی‌بخش آسمانی، به امید کنترل شرایط و هدایت رخدادها در مسیر دلخواه خود و به قول خودشان کنترل تاریخ، سناریوی ویژه‌ای را طراحی کردند که از آن با عنوان پروژه آرمگدون یاد کرده‌ایم.

رسانه‌های پرقدرت در کنار هزاران مبلغ ایوانجلیک به یاری مردان سیاسی و نظامی آمدند تا به گوش مستضعفان غربی نجوا کنند. فصل ظهور دوم حضرت مسیح فرا رسیده است و این ظهور در گرو حمایت از بنی‌آسرائیل و واقعه آرمگدون در «فلسطین اشغالی» است. هم آنان با مستند‌سازی اقوال خود با روایت مجعول توراتی و انجیل، چنین تصویرسازی کردند که نیروهای خیر و نورانی حمایت کننده از ائتلاف صلیب و صهیون خواهند رسید.
سران این جریان دریافته بودند که در فرصت فراهم آمده، برای کنترل شرایط و دستیابی به نظم نوین جهانی، یا همان جهان تک حکومتی می‌توانند بر بال گرایش‌های مذهبی آخرالزمانی سوار شده و به اهداف پلید خود دست یابند.

در واقع پروژه آرمگدون از نظر آنها، مجالی برای سرکوبی تمامی خیزش‌ها و نهضت‌های ضد استعماری و ضد صهیونی فراهم می‌آورد تا این بار به نام دین و مسیح و برای همیشه از دست مسلمانان و مستضعفان رهایی یابند.
از دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی، هزاران رسانه به طور شبانه‌روزی و به همراه بیش از هشتاد هزار نفر مبلغ ایوانجلیک که با استفاده از همه ابزار تبلیغی منابع تحریف شده توراتی و انجیلی، این امکان را داشتند تا امر را بر ساکنان ساده لوح آمریکایی و انگلیسی متشبه ساخته و به حرکتی صرفاً شیطانی وجهه‌ای دینی و مذهبی بدهند، همه قوای انسانی و مالی را برای حمایت از پروژه آرمگدون و ورود آمریکا به جنگ در عراق و تهدید ایران و حمایت از بنی‌اسرائیل اشغالگر وارد کردند تا زمینه‌های ظهور دوم مسیح را فراهم کرده باشند.
آنها تنها به شواهدی عینی احتیاج داشتند تا از آن به عنوان مصادیقی برای صحت بافته‌های ذهنی خود استفاده کنند.

ثروت بیکران غرب و رسانه‌های پر قدرت پا به پای دستگاه‌های امنیتی این امکان را داشتند تا مصادیق مورد نیاز را ساخته و پرداخته کنند، از اینجا پروژه‌هایی چون واقعه یازده سپتامبر، انفجار مترو در اسپانیا و هجوم بی‌رحمانه مردان دستار بسته طالبان و القاعده با فرماندهی مأمور تربیت شده سیا، یعنی اسامه بن لادن ــ به قول سینماگران ــ کلید زده شدند تا همگان بتوانند مصادیق نیروهای شرور و دجال صت را که در حال آماده شدن برای حمله نهایی و حضور در آرمگدون بودند، با چشم خود ببینند. شاید بسیاری این خبر را خوانده باشند که جرج دبلیو بوش برای کسب حمایت رئیس جمهور «فرانسه» به آن کشور سفر کرد و با او از قریب‌الوقوع بودن حمله یأجوج و مأجوج و واقعه آرمگدون به گفت‌وگو نشست. رئیس جمهور آمریکا از ژاک شیراک خواسته بود که با آمریکا و انگلیس در حمله به عراق همراه شود تا به حرکتی پیش‌دستانه جلوی حمله نیروهای دجال به فرهنگ و تمدن غربی را سد کند.

ژاک شیراک فرانسوی که از سخنان بوش سر در نیاورده بود، پس از رفتن رئیس جمهور آمریکا از مشاور خود در خواست کرد تا سخنان بوش را تبیین کند و اطلاعاتی را راجع به آخرالزمان و فصل ظهور مسیح (ع) به او بدهد.
سران مجامع مخفی، با شروع موج گرایش‌های معنوی و مذهبی در میان ساکنان غرب و خیزش های مذهبی شرق اسلامی ــ به ویژه انقلاب اسلامی ایران ــ دریافته بودند که زمان اجرای آخرین پرده از نمایش ظهور مسیح و تحقق دولت جهانی بنی‌اسرائیل در فلسطین اشغالی فرا رسید است و تأخیر در اجرای پروژه و البته به نام دین و مسیح می‌تواند همه فرصت‌ها را زا آنها گرفته وش یرینی اجرای طرح نظم نوین جهانی را به کامشان تلخ کند.

از اینجا، آنها تنها به کشف برخی قراین و شواهد احتمالی از دشمن فرضی و بزرگ‌نمایی خطرات احتمالی آن خصم برای تمدن غربی و حتی صلح و امنیت جهانی احتیاج داشتند. در واقع آنها برای نجات خود از گردابی که به وجود آمده بود، تنها به یک جنگ فراگیر اتمی احتیاج داشتند. جنگی که از شرق اسلامی بر می‌خیزد.
تنها این واقعه می‌توانست تمامی اجزای پروژه یا سناریوی نوشته شده ایوانجلیک‌هیا یهودی و یهودیان صهیونیست مجامع مخفی را نزد مردم واقعی، پیش‌بینی شده کتب مقدس و البته خطرساز و مخوف جلوه دهد تا ساکنان غرب همه توان خود را در کار وارد سازند، بر هرگونه کشتار و جنایت مهر تأیید بزنند و هر تصمیمی را پذیرا شوند.

همراهی مردم در اجرای پروژه آرمگدون به منزله تن دادن به نظم نوین جهانی مجامع مخفی و بنی‌اسرائیل بود. جهانی که با مرکزیت «اورشلیم» شکل می‌گرفت.
در اثنای اجرای این پروژه شیطانی بود که آنها انگشت اشاره به سوی ایرن و مطالعات هسته‌اش دراز کردند آنها در پس نمایش خیمه‌شب‌بازی «طالبان افغانستان» و «القاعده» که دست ساز خودش بود، به مصداق و نمونه بارزی از دشمنان شرور آخرالزمانی شرقی خود دست یافته بودند.

به جز این شرقی و اسلامی بودن ایران و انقلابی و اصولگرا بودن ایرانیان برای متم ساختن آنها و قرار دادنشان در صف نیروهای شرور در میدان آرمگون، کافی بود. بزرگ‌نمایی فعالیت‌های هسته‌ای ایرانیان و به چالش کشیدن مذاکرات و صورت جهانی دادن به رؤیاپردازی‌ها ــ همچون خطرناک خواندن ایران ــ می‌توانست تمامی قطعات پازل مورد نیاز مستکبران را برای به تصویر در آوردن واقعه آرمگدون فراهم آورد و کار را یکسره کند. مراد اصلی آنها چیزی جز وارد ساختن شرق اسلامی در جنگی فراگیر ــ به قول خودشان باز دارنده ــ و از بین بردن همه احتمالاتی که گمان می‌رفت باعث در هم پیچیده شدن طومار حیات غرب استکباری شود نبود.

دیوید راکفلر معروف که ردش را در بسیاری از مجامع مخفی می‌‌توان یافت، در سال ۱۹۹۴ در شورای تجات «سازمان ملل» گفته بود:
«ما در لبه تغییر و تبدیل جهان قرار داریم. آنچه بدان احتیاج داریم یک بحران بزرگ است. در این صورت همه ملت‌ها نظم نوین جهانی را می‌پذیرند.» (شوالیه‌های معبد)
آلبرت پایک، دیکتاتور و خونخوار معروف قرن ۱۹ میلادی و از اعضای عالیرتبه لژهای ماسونی ایالات متحده آمریکا نیز در حالی از دنیا رفت که آرزوی دیدار نظم نوین جهانی را پس از سه جنگ بزرگ جهانی به گور برد. مجسمه او اینک در یکی از میادین اصلی شهر «واشینگتن» خودنمایی می‌کند.

بخشی از اهداف کلان ــ نظم نوین جهانی و جهان تک حکومتی بنی‌اسرائیل ــ واسپس دو جنگ جهانی طراحی شده مجامع مخفی ماسونی محقق شد و طی آن بخش‌های بزرگی از اختیارات ملل مختلف و ساکنان جهان از آنها سلب شد و در اختیار مجامعی قرار گرفت که به نام و زیر لوای سازمان‌های جهانی عمل می‌کردند.
آخرین بخش از این اختیارات و امکانات، القای ضرورت تأسیس حکومتی یکپارچه به ذهن مردم جهان و اعلام آن در گروی سومین بحران بزرگ جهانی است.

درست در همین شرایط، اشخاصی دانسته یا ندانسته، با عملکرد و اقوام محاسبه نشده، برای بافته‌های ذهنی و اوهامات سران مجامع مخفی و سیاست‌بازان مأمورین این مجامع که بر اریکه قدرت دول آمریکایی و اروپایی تکیه زده‌اند، مستندات و شواهد ارائه می‌کنند تا آنها بی‌دردسر بتوانند همه قوای پوشیده و فعال جهان را علیه شرق اسلامی و ایران ــ شیعه خانه امام زمان (ع) ــ وارد میدان کنند.

این مستند‌سازان چونان طالبان و اعضای القاعده دست‌ساز و رام مردان سیاسی و امنیتی غربی نیستند، لیکن در وجهی دیگر، شواهدی را در اختیار اعوان و انصار شیطان قرار می‌دهند تا انگیزه‌ها و اهرم‌های ائتلاف صلیب و صهیون بیش از پیش بر ایران اسلامی فشار آورد. نویسنده به هیچ روی قصد متهم کردن اشخاص حقیقی و حقوقی را ندارد، لیکن شواهد بسیاری را می‌توان ارائه کرد که طی آنها، حامیان و مجریان جنگ فراگیر در شرق اسلامی از اقوال و اعمال نادانسته مردان سیاسی مسلمان، نهایت بهره‌برداری را برای به کرسی نشاندن طرح خود داشته‌اند. آنها در پروژه آرمگدون تصویری از صحنه جنگ فراگیر در فلسطین اشغالی ارائه می‌کنند و با برشمردن صف بندی‌ها و نیروهای دو طرف سعی در محقق جلوه دادن خواست و عمل سران ائتلاف صلیب و صهیون و حتی اعلام نتیجه نهایی ماجرا می‌کردند. آنها از یک سو، ساکنان ساده‌لوح غرب را از اسلام و مسلمانان می‌ترسانند و از دیگر سو، بستری را فراهم می‌آورند تا مردان سیاسی شرقی و ساکنان شرق اسلامی دست به اعمالی بزنند که از نظر این مزوران شیطان‌صفت به عنوان مصداق و سندی برای واقعی جلوه دادن آن سناریو و تهدیدها قابل استفاده است. آنها از دجال آخرالزمان و صف‌آرایی نظامی‌اش در فلسطین اشغالی در برابر مسیحیان و بنی‌اسرائیل می‌گویند، آنگاه در میان مردان سیاسی شرقی و مسلمان به دنبال اشخاصی می‌گردند که بتوان انگشت اتهام را به سویشان دراز کرد. آنگاه آنها را تهدید کننده مخرب و دشمن فرهنگ و تمدن غربی می‌خوانند و دستیابی به امنیت و آرامش را در گرو قتل عام آنها اعلام می‌کنند.
عباراتی مثل اسلام‌هراسی از همین جا سر برآورد.

با این اوصاف، تنها هوشیاری و کیاست مردان سرزمین اسلامی و به ویژه علما، سیاستمداران و اربابان رسانه‌‌ها و جرایدند که می‌توانند مانع از سوء استفاده خصم از این شرایط شوند. معرفی مصادیق اشخاص یاد شده در روایات و بی‌پروایی در سخن راندن در مجامع، دقیقا همان مستنداتی است که حامیان پروژه آرمگدون برای واقعی و حتی دینی جلوه دادن دسیسه‌های خود بدان احتیاج دارند.
کلام آخر آنکه، در عصر غیبت، جملگی ما مکلف به کسب معرفت درباره امام زمان (ع) انتظار و آمادگی و اصلاح‌گری هستیم.

انتظار عملی آگاهانه همراه با آمادگی برای مجاهدت همه‌جانبه در همه حوزه‌های اعتقادی، فرهنگی و عملی و اصلاح‌گری فردی و جمعی مطابق نقشه الهی و کلام حضرات معصمومان (ع) است.
هیچ یک از بزرگان دینی همه اعصار تلاش برای دیدار امام، کشف اسرار، مصداق‌سازی به شیوه‌های مرسوم و مبتلا به و تبعیت از الگوهای بیگانگان صلیبی و صهیونی در تربیت مناسبات و معاملات را در زمره تکالیف مسلمانان و شیعیان اعلام نکرده‌اند.
امید می‌رود که جملگی ما در زمره منتظران حقیقی و مجاهدان هم عهد در طریق امامت و ولایت به شمار آییم.

کفّار وقتی که مردند، خدای سبحان جهنّم را نشان شان می‌دهد… می فرماید: افسحأ هذا ام أنتم لا تبصرون (۱). شما در دنیا می گفتید پیامبر معاذ الله ساحر است. الآن این سحر است این جهنّمی که می‌بینید؟ ذا رأتهم من مکان بعید سمعوا لها تغیّظاً و زفیراً (۲). این شعله آتش است که همه می‌بینند. هنر در این است که انسان که اینجا هست، جهنّم را ببیند. یعنی علم حصولی اش بشود حضوری، یعنی ذهنش بشود عین، یعنی مفهوم بشود مصداق؛ چه چیزی مفهوم را مصداق می کند؟ چندین سال هم که ما درس بخوانیم، مفهوم می شود روی مفهوم!

مفهوم های متراکم؛ مثلاً کسی اوائل حوزوی یا دانشگاهی بودنش چهار تا مفهوم یا چهار هزار مفهوم یا چهارصد هزار مفهوم در ذهنش بود، بعد می شود چهل میلیارد مفهوم. مفهوم که اضافه شد، مصداق نمی شود! اگر کسی خیلی علم پیدا کرد، انباری از مفاهیم در ذهنش است؛ اینها هم کمال است، حرفی در آن نیست امّا آنی که مفهوم را مصداق می کند، ذهن را عین می کند، علم حصولی را علم حضوری می کند، ذهن را کشف می کند؛ این رابط می خواهد. رابطش ایمان است و عمل صالح.

فرمود: کلّا لو تعلمون علم الیقین لترونّ الجحیم. ثمّ لترونّها عین الیقین. ثمّ لتسئلنّ یومئذ عن النّعیم (۳). پس کسی که اینجا نشسته، می تواند «معلوم» را ببیند. آنهائی که می گویند از علم رهیدیم و به معلوم رسیدیم… از راه ایمان و عمل صالح می گویند.

از بیانات نورانی حضرت امیر (ع) است که مرحوم کلینی نقل کرده: من عمل بما علم اوتی علم ما لم یعلم (۴). فرمود: آن کسی که عمل بکند به آن چیزی که می داند، خیلی از چیزها برایش روشن می شود.

ما خیلی از چیزها را بلدیم؛ شما از تک تک خودتان سئوال بکنید که چه چیزی بد است، چه چیزی خوب است، چه چیزی واجب است و چه چیزی حرام و… وقتی آمار بردارید، می بینید هزارها چیز بلدیم. همین ها را که عمل بکنیم، خیلی کارگشاست. «عمل» سهم تعیین کننده دارد در اینکه از علم به عین آید و از گوش به آغوش. این کار عمل است… ایمان و عمل صالح.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(۱) طور . ۱۵
(۲) فرقان . ۱۲
(۳) تکاثر . آیات ۵ تا ۸
(۴) وسائل الشیعه . ج۲۷ . ص۱۶۴

کلارا لانتسل (زینب لانتسل) زن تازه مسلمان اتریشی در این باره اظهار داشت:مذهب تشیع جاذبه های بسیاری دارد، ولی شاید بتوانم در این میان، به دو محور اصلی که برای شخصِ من، بسیار زیبا و دوست داشتنی و مهم بوده اند، اشاره نمایم: یکی از این جاذبه ها، که در خاطرات دوران کودکی من نیز ریشه دارد، حضور با برکت جان بازان شیعه ای بود که برای معالجه به اتریش می آمدند و بنا به مناسبت هایی، ما می توانستیم در ارتباط نزدیک با ایشان قرار بگیریم و جاذبه های روحی و رفتاری ایشان را درک نماییم. بعضی از جانبازان در طول جنگ، با وجود اینکه خیلی هاشان نه دست داشتند و نه پا و صورت هایشان به خاطر گازهای شیمیایی غیرقابل تشخیص بودند، ولی از روحیه بسیار شادی برخوردار بودند و با ما بچه ها شوخی می کردند.

رفتار آن ها به گونه ای بود که تأثیر عمیقی بر ما می گذاشت. به طور کلی، همیشه ابعاد عاطفی و مهرآمیز یک دین یا آیین جاذبه زیادی برای معطوف نمودن دل ها به سوی خود دارا هستند. حال اگر این عواطف در رفتار و شخصیت پیروان یک آیین مجسّم شوند، می توانند بهترین زمینه را برای جذب افراد به سوی آن آیین فراهم نمایند.

لانتسل، وجود شریعت محکم را در این آیین عامل انتخاب تشیع دانسته و در گفتگو با بانوان شیعه گفت: نکته دیگری که در آیین تشیع برای شخص من جالب بود، وجود شریعت محکم در این آیین است. مراد من از “شریعت ” همان دستورالعمل های ظاهری این مذهب است که برای همه عرصه های عمل مکلّفان، احکامی را پیش بینی کرده است.

وی با اشاره به آن چه به عنوان دین مسیحیت در حال حاضر وجود دارد گفت:به نظر من، یکی از دلایلی که موجب شده است دین مسیحیت برای مردم و جوانان جذّابیت های خود را از دست بدهد، این است که از ستون فقرات محکمی برخوردار نیست؛ زیرا احکام آن چارچوب خاصی ندارند و هر کس مطالب آن را به گونه ای تفسیر می کند. برای مثال، از روزه ای که در مسیحیت وجود دارد، تعریف های مختلفی در دست است، بعضی آن را به صورتی سخت تر از روزه های اسلام مطرح می کنند، و بعضی می گویند: برای تحقق روزه، فقط نباید گوشت خورد یا فقط نباید شیرینی خورد و امثال این مطالب. نماز هم در مسیحیت اختیاری است و مراسم روز یکشنبه هم اجباری نیست.

لانتسل در ادامه اظهار داشت:به نظر من، وقتی انسان می خواهد به هدف والایی برسد، باید تلاش بیشتری بکند و دستورالعمل های بیشتری انجام دهد. همان گونه که یک ورزش کار برای کسب مدال تلاش می کند و حاضر است برای رسیدن به پیروزی، هر دستوری را انجام دهد. در هر حال، برای رسیدن به معنویت، انجام حداقلی از امور لازم است تا نتیجه حاصل شود، و این حداقل فرایض، ستون فقرات دین است که دین بدون آن ها کم کم فرومی پاشد، و مسیحیت در غرب هم اکنون دچار چنین سرنوشتی شده است. دینی را که اناجیل و متون مقدّس کنونی مسیحیت ارائه می دهند بیشتر مطالبی نظری هستند و در دین مسیحیت، دستورالعمل های جزئی و دقیقی برای چگونه زیستن وجود ندارند.

زینب (کلارا)لانتسل با اشاره به نگاه مسیحیت فعلی به خانواده گفت:یک مسیحی مؤمن اگر بخواهد به جای دِیر و کلیسا در اجتماع و خانواده زندگی کند با مشکلات خاصی روبه روست؛ زیرا نگاه این دین به اصل زندگی متأهّلی و روابط زناشویی مثبت نیست و تأکید مسیحیت بیشتر بر تجرّد و انزواست. اگر یک مسیحی بخواهد برای درس خواندن و تحصیل مسافرت کند و یا در مقام تربیت فرزند واقع شود و یا در سایر عرصه های عملی زندگی قرار گیرد، در آموزه ها و گزاره های درون دینی متون مقدّس مسیحیت، نمی تواند احکام عملی خاصی راجع به دقایق این امور به دست آورد.ولی در آیین تشیع، این ویژگی منحصر به فرد وجود دارد که به صورتی بسیار دقیق، درباره همه مسائل و حیطه های جزئی زندگی انسان احکامی وارد شده اند. البته ناگفته نماند که این دستورالعمل ها واجب نیستند و هر کس بنا به میزان انگیزه و شوق خود، مختار است آن ها را انجام دهد اما برای همه ابعاد اندیشه و عمل، پیشنهاداتی وجود دارند. برای مثال، حتی برای نحوه اندیشیدن، که اکنون به عنوان “تکنولوژی فکر ” مطرح است و تازه علمیت آن در علم روان شناسی کشف شده، دستورالعمل های ویژه و مدوّنی در شریعت مستغنی تشیع وجود دارند. شاید بتوان ادعا کرد که این نکته از ویژگی های منحصر به فرد تشیع است و حتی سایر مذاهبِ درون دینی اسلام به خاطر اکتفا نمودن به سنّت پیامبر صلی الله علیه و آله و محرومیت از سنّت معصومان علیهم السلام ، واجد چنین شریعت غنی و گسترده ای نیستند. مسلّم است آیینی که می تواند در تمامی لحظه های زندگی عملی انسان حضور داشته باشد و با عقل و منطق هماهنگ باشد، جلوی احساس تنهایی و پوچی انسان را در دنیا می گیرد. ناگفته نماند که این احساس و بخصوص بی تفاوتی نسبت به همه چیز، در بین جوانان اتریشی خیلی زیاد است.

این بانوی تازه مسلمان اروپایی در ادامه افزود:اگر در اناجیل و متون دینی مسیحیت بر مهرورزی و گذشت تأکید می شود، قالب دقیق چگونگی این توصیه ها بیان نمی گردد و افراد ممکن است در مرحله عمل و اجرای این توصیه ها به جهالت دچار شوند. در اتریش، فرق ظاهری یک کاتولیک معتقد با یک شهروند غیرمعتقد، به حضور او در کلیسا در روز یکشنبه و یا بعضی مواقع دیگر است و نمی توان در عمل، فرق چندانی بین ایشان گذاشت. ولی مطلبی که حایز اهمیت است این است که اگر یک فرد شیعه به صورت بسیار جدّی اهل عمل به همه دستورات دینی، اعم از واجب و مستحب و مکروه و حرام باشد، حتی در بیشتر اعمال روزمرّه و عادی زندگی خود نیز می تواند به صورتی متفاوت عمل کند و حتی اگر بخواهد و انگیزه داشته باشد، برای نحوه غذا خوردن و توفیق بیشتر در استفاده از امکانات نیز چندین دستورالعمل وجود دارند.

زینب لانتسل در پایان گفت: در غرب، عمل کردن به شریعتی که در جای جای زندگی روزمرّه حضور دارد دشوار است، ولی در این دشواری ها، حضور خداوند تجربه می شود و حس تقرّب و ارتباط و محبت به او در عمل ظاهر می گردد. در شریعت مقدّس علوی و محمّدی صلی الله علیه و آله ، حرکت به سوی کمال و معنویت با بجای آوردن احکام شرع و عبودیت آغاز می شود و “عمل به شریعت ” نقطه آغاز سیر و سلوک عارفانه است. در مذهب تشیع، هرچند ارکان مسلمانی “محبت و معرفت به خدا و پیامبر و فاطمه زهرا و دوازده معصوم علیهم السلام ” هستند، ولی شریعت و التزام به آن سبب می شود که یک شیعه به درجات اخلاص و معرفت نایل آید. بنابراین، در عرفان شیعی، به دست آوردن “حقیقت ” از “عمل به شریعت ” جدا نیست. به همین دلیل، بعضی از محققان “شریعت ” و “طریقت ” و “حقیقت ” را لایه های این دین می دانند. در مذهب تشیع، محبت به خدا و محمّد و آل محمد علیهم السلام از راه اجرای اعمال شرع تعریف می شود و انسان بدون بجای آوردن فرایض و مستحبات فقه شیعی نمی تواند در وادی محبت و اعتقاد و ایمان و عرفان، ثابت قدم بماند.

محمد میرکیانی از نویسندگان کودک و نوجوان در گفتگویی درباره جایگاه رخداد تاریخی ضربت خوردن حضرت علی (ع) در ادبیات ایران از گذشته تا امروز گفت: پیش از انقلاب نویسندگانی چون محمود حکیمی به جایگاه و شآن امیر مومنان حضرت علی (ع) می پرداختند و این پرداخت هم منحصر به مسئله ضربت خوردن و شهادت حضرت نبود بلکه کل زندگی ایشان، سلوکشان، ارتباطات اجتماعی، نگاه عدالتخواهانه شان و … را شامل می شد.

وی ادامه داد: البته نگاه سیاسی بر بخشی از داشته های ادبی ما در آن روزها حاکم بود بدین شکل که نویسندگان به مقایسه و مقابله زندگی امیر و ویژگیهای آن با زندگی روزگار خودشان می پرداختند تا از این طریق بتوانند جامعه را متوجه انحراف از شیوه زندگی انبیا و اولیا به ویژه علی (ع) بکنند.

نویسنده “روزی بود و روزی نبود” با تاکید بر اینکه پس از انقلاب خلق آثار دینی از جمله آثاری که با محوریت امام اول شیعیان گرفت بیشتر شد بیان کرد: در سالهای اول انقلاب جسته گریخته آثاری نوشته می شد ولی به مرور پررنگتر و عمیقتر شد و ما در ادبیات و در زیرشاخه ادبیات کودک و نوجوان ، رمان و داستان کوتاه با این موضوع کم داریم ولی در زمینه داستان کوتاه وضع بهتر است.

میرکیانی افزود: در بین شخصیتهای شاخص دین اسلام پیامبر(ص) حضرت علی(ع) و امام حسین(ع) بیشترین آثار ادبی را به خود اختصاص داده اند و زندگی پرماجرای آنان نیز این امکان را هر چه بیشتر در اختیار نویسندگان قرار داده که به خلق داستان درباره آنها بپردازند.

این نویسنده اضافه کرد: البته با توجه به جایگاه والای امیر مومنان در بین بزرگان صدر اسلام و همچنین سلوک و عرفان ایشان جای این هست که ادبیات ایران زمین بیشتر به این شخصیت ادای دین کند و می توان گفت ما آثار شاخص درباره ایشان کم داریم.

وی با اشاره به اینکه خیلی از ناشران خصوصی و دولتی که در زمینه ادیات کودک و نوجوان فعالیت می کنند به زندگی علی(ع) پرداخته اند ولی در بین آنها آثار شاخص کمتر و به نام کمتر دیده می شود عنوان کرد: غالب نویسندگان کودک ما به دلیل مسائل عاطفی به کربلا، شهدای کربلا و زندگی امام حسین(ع) پرداخته اند و از لحاظ آماری و کیفی آثار مرتبط با امام علی(ع) در جایگاه دوم قرار دارد.

میرکیانی دلیل گفته خود را اینگونه تشریح کرد: زندگی امیرمومنان به گونه ای است که روایت آن نیاز به تحلیل و بررسی همه جانبه تاریخ اسلام دارد و باید مجموعه مسائلی را که به شهادت ایشان ختم شده است مورد بررسی قرار داد تا بتوان یک رمان درباره ضربت خوردن این امام نوشت.

نویسنده “قصه ما مثل شد” افزود: اما نوشتن درباره واقعه عاشورا به گونه ای است که می توان ماجرایی ۱۰ روزه را روایت کرد و ظرفیتهای روایی آن هم به قدری زیاد است که قابلیت این را دارد که بتوان درباره همین بازه زمانی رمان نوشت گرچه واقعه کربلا هم به طور زنجیروار به دوران پیش از خود و حتی دوران حضرت علی (ع) ارتباط دارد و این ارتباط به بعد از واقعه عاشورا هم پیوند می خورد ولی بازهم به گونه ای است که همان اتفاق کربلا به تنهایی هم می تواند دستمایه آثار ادبی باشد. ماجرای کربلا به رمان و داستان بلند می ماند و وقایع آن خیلی ساده به قالب داستان درمی آید.

وی همچنین اشاره کرد: روزگار امیرمومنان روزگار فتنه بود و عده ای به نام دین علیه آن حضرت قیام کردند و تاریخ آن زمان پیچیدگیهای زیادی دارد که یک نویسنده برای نوشتن درباره آن باید به تحلیل تاریخ صدر اسلام روی آورد و همین امر درباره حضرت علی(ع) نوشتن را دشوار می کند. ابن ملجم مرادی از خوارجی است که اهل نماز و نیایش بوده حال چنین شخصیتی به شهادت امام دست می زند برای شخصیت پردازی این فرد در داستان نیازمند به مطالعه عمیق و شناخت او از گذشته تا کشتن امام است.

میرکیانی با اشاره به اینکه حادثه ضربت خوردن علی (ع) از حوادث تو در تو و چند لایه است توضیح داد: این مسئله باعث کم بودن آثار ادبی به ویژه در حوزه داستان بلند و رمان است البته این مسئله بهانه خوبی نیست و آنهایی که در عرصه تحلیل تاریخ اسلام کار می کنند باید نویسندگان را در این راه کمک کنند. ما داستانهای کوتاه زیادی داریم که به زندگی حضرت علی(ع) از تولد تا شهادت پرداخته اند ولی هنوز حق مطلب ادا نشده است.

این نویسنده ادبیات کودک در پایان گفت: ناشرانی چون کانون پرورش فکری و حوزه هنری که امکانات پژوهشی ویژه ای دارند باید انتشار رمان و داستان بلند درباره امام اول شیعیان را وظیفه خود بدانند و این امکان را در اختیار نویسندگان قرار دهند که از منابع مطالعاتی و کتابخانه ای آنها برای تحقیق استفاده کنند حتی معرفی نامه هایی در اختیار نویسندگان قرار دهند تا از کتابخانه‌های سراسر کشور استفاده کرده و سپس به نگارش آثار شاخص و عمیق بپردازند.

سید کمال‌الدین دعائی-

به گزارش پارسینه و به نقل از رسانه‌ها، از سوی دیگر «جماعت علمای پاکستان» در اقدامی مشترک با دیگر روحانیون مسلمان پاکستان، ورود هرگونه کمک را از رژیم اسرائیل به مناطق آسیب‌زده‌ی پاکستان طرد کردند. آن‌ها اعلام کرده‌اند که اسرائیل دشمن تمامی مسلمانان است و پاکستان نباید هیچ‌گونه کمکی این رژیم دریافت کند.

پیش از این، سایت «آروتز شوا» خبر داد که رژیم صهیونیستی پیشنهادی مبنی بر ارائه‌ی کمک به مردم سیل‌زده به دولت پاکستان داده است اما این امر با عدم پاسخ مسئولان پاکستانی مواجه شده است. این مسئله هم‌چنین به بحثی میان روشن‌فکران و خواص پاکستانی تبدیل شده است. مخالفان پذیرش کمک از رژیم صهیونیستی می‌گویند که این کمک‌ها به جای پاکستان بایستی به دست مردم محروم فلسطینی برسد و سیل‌زدگان پاکستانی به خاطر عدم دریافت کمک‌های اسرائیلی از گرسنگی نخواهند مرد.

ورای این مسئله، اخباری از مواضع حزب «جماعت اسلامی پاکستان» (JI) در عدم پذیرش کمک‌های مادّی آمریکا و هند منتشر شده است. طبق گزارشی از سایت CNSNews، «سید منور حسن» رئیس حزب جماعت اسلامی در یک سخنرانی در شهر کراچی اعلام کرده است که پذیرش کمک‌های ورودی از ایالات محدیا یا هند مانند تزریق «سم» به پاکستان است. بنا بر این گزارش، حزب جماعت اسلامی و دیگر احزاب بنیادگرای پاکستان از هرگونه تعامل دولت پاکستان با ایالات متحده به شدت انتقاد کرده‌اند. دولت هند پیشنهاد ۵میلیون دلار کمک نقدی به پاکستان ارائه کرده است.