وقتی دشمن از قواعد بازی بین‌المللی دیپلماسی عدول می‌کند بهترین شرایط فراهم خواهد شد که ما نیز در برابر قواعد بازی عصیان کنیم. و اکنون بر دنیای بی‌رحم ما چنین وضعی حاکم است

در بوسنی، مسلمانی ملیت است و این حقیقتی است که ناگزیر مسلمانان را هدف تیر نژادپرستان صرب قرار داده است. حتی مسلمانانی که در مناطق تحت کنترل صرب ها می زیند، به اجبار ناچار شده اند که…

ستون های حسینیه ی جماران رازداران اُستُن حنانه اند اما بر حال ما می گریند، بر حال آن دلباختگانی که بی تو دیگر جانشان جز باری سنگین بر گرده ی فراق نیست. ستون ها می نالند. ذرات چوب و آهن و خاک، هر چه هست، می نالند. آنجا که تو می نشستی، اریکه حکومت عشق بر جان های مشتاقان، خالی مانده است… جوانانی که خود را از او باز یافته اند، اکنون یکباره چشم بر جهانی گشوده اند که در آنجا اجال تن ها به سر می رسد و انسانی به عظمت روح الله نیز می میرد

من باید چگونه به این قضیه نگاه کنم که وقتی یک گردان در عملیاتی با میدان مین مواجه می‌شود و نتوانسته آنجا را پاکسازی کند و می‌داند اگر پاکسازی نشود گردان دیگر قلع و قمع می‌شود، یک‌دفعه چهار نفر داوطلب می‌شوند در جایی که می‌دانند جایی می‌روند که دست و پا و تمام بدنشان تکه‌تکه می‌شود! خودش هم باید برود. لبخند هم می‌زند! خب اینجاست که قلم من کسر می‌آورد،‌ کار کسر نمی‌آورد.

بی‌دردی و لذت‌پرستی توجیهی عقلایی یافته است و از میدان‌های ورزش تا کلاس‌های دانشگاه، «رب‌النوع تمتع» است که پرستیده می‌شود و باز در این میان، بسیجی حزب‌الله، تنها و غریب است و با آن چوب زیربغل و پای مصنوعی و محاسن و لباس ساده و فقیرانه و لبخند معصومانه، مظهری است از یک دوران سپری شده که با «خونین شهر» آغاز شد و در «والفجر 10» به پایان رسید و بعد از «مرصاد»، از ظاهر اجتماع به باطن آن هجرت کرد و بیماردلان را در این غلط انداخت که «دیگر تمام شد!»

او مثل بسیاری از دیگران باور نداشت که”ان تنصروا الله ینصرکم” یا “الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا”را باید در ذیل برخی تفکرات فلسفی یا عرفانی به فراموشی سپردو عمل را به بهانه فکر، و واجبات و محرمات را به بهانه‌ی نگاه فلسفی و عرفانی واگذاشت. به قول میرشکاک او جامع شریعت و طریقت بود… شریعتی هم که آوینی به آن التزام داشت در نماز و روزه وحج خلاصه نمی‌شد…

این هم سوء استفاده قشر روشنفکر است. آنها هم در صدد این سوء استفاده بودند. اما به آن اشاره نمی کنم چون این قدر آوینی واضح است که مصادره کردن او از سوی روشنفکر ها کار حضرت فیل است… من هم قبول دارم که صحبت بهنود در فیلم مرتضی و ما بی خود بود. گفته بود: آوینی مودب بود و با اینکه موضعش با من مخالف بود ولی مقاله اش هم مودبانه بود. این حرف او بی خود بود چون آن مقاله خیلی تند بود و اصلا مودبانه نبود.

ولی‌ مکتب‌ الهی‌ که‌ عوالم‌ سه‌‌گانه‌ی‌ طبیعت‌ و مثال‌ و عقل‌ را اثبات‌ می‌نماید و هر کدامِ آن‌ها را مظهر نامی‌ از نام‌های‌ جلال‌ و جمال‌ الهی‌ می‌داند و برای‌ عروج‌ انسان‌ ملکوتی‌ مرزی‌ قائل‌ نیست‌ و لقاء‌اللّه‌ را که‌ هماره‌ بیکران‌ بوده‌ و هست‌ و خواهد بود، مائده‌ و مأ‌دُبه‌ی‌ سالک صالح‌ و عارف‌ واصل‌ و شاهد عاشق‌ می‌داند، بحر تیار و دریای‌ مواج‌ هنرورزی‌ را فراسوی‌ هنرمند اسلامی‌ قرار می‌دهد تا پیام‌های‌ گوناگون‌ را که‌ از هاتف‌ عقل‌ و منادی‌ غیب‌ از ورای حجاب‌های‌ نوری‌ و ظلمانی‌‌…

افرادی مثل آوینی در ایران بایکوت شده‌اند و نمی‌گذارند مقالات آنها به متن درسی در دانشگاه‌ها تبدیل شود. بیش از سه سال است در دانشگاه هنر خواهش می‌کنم به جای متون ترجمه شده غربی از متون و مقالات شهید آوینی هم استفاده شود، اما… جهت‌گیری آوینی چیزی است که ما امروز به آن نیاز داریم و اگر مقاله‌های او به‌موقع خوانده می‌شد، بسیاری از مصیبت‌ها امروز بر سر ما نمی‌آمد.

21 فروردین 89 هفدهمین مراسم بزرگداشت شهادت سید مرتضی آوینی در تالار وزارت کشور با سخنرانی حسن رحیم پور و با حضور دوستداران آن شهید برگزار شد…

چهرهٔ تیرهٔ مردی که کنار دستِ سید مرتضی ایستاده بود تا راهنمایش در لوکیشن باشد را به خاطر دارید؟ او هم آن‌جا بود و هم قدمِ حاج سعید می‌آمد…
حاج‌ سعید را گوشه‌ای گیر می‌آورم. می‌پرسم: فکر می‌کنید چند نفر از این‌هایی که این‌جا آمده‌اند آوینی را واقعاً می‌شناسند؟ حاج سعید، مثل همیشه، رک می‌گوید: به برکت تلویزیون و مسؤولان فرهنگی… کم.

کیست که نداند نیست انگاری منتشر در تاریخ غربی تا به جان آزموده نشود به کف هیچ نویسنده‌ای نمی‌آید. این درک عمیق شهید آوینی از نیست انگاری غربی است که به او جرأت تحریر موخرهٔ شگفت‌انگیز «آخرین دوران رنج» را بر کتاب «عبور از خط» -مقالهٔ بلند ارنست یونگر یکی از نویسندگان بزرگ آلمانی- به ‌ترجمه و تحریر بزرگ مردانی همچون دکتر هومن و جلال آل احمد را می‌دهد.

زمانه رفت و سالها سخط نشد، رضا تو را / مگر به عید خون کشد عزای مرتضی تو را / دم ثمود و عاد کن الا دم فسرده را / به خون، به خون ضماد کن دو دست و پای مرده را / غریو رعد و رود را دو صبحدم ترانه کن / دو شب، دوشب، همین دو شب از آرزو کرانه کن / به راه صبح تا سحر شبی دو چشم تر بنه / اگر که خوابت آرزو به راه سیل سر بنه / سه روز و شب عشیره را طعام روزه گیر ده…

ماهنامه‌ی شاهد یاران، وابسته به بنیاد شهید و امور ایثارگران را می‌توان از بهترین نشریاتی دانست که در سال‌های اخیر، به صورت مرتب منتشر شده است. این نشریه هر ماه با پرداختن به زندگی یک شهید، با ارائه‌ی اسناد دست اول، مصاحبه‌های خواندنی، یادداشت و تحلیل‌های نو، با پرداختی همه جانبه و استوار، محتوایی غنی را برای مخاطب به ارمغان می آورد.

جوانی‌ بود بسیار مودب‌، دوست‌ داشتنی‌، خیلی‌ زرنگ‌ و باهوش‌. در دانشگاه‌ هیچ‌ کس‌ از او حرف‌ بدی‌ نشنیده‌ است‌ و با همه‌ با احترام‌ برخورد می‌کرد. عینک‌ تیره‌ می‌زد و سعی‌ می‌کرد به‌ حالتی‌ صحبت‌ کند که‌ بیشتر اشاره‌های‌ روشنفکری‌ بود. بیشتر کتاب‌های‌ شعر می‌خواند، یا آثار «هربرت‌ مارکوزه‌» و «سیبرنتیک‌» و خیلی‌ با آثار غربی‌ آشنایی‌ و ارتباط‌ صمیمی‌ داشت‌.

ما با حضرتعالی به عنوان وصی امام امت (ره) و نایب امام زمان (عج) تجدید بیعت کرده‌ایم و تا بذل جان در راه اجرای فرامین شما ایستاده ایم، همانگونه که پیش از این درباره امام امت (ره) بوده‌ایم و بسیارند هنوز جوانانی که عشق به اسلام و شور رضوان حق آنان را در می‌دان انقلاب نگاه داشته باشد، با همان شوری که پیش از این داشته‌اند.

روز تشییع، ساعت 8:30 صبح، رهبر با حجت الاسلام محمدی گلپایگانی رئیس دفتر خود تماس می‌گیرد و می‌پرسد: «شما نرفتید مراسم تشییع؟» او جواب می‌دهد «داریم می‌رویم» بعد آقا می‌گوید: «مراسم تشییع در حوزه‌ی هنری است؟» «بله» را که می‌شنود ادامه می‌دهد: «من دلم گرفته، دلم غم دارد؛ می‌خواهم بیایم تشیع پیکر پاک شهید آوینی.»

وقتی موضوع به مسایل اسلام می‌رسید، محکم می‌ایستاد. یعنی اگر کسی می‌خواست حریم اسلام را نقض یا با حقیقت آن مخالفت کند، مرتضی محکم و استوار در مقابل او می‌ایستاد… این کارها آنقدر ادامه پیدا کرد که اواخر اسفندماه به آوینی گفتم «با این وضعیت دوستان مطبوعاتی و تلویزیونی و حوزه هنری! … چه خواهی کرد؟ گفت: با این وضعیت دیگر در «سوره» نخواهم ماند …

زندگی آوینی را نگاه می­کنیم معنوی هست، ولی خلسه­‌ای و هپروتی نیست. تمام زندگی این آدم به خصوص بعد از انقلاب، چالش، مبارزه، هیجان و حماسه است… شهادت آوینی باید یک بهانه­‌ا‌ی باشد برای پرداختن به تاریخ فرهنگی انقلاب اسلامی… آوینی در دوره‌ی ریزش‌ها شهید شد… میدان مین­های فرهنگی که آوینی پایش را گذاشت و رد شد چه کسی می­‌خواهد نشان بدهد؟

بر زمین افتاده دیدم آسمان خویش را / رقص مرگ جان و پایان جهان خویش را / در کف طوفان رها کردم عنان خویش را / تا مگر پیدا کنم نام و نشان خویش را / شاه شطرنج سیاست مات خون مرتضاست / نشر دین در انتشار ذات خون مرتضاست / دین ما شد تازه با خون جوان مرتضی / در میان اهل حکمت یک شهادت خواه کو؟! / آن که چون حیدر بگرید نیمه شب در چاه کو؟!

کامران آوینی بیشتر در طبقه پایین دانشکده معماری در آتلیه مهندس سیحون، کار هنری می‌کند. بیشتر هم در یکی از کافه‌های تهران با دوستانش قرار ملاقات دارد یا جلوی سبزه‌زار دانشکده هنرهای زیبا با بچه‌ها می‌نشینند و شعر می‌خوانند و از ادبیات و موسیقی حرف می‌زنند. گاهی هم در گوشه‌ای در طبیعت با رنگ و بومش مشغول نقاشی است. شعر نو، ترانه‌سرایی، نقاشی و مجسمه‌سازی را دوست دارد. از آخرین آثار ادبی مطلع است و آخرین صفحات کلاسیک جاز و پاپ را می‌شناسد. شدیداً به ادبیات و فلسفه علاقه دارد.

در آن چند سال واپسین که سردبیری مجله سوره را پذیرفته بود، روز به روز بر تعداد دشمنانش افزوده شود، و همه می‌دانند که در شرایطی که عقب‌نشینی، ساده‌ترین و شاید عاقلانه‌ترین راه بود، مرتضی آوینی با شهامت در مقابل فشار ویران‌گر گردبادها ایستاد و خود را در معرض انواع تهمت‌ها قرار داد و باز هم پا پس نکشید. همین نوع زندگی مردانه بود که باعث شد بزدلان روزگار، حتی مسلمان بودنش را هم مورد تردید قرار دهند.

گرفتار تاریکی بودیم که امام خمینی از قلب تاریخی که می‌رفت تا فراموش شود، چون محمد(ص) فریاد برآورد که «واعتصمو بحبل الله جمیعا و لاتفرقوا» – همه به ریسمان خداوند چنگ بزنید و بیاویزید و پراکنده نشوید – و ما که هنوز دست و پا می‌زدیم تا به خویشتن خویش بازگردیم، از این سخن تازه شدیم و دریافتیم که آن چه می‌جستیم، یافته‌ایم و به یقین رسیدیم.

گستره عادات هر چه عمیق تر و وسیع تر باشد، انقلابی بزرگ تر لازم است تا بندهایش را از دست و پای جان بشر- بگسلد و خواه ناخواه چنین نیز خواهد شد- و هر چه عادات ملازم با ماندن عمیق تر و و وسیع تر باشد، درد و رنج هجرت و انقلاب بیشتر است و بنابراین، از هم اکنون می توان وسعت مصائبی را که «انقلاب جهانی فردا» برای بشر پیش خواهد آورد، به حدس و گمان دریافت. تردیدی نیست که بشر امروز از یک «انقلاب جهانی» گریزی ندارد، چرا که تمدن امروز خواه ناخواه وسعتی جهانی یافته است…

و اما در مرحله تاسیس حکومت نیز خواه ناخواه مو جبیت های فعلی و ضرورت های عقلی ما را ناگزیر می دارد که ولایت فقیه را در مقام ثبوت، از گزند تکثر و تفرقی که به آن دچار است – به علت وجود متعدد – خارج کنیم و به آن صورتی واقعی و قابل حصول ببخشم. آرای مردم در اینجاست که یا مستقیمآ وظیفه انتخاب ولی فقیه را بر عهده دارد و یا غیر مستقیم از طریق خبرگانی که منتخب و معتمد مردم هستند، چنان که حضرت امام خمینی در سخنان شگفت آور خود در روز دوازدهم بهمن {1357} در بهشت زهرا فرمودند: من به پشتیبانی این ملت دولت تعیین می کنم، من به واسطه اینکه ملت من را قبول دارد دولت تعیین میکنم.

اف بر شما که نان “سید” را می خورید و سنگ ابتذال را به سینه می زنید من امسال عید به عشق مرتضای آوینی و به لج مک لوهان یک ماه پاره خریدم که جنوب را مثل آینه می گیرد. ماه پاره من فقط یک کانال نشان می دهد؛ کانال کمیل. مجری شبکه ماه پاره [...]