چهارشنبه 28 جولای 10 | 09:00

«او می‌آید اگر بخواهیم»؛ می‌خواهیم؟!

با توجه به این که نگارنده خود در قسمت‌های مختلف این همایش شرکت داشته است و کم و کیف آن را از نزدیک مشاهده کرده است، سوالاتی برایش مطرح شده است که سعی دارد بدون پیش‌داوری آن‌ها را مطرح سازد.


تریبون مستضعفین – اشاره:

ششمین همایش بین‌المللی دکترین مهدویت، صبح شنبه دوم مرداد با سخنرانی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی در سالن اجلاس سران کشورهای اسلامی آغاز شد. 79 مقاله به زبان‌های انگلیسی، عربی و فرانسه از اندیشمندان 29 کشور جهان و 372 مقاله از ایران به دبیرخانه این همایش رسیده بود.

این همایش در سه محور اصلی با عنوان‌های زمینه سازی، جامعه و دولت زمینه ساز و راهبردها و راهکارهای فرهنگی برگزار شد. برای اطلاعات بیشتر در مورد جزئیات هر بخش می‌توانید صفحه‌ی «درباره ما» سایت دکترین مهدویت را مشاهده کنید.

این همایش از سوی مؤسسه فرهنگی هنری آینده روشن بشریت (+) (پژوهشکده مهدویت) با همکاری وزارت علوم تحقیقات و فناوری، دانشگاه عالی دفاع ملی، سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، دانشگاه امام صادق(ع) ، وزارت امور خارجه، پژوهشگاه فرهنگ هنر و ارتباطات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان اوقاف و امور خیریه و مجمع جهانی اهل بیت در تهران برگزار ‌شد.

این همایش هر ساله برگزار می‌شود.

ما فقط چند سوال داریم!

با توجه به این که نگارنده خود در قسمت‌های مختلف این همایش شرکت داشته است و کم و کیف آن را از نزدیک مشاهده کرده است، سوالاتی برایش مطرح شده است که سعی دارد بدون جهت‌گیری و پیش‌داوری، تنها به امید دریافت پاسخ درخور، آن‌ها را مطرح سازد.

همایش ششم چه تفاوت و امتیاز ویژه‌ای نسبت به همایش پنجم داشت؟ همایش پنجم نسبت به چهارم چطور و همینطور قبلی‌ها؟ آیا آسیب شناسی و نظرخواهی دقیقی صورت می‌پذیرد تا ببینیم هرسال چه میزان پیشرفت حاصل شده است، یا این که در حال درجا زدن یا خدای ناکرده عقبگرد نباشیم؟ آیا نمونه آماری ما برای نظرسنجی یک نمونه‌ی همه جانبه و با دقت بر حضور همه اقشار و نه مخاطبین خاص و اطرافیان است یا نه؟ آیا نظرسنجی‌ها منحصر به یکی دو برگه کاغذ یا یکی دو پیامک چندگزینه‌ای ‌می‌شود که فقط در محل همایش پخش می‌شوند؟

موضوع مهم چرایی «لزوم برگزاری» چنین همایشی است. آیا موسسه‌ای که این امر را بر عهده دارد، توانایی لازم برای این کار را داراست که همایش را، چه از جهت سخت افزاری و چه از نظر نرم افزاری و محتوایی اجرا کند؟ اجرای همایش نه صرفا به معنای این‌که «یک همایش دو روزه بدون هیچ حاشیه‌ای و به خیر و خوشی» برگزار شود؛ بلکه به این معنا که با توجه به اهمیت موضوع و ظرفیت‌های بالایی که در ایران برای پرداختن به چنین موضوعاتی داریم، آیا این سطح از برگزاری قابل قبول است؟ آیا به کم قانع نشده‌ایم؟ این یک دید حداقلی نیست که تصور کنیم چون هیچ نهاد یا سازمان دیگری آن را برگزار نمی‌کند، پس همین که یک سازمانی دغدغه داشته است که این کار را بکند، همین کافیست و ارزش دارد؟

در ایران با دو مساله روبرو هستیم که دقیقا در مقابل هم قرار دارند. اول اینکه یک کار یا انجام نمی‌شود یا اگر انجام شد یک بار است برای همیشه. یعنی وقتی سازمانی همایش بین‌المللی برگزار می‌کند دیگر سازمان‌ها دیگر سراغ برگزاری همایش بین‌المللی در آن زمینه نمی‌روند. پس سازمان مذکور باید بتواند انتظارها را برآورده کرده و حق مطلب را ادا کند. اهمیت این موضوع وقتی بیشتر به چشم می‌آید که یک چنین همایش‌هایی ویترین ایران در مجامع بین المللی است. دوم این‌که در ایران بسیار شاهد موازی کاری هستیم. یعنی برای مثال موضوع مهدویت به سبب اهمیت آن مورد توجه بسیاری از افراد و سازمان‌هاست. چقدر تلاش می‌شود که در این همایش‌ها جذب حداکثری باشد و همه نظرات را دخیل کنیم و جا برای مباحثه در فضای آزاد و تضارب آرا ایجاد کنیم؟ آیا متولیان این همایش بین سایر نهادهای مهدوی مقبولیت دارند؟

آیا واقعا روح رویکرد و موضوعی که هر ساله برای این همایش تعیین می شود در کالبد این همایش و بالتبع بعد از آن در جامعه دمیده می شود یا فقط تفاوت موضوعی را در تفاوت در موضوع مقالات ارایه شده به همایش می‌بینیم؟

چقدر دقت نظر در انتخاب افراد برگزارکننده به خرج داده می‌شود؟ افرادی که برای برگزاری چه در زمینه‌ی اجرایی چه علمی و داوری و … انتخاب می‌شوند صرفا باید وابسته به سازمان خاصی باشند و یا داشتن حداقل‌های لازم هم مورد نظر است؟

«گزارش کار»، در خبرنامه روزانه که صرفا در فضای داخلی همایش توزیع می‌شود یا خبرنامه‌ای که با هزینه‌ی بالا و ظاهری زیبا چاپ می‌شود و تا همایش بعدی دست به دست می‌گردد و سایتی که چند روز به شدت به روز می‌شود خلاصه می شود یا اقدامات دیگری هم می شود؟
مشخصه‌هایی که این همایش را بین المللی می‌کند چیست؟ صرف حضور چند محقق و پژوهشگر غیر ایرانی به معنای بین‌المللی بودن است؟ چقدر ماحصل این همایش‌ها بروز و ظهور در عرصه‌های بین‌المللی دارد. نه صرفا از جهت تبلیغاتی؛ بلکه از لحاظ ترویج مفاهیم و تعمیق آن‌ها. آیا شرکت کنندگان خارجی در قیاس با مهمانان داخلی حداقل‌های کیفی و علمی را دارند و یا صرف غیر ایرانی بودن‌شان یک امتیاز برای‌شان محسوب می‌شود.

چرا در خدمت رسانی و امکانات رفاهی باید بین مهمانان خارجی و داخلی تفاوت باشد؟
آیا فقط مقالات برگزیده جای بحث و تامل و تقدیر دارند یا کسانی هم که دغدغه داشته‌اند و مقاله (ضعیف از نظر داوران) ارسال کرده‌اند را می‌توان سازمان دهی و هدایت کرد و در اتاق‌های فکر به کار گرفت؟ آیا تلاشی برای ارتباط مستمر با این افراد می‌شود؟
چه لزومی به برگزاری بخش‌های جنبی مثل نمایشگاه، آن هم تا این حد ضعیف هست؟ آیا صرف توجه به بعد رسانه‌ای این کار را توجیه می‌کند؟

آیا بزرگی کار به معنای «هزینه بر» بودن آن است؟ محل تامین این بودجه‌ها کجاست؟ لزوم برخی از این هزینه کردن‌ها چیست؟ کجای این رفتارها با آرمان ما که جامعه مهدویست سنخیت دارد؟ بسته‌ی فرهنگی همایش که در پلاستیک آن هم به عده‌ای خاص داده می‌شود نمی‌تواند بعنوان کم بودن هزینه‌ها و مصداق صرفه‌جویی نمونه‌ی خوبی باشد.

در پایان خواهشمندیم در راستای مبحث پاسخگویی مسولین که رهبر انقلاب بر آن تاکید فراوان دارند،  گزارشی از کم و کیف برگزاری این همایش، از طرف برگزارکنندگان، به منظور احترام به افکار عمومی و از بین بردن سوءبرداشت‌ها ارایه شود.
شعار ششمین همایش بین المللی دکترین مهدویت «او می آید اگر بخواهیم» بود. آیا واقعا میخواهیم؟

ثبت نظر

نام:
رایانامه: (اختیاری)

متن:

پربازدیدترین

Sorry. No data so far.

پربحث‌ترین

Sorry. No data so far.