سه‌شنبه 29 اکتبر 13 | 19:34

مرثیه‎ای برای سربازانی که در سکوت قربانی می‌شوند

محمدالیاس قنبری

سربازی به هرحال سختی های خودش را دارد. ما هم توی برجک پست و نگهبانی داشتیم و صبحگاه و بشین پاشو و تنبیه و ممنوع الخروجی از پادگان ولی محیط خدمت مان در امنیت پایتخت و در یک محیط اداری و پشت میزنشینی بود. در همان حالی که ما پشت میز و زیرکولر چایی می خوردیم سربازان دیگری بودند که در مرزها قربانی می شدند.


محمد الیاس قنبری-در طول سال در میان روزهای هفته دفاع مقدس روزی به نام روز سرباز وجود دارد و جشنواره ای نیز با عنوان جوان سرباز هرساله در خرداد ماه برگزار می شود که طی آن از سربازان نمونه کشور تقدیر می شود. در دورانی که سرباز بودم مرا به عنوان سرباز برگزیده یگان به جشنواره فرستادند. در آن جا با دو سکه طلا و یک لوح تقدیر از ما تقدیر کردند. یکی از سربازانی که در آن دوره مورد تقدیر قرار گرفت و همان جایزه ای را گرفت که ما گرفته بودیم سربازی بود که در درگیری های مرزی به پایش تیر خورده بود. اما دو سرباز دیگر هم بودند که نام شان خوانده شد ولی به جای اینکه خودشان به جایگاه بروند پدر و مادرشان با قاب عکسی در دست به جایگاه رفتند. دو سربازی که در درگیری های لب مرز به شهادت رسیده بودند.شهیدان جنایت سراوان

بعد از آن هر وقت سربازان پادگان مان غر می زدند این خاطره را برای شان تعریف می کردم که قدر پادگان محل خدمت خود را بدانند. سربازی به هرحال سختی های خودش را دارد. ما هم توی برجک پست و نگهبانی داشتیم و صبحگاه و بشین پاشو و تنبیه و ممنوع الخروجی از پادگان ولی محیط خدمت مان در امنیت پایتخت و در یک محیط اداری و پشت میزنشینی بود. در همان حالی که ما پشت میز و زیرکولر چایی می خوردیم سربازان دیگری بودند که در مرزها قربانی می شدند.
شهادت جانسوز 14 سرباز در سراوان که اغلب نیز بچه های شهرستانی و حاشیه نشین اند اولین و آخرین اتفاق از این دست نیست. بارها اتفاقاتی از این دست افتاده که اصلاً حتی بازتابی در رسانه ها نداشته است.
مایی که در امنیت و آسایش خدمت کرده ایم و می کنیم و برخی هامان نیز انواع و اقسام معافیت های پزشکی و کفالت و بسیج جور می‌کنیم تا از سربازی فرار کنیم چه می‌فهمیم از حال جوانانی که در شهرهای حاشیه‌ای متولد می‌شوند و برای گرفتن کارت پایان خدمت در سخت ترین شرایط در پادگان های مرزی خدمت می‌کنند و در سکوت قربانی می‌شوند. قربانیانی که رسانه سلطنتی انگلیس قاتلان آنها را حتی تروریست نمی‌داند و برخی روشنفکران حقوق بشری برای به دار آویخته شدن قاتلان شان روضه‌خوانی می‌کنند. جوانانی که مانند ما آنها نیز شور و شوق تحصیل و کار و ازدواج و زندگی داشته‌اند و چه می‌فهمیم از حال خانواده‌هایی که داغدار نوجوان 18 ساله خود در سراوان می‌شوند.
شهید جنایت سراوان
غرض اصلی از این یادداشت طرح این پرسش نیست که چرا این اتفاقات در کشوری می‌افتد که دارای سه نیروی بزرگ و پیشرفته نظامی است و  از جمله افتخاراتش رشد و پیشرفت در زمینه‌های دفاعی و نظامی و موشکی و تجهیزات دفاعی است و اینکه چرا باید سربازی که یک ماه فقط باز و بسته کردن کلاشینکف را آموزش دیده سپر قربانی شدن و تأمین امنیت ما باشد. بلکه تنها تذکری است به ما مرکز نشینان بر ساحل عافیت نشسته که شاید کمتر قدر عافیت می دانیم و به کوچکترین ناملایمتی زبان به اعتراض و گلایه می گشاییم.
  1. ..............
    30 اکتبر 2013

    این مساله دو دلیل دارد:

    ا- مواضع منفعلانه دولت جدید که از نظر تروریستها نشانه ضعف ایران تقی شده است

    2- عدم حرفه ای بودن نظام سربازی در ایران که تعدادی سرباز وظیفه که صرفا
    دیویدن در پادگان را خوب می دانند به جنگ اشرار می فرستیم که از بچگی با اسلحه بزرگ می شوند

ثبت نظر

نام:
رایانامه: (اختیاری)

متن: