شنبه 07 دسامبر 13 | 15:18

جشنواره عمار و «مستضعفین آماتور»

سید احسان رئیس الساداتی

آیا جشنواره عمار نباید برای تهیه‌کنندگانی که بر اساس دغدغه‌مندی و از جیب برای یک فیلم انقلابی خرج کرده‌اند مقامی قائل باشد و ساز و کاری جداگانه برای تقدیر از آنها برقرار کند؟ و تمشک تلخی را برای تلف‌کنندگان پول بیت‌المال کنار بگذارد؟


13920707000253_PhotoAسید احسان رئیس الساداتی – جشنواره عمار که آغاز شد امید فیلم‌سازان بی‌پول برای دیده شدن و جایزه گرفتن بیشتر شد. حال آنکه موضوع آن استکبارستیزی بود و آغاز آن٬ پایان فتنه. فیلم‌سازان٬ به اصطلاح٬ آماتور بودند و پذیرایی جشنواره چای و شیرینی.

حالا وضعیت فرق کرده و پای خارجی‌ها هم به ماجرا باز شده٬ جشنواره مردمی فیلم عمار دیگر کم کم باید وصف «ملی»٬ «بزرگ» یا حتی «بین‌المللی» را هم به دنباله خود اضافه کند. دیگر «توجه جشنواره معطوف به سازماندهی ساختار سینمای ایران است» و ثبت‌نام 1915 اثر در آن نوید یک جشنواره حرفه‌ای را می‌دهد. اما سوالی که باید پرسید این است که حالا دوربین به دستان آماتور که عنصر محتوا یا خودمانی‌تر بگویم آن دغدغه‌مندی و دردمندی٬ به فیلم‌سازی واردشان کرده یا وادارشان کرده٬ آیا باز هم امیدی خواهند داشت یا باید در سایه حرفه‌ای‌هایی که با سرمایه‌های دولتی و پول‌های باد آورده٬ فیلم‌هایشان را برای همان «دیده شدن» و «جایزه بردن» ساخته‌اند گم و پنهان شوند؟ به نظر می‌رسد دو موضوع مغفول در این جشنواره «مردمی» که برآمده از اراده مستضعفین است بایستی مورد توجه واقع شود:

1. لزوم توجه به تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار فیلم‌ها

در بررسی اجمالی فیلم‌های ارسال شده به دفتر جشنواره متوجه شدم بعضی از فیلم‌ها با همکاری سازمان‌ها و ادارات مختلف ساخته شده‌اند که برخی با کیفیت و برخی فقط اتلاف بیت‌المال بوده‌اند. از حوزه هنری برخی مراکز استان گرفته تا مراکز متصل به اردوهای راهیان نور. از ادارات دولتی گرفته تا واحد مرکزی خبر مراکز استان‌ها.

البته در این میان کسان دیگری هم بودند که علی رغم وضعیت فیلم مشخص بود سرمایه‌گذار مهمی آن را پشتیبانی می‌کند که در تیتراژ معرفی نشده بود.

به عبارت دیگر باید پرسید فیلمی که با هزینه بیت‌المال ساخته شده است می‌تواند با فیلمی که با سرمایه شخصی فیلمساز دردمند تهیه شده و احیانا سرمایه آن از محل «نان زن و بچه» تأمین شده و بعضا اندک است رقابت کند یا خیر؟ یا تشخیص اینکه چه فیلمی اصلا با هزینه دولتی ساخته شده و توانسته حق مطلب را ادا کند و چه فیلمی فقط اتلاف سرمایه دولتی بوده است؟ و چه فیلمی با کمترین هزینه بهترین کیفیت یا حداقل کیفیت خوبی را ارائه داده است؟ از منظر دیگر نباید جشنواره از تهیه کنندگانی که بر اساس دغدغه مندی و از جیب برای یک فیلم انقلابی خرج کرده اند مقامی قائل باشد و ساز و کاری جداگانه برای تقدیر از آنها برقرار کند؟ و تمشک تلخی را برای تلف کنندگان پول بیت المال کنار بگذارد؟

2. لزوم توجه به فیلم سازان آماتور اما دوربین به دست که احتیاج به حمایت در «دیده شدن» و «ساختن» دارند.

به نظر می رسد جشنواره بایستی با ایجاد بخش«بررسی فیلم‌های آماتور» یا تقویت بخش«ما» -مسجد ما٬ محله ما و…- حمایت جدی‌تری از بخش داشته باشد تا همواره خط اصیل خود را حفظ کرده باشد. طراحی ساز و کاری برای فیلم اولی‌ها یا نوپاهای عرصه فیلم انقلابی.

بله٬ دیگر کم کم دارد توقع از جشنواره ما بالا می رود.

ثبت نظر

نام:
رایانامه: (اختیاری)

متن: