شنبه 26 فوریه 11 | 13:44

چرا قدرت افكار عمومی را در سياست خارجی به رخ نمی‌کشیم؟

چرا مقامات روسي در ايران آشکارا در معرض نقد خبرنگاران عمومي يا افكار عمومي قرار نمي گيرند؟ مگر در يك مورد بي سابقه كه خاوير سولانا، رودروي خبرنگار «پرس تي وي» قرار گرفت، با چالش هاي عميق روبه رونشد؟ مگر افكار عمومي به تناقض هاي وي پي نبردند؟


يكي از شگردهاي كشورهاي گوناگون در حين بازديد مقامات جمهوري اسلامي ايران از آن كشورها، برگزاري كنفرانس مطبوعاتي با شركت نمايندگان رسانه هاي گوناگون اين كشور هاست. اين مسأله از ديرباز و از زمان تأسيس جمهوري اسلامي مسبوق به سابقه بوده است و مقامات دولت ها، چنين چیزی را تجربه كرده اند.

آنچه معمولا در اين كنفرانس هاي مطبوعاتي پرسيده مي شود، پرسش های صريح و انتقادي درباره وضعيت هاي گوناگون حاكم در ايران است، به گونه اي كه به دلیل برخي ملاحظات و حساسيت ها در برخي اوقات، مسئولان ايراني در پاسخگويي با مشكل روبه رو مي شوند، اين در حالي است كه توضيح برخي از مسائل موجود در ايران با توجه به بافت ديني كشور، براي مخاطب خارجي نيز بسيار سخت است.

عموما وزارت خارجه كشورها با اين حربه و مطرح كردن پرسش هایی خاص و بعضا تكراري، از يك طرف وضعيت بغرنجي را در پاسخگويي براي مقامات ايراني ايجاد مي كنند و از سوي ديگر، مي كوشند بدين وسيله، رويكرد انتقادي افكار عمومي خود نسبت به حكومت ايران را نشان دهند و سپس با انتشار گسترده آنچه را كه خود مي خواهند، در حوزه رسانه اي محقق مي كنند.

هم اکنون پرسش اينجاست كه چرا وزارت خارجه كشور ما، مقامات كشورهایی كه به ايران سفر مي كنند، مستقيم رودرروي خبرنگاران ايراني قرار نمي دهند تا آنان پرسش های بدون پرده خود و مطالبات افكار عمومي ايرانيان را از آنان بپرسند؟

برای نمونه، چرا مقامات روسي در ايران آشکارا در معرض نقد خبرنگاران عمومي يا افكار عمومي قرار نمي گيرند؟ مگر در يك مورد بي سابقه كه خاوير سولانا، مسئول سابق سياست خارجي اتحاديه اروپا رودروي خبرنگار «پرس تي وي» قرار گرفت، با چالش هاي عميقی روبه رو نشد؟ مگر افكار عمومي به تناقض هاي وي پي نبردند؟

از سویی، هرچند در ديدارهاي رسمي، ممكن است، برخي مواضع از سوی مقامات رسمي گفته نشود، اما اين كار به راحتي مي تواند توسط خبرنگاران انجام شود و حتي مقامات وزارت خارجه، مي توانند بر پایه توافق با مقامات خارجي، براي برگزاري كنفرانس هاي غير مطبوعاتي و حضور اين افراد در دانشگاه ها و… برنامه ريزي كنند.

در ساليان اخير، افكار عمومي، بارها شنيده است كه با مقامات كشورهايي چون روسيه كه در امر تأسيسات هسته اي ايران دخيل هستند، توافقاتي شده، ولی هيچ گاه مقامات روسي كه از ايران بازديد مي كنند، در معرض سخنان صريح افكار عمومي قرار نگرفته و البته مقامات ديگر كشورها هم كه به ايران سفر مي كنند، نيز چنين وضعيتي دارند.

اما به راستي، چرا ايران قدرت افكار عمومي خود را در برابر ديگران به تصوير نمی كشد؟ آیا بايد باور كنيم، برخي مواقع، تأثير افكار عمومي در تنظيم سياست خارجي كشورها نسبت به ايران بسيار بيشتر از نشست ها و توافقاتي است كه هيچ گاه عملي نمي شوند؟!

ثبت نظر

نام:
رایانامه: (اختیاری)

متن: