چهارشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۹
سه شنبه ۰۱ شهریور ۹۰ | ۱۷:۵۲

فعالان مردمی آمریکای مرکزی خواستار به رسمیت شناختن فلسطین شدند

انجمن های بشردوستانه از کشورهای آمریکای مرکزی و حوزه کارائیب (کاریکوم) خواستند تا در نشست خود مردم و کشور فلسطین را به رسمیت بشناسند.


انجمن های بشردوستانه در آمریکای لاتین خواهان اعلام همبستگی با مردم کشورهای عربی و فلسطین در اجلاس مشترک کاریکوم و سیکا شدند.

در قسمتی از درخواست این فعالان آمده است: درست است که فلسطین در قاره ای دیگر در آنسوی دنیا واقع شده اما ما دارای تشابهات تاریخی با آنها هستیم و باید به آنها و خواستشان احترام بگذاریم.

این در خواست از کاریکوم و سیکا در راستای تلاش فلسطینیان برای به رسمیت شناختن این کشور در مجمع عمومی سازمان ملل متحد است که در ماه آینده در باره این موضوع تشکیل جلسه خواهد داد.

کوبا، نیکاراگوئه، کاستاریکا و ونزوئلا،  برزیل و آرژانتین کشورهای آمریکای لاتین هستند که فلسطین را به رسمیت می شناسند. با این وجود رژیم صهیونیستی این اقدام را دخالت دیگر کشورها در مسئله فلسطین و صلح خاورمیانه می داند.

روند به رسمیت شناختن “کشور مستقل فلسطین” از سوی دولت های آمریکای لاتین از چندی پیش آغاز شده است.

برزیل به عنوان قدرت جدید منطقه ای در عرصه اقتصاد، نخستین کشوری بود که در این زمینه گام برداشت و حتی کلنگ تاسیس سفارت فلسطین در برزیل که اولین سفارت فلسطین در آمریکای لاتین خواهد بود در برازیلیا بر زمین زده شد.

پس از برزیل کشورهای آرژانتین، اکوادور، اروگوئه، پاراگوئه، بولیوی و شیلی نیز اعلام کردند که کشور مستقل فلسطینی را در چارچوب مرزهای تعیین شده سال 1967 به رسمیت می شناسند.

اگر چه شناسایی دولت مستقل فلسطین امر بی سابقه ای نیست و در اجلاس 1988 الجزایر برخی کشورها، دولت در تبعید فلسطین توسط سازمان آزادیبخش فلسطین را به رسمیت شناختند، اما اقدام کشورهای آمریکای لاتین از هر دو بعد فلسطینی و خاورمیانه ای آن قابل تامل و بررسی است و نمی توان این اقدام را فقط نتیجه تعامل ایدئولوژیک یا سطحی رهبران چپگرای آمریکای لاتین تلقی کرد.

ریشه تاریخی ماجرا به نقش رژیم صهیونیستی به عنوان شریک منطقه ای ایالات متحده بازمی گردد که به شکل خاص یا عام و با ماهیتی نظامی، همراه این کشور در پروژه های منطقه ای آمریکای لاتین حضور داشته است.

سه دهه 60 تا 90 میلادی سال های حضور مستشاران نظامی رژیم اسراییل در کنار دیکتاتورهای نظامی در کشورهای مختلف آمریکای لاتین بود. در دهه 60 دیکتاتوری نظامی بولیوی سربازان جوان این کشور را به سرزمبن های اشغالی می فرستاد و اقدامی مشابه نیز از سوی آکادمی نظامی اکوادور انجام مي شد.

به طور کلی نقش نظامی این رژیم در همکاری تنگاتنگ با ایالات متحده آ مریکا در شیلی، دوستی صهیونیستها با پینوشه، سازمان دهی جنگ علیه فرهنگ و اقتصاد بومیان گواتمالایی و آموزش پلیس این کشور توسط صهیونیست ها برای خشونت علیه بومیان، حضور در السالوادور، کمک به “سوموزا” دیکتاتور نیکاراگوئه و نقش صهیونیست ها در موضوع ناپدید شدگان آرژانتینی هرگز از اذهان مردم آمریکای لاتین محو نخواهد شد.

به ویژه نقش منفی که صهیونیست ها در روابط با نظامیان آرژانتینی در دهه 1970 در تجارت تسلیحات داشتند و اکنون افکار عمومی آرژانتین که به شدت به ناپدید شدگان دوره نظامیان احترام می گذارد و هیچ گذشتی نسبت به مسببین یا شرکای این قضیه ندارد، از لابی قدرتمند یهودیان آرژانتینی پیشی گرفته و موقعیت لابی یهودیان را به شکلی معکوس علیه خودشان بازگردانده است.

صهیونیست ها هیچگاه از ظرفیت های مدنی و فکری فلسطینیان به لحاظ تاثیر گذاری فرهنگی و فکری برخوردار نبوده اند و همواره ماهیتی نظامی داشته یا از ثروت در مناسبات استفاده کرده اند؛ اما تعامل جامعه روشنفکری فلسطینیان همواره بالاترین تاثیر را بر جامعه مدنی و روشنفکری آمریکای لاتین داشته است.

کشورهای آمریکای لاتین که کشور فلسطین را به رسمیت می شناسند، آشکارا این پیام را به آمریکا می دهند که با ناکامی واشنگتن در پیشبرد مذاکرات سازش خاورمیانه، آنها تلاش می کنند مذاکرات به شکلی دیگر از بن بست رها شود.

همچنین آنان همکاری جنوب – جنوب را اهرمی قدرتمند برای شناسایی خود به عنوان قدرت های آتی منطقه ای و حتی جهانی یافته اند. حتی نگاهی پر از سوال به نقش ایالات متحده در آخرین تحولات اکوادور در مسایل مربوط به کودتا دارند و این موضوع را تا آنجا مهم می دانند که در آخرین اجلاس “اوناسور” آن را محکوم کردند.

در نشست سالانه سران 22 کشور اسپانیایی و پرتغالی زبان در “ماردل پلاتا” ي آرژانتین نیز قانونی را تصویب کردند که هر کشور عضو که روند دموکراتیک را زیر پا بگذارد حذف خواهد شد که بیشتر انتقادها به سیاست ایالات متحده در موضوع کودتاي اكوادور بود.

بنابراین روشن است که این کشورها در اقدامی فعال در تقابل با آمریکا حتی در خاورمیانه، فلسطین را به رسمیت بشناسند.

اگرچه تجربه 6 دهه گذشته نشان داده، رژیم صهیونیستی بطور مسالمت آميز به تشكيل دولت فلسطيني رضايت نخواهد داد  و تنها راه آزادي فلسطين ، مقاومت است ، اما به هرحال تحركات ديپلماتيك كشورهاي آمريكاي لاتين ، نشان دهنده تغيير بخشي از افكار عمومي جامعه بين المللي  به سود فلسطين است و بدون شك تاثير جمهوري اسلامي ایران در  توجه جامعه جهاني به فلسطين ، بسيار چشمگير است.

ثبت نظر

نام:
رایانامه: (اختیاری)

متن: