لطیف‌ترین شکلِ خواهش؛ معرّفیِ کتاب «درخت سوخته در باران»

شاعر با ظرافت، دقّت و امانت‌داریِ مؤمنانه‌ای آن‌چه که از دعا بر جانش و دلش نشست کرده را موزون کرده است. یعنی عوضِ این‌که ظاهرِ عبارات و معانیِ تحت‌الّلفظی‌شان را شعر کند، بواطنِ آن‌ها و جهانِ فکریِ معصوم در بیانِ این نیایش را شعر کرده است. این به راستی همه‌ی وجهِ ممیّزه‌ی این اثر نسبت به آثارِ مشابهش است.