محافظه‌کاری مضاعف…

انقلابی‌گری، اساساً مترادف با تغییرگرایی، تن ندادن به واقعیت‌های موجود و بن‌بست‌شکتی است؛ لذا بهانه کردن موانع، نگاه صفر و صدی و طرد اصلاح ممکن و پیگیری نکردن عدالت مقدور (قابل تحقق باتوجه به ظرفیت‌های موجود) در تضاد با آن و عین محافظه‌کاری است. بعد از انجام هر اصلاح‌گری خرد و حتی کلانی باید به سمت اصلاح بزرگ‌تر و ریشه‌ای‌تر رفت، یا با وجود داشتن نقشه اصلاح بزرگ‌تر و ریشه‌ای‌تر، گام‌به‌گام، اصلاح‌های کوچک‌تر را پی‌گرفت.

مجادله «روشنفکر سکولار» و «سیاستمدار تکنوکرات» برای دوران پسامحرّم

گفتمان زمان، امام حسین(ع) است؛ چه اینکه به قول علامه شهید مطهری(ره) با اینکه نوعیت انسان ثابت است و انسان در حال رشد اما به رغم خواست روشنفکر سکولار و سیاستمدار غیرانقلابی، هیچ‌گاه ملاک اباذری و ملاک ابوالفضلی در تاریخ تغییر نخواهد کرد؛ گو اینکه همین فلسفه تاریخ به ما آموخته است رابطه ایران و آمریکا، رابطه گرگ و میش است.

لبخندهای انکار تکنوکرات‌های نفت

آنچه که حتی از این محاسبات و تصمیمات غلط، خطرناک‌تر است، «مبانی نظری» است که این محاسبات و تصمیمات را می‌سازد و این مبانی نظری آمیخته با «بی‌توجهی» یا به بیان بهتر «بی‌اعتقادی» به مقوله «استحکام ساخت داخلی قدرت» است.

«مدرنیته» یخچال است و «تکنوکراسی» ویدئوکنفرانس!

یک تکنوکرات، لابد می‌داند که «عقل»ی که از آن دم می‌زند، «عقل ابزاری» است و لابد می‌داند که عقل ابزاری، نسبتی با عقل متصل به وحی ندارد. که اگر این را بداند، این را هم خواهد دانست که «اصالت هدف و ابزار» را همین عقل ابزاری فرمان می‌دهد… هم از این روست که تکنوکرات‌ها، کار با بولدوزر و لودر را بسیار خوش می‌دارند.

تولید علم انقلاب اسلامی راه مقابله با تکنوکرات‌هاست

امروزه بخش عمده‌ای از کسانی که تکنوکرات نامیده می‌شوند افرادی هستند که پس از انقلاب به صحنه‌های مدیریتی کشور راه یافته‌اند و دلیل آنها برای ورود به صحنه، برخورداری از تعهد بوده است. به عبارت دیگر بسیاری از تکنوکرات‌های فعلی، کسانی هستند که به خاطر «تعهدشان» جانشین نیروهای متخصص اما غیرمتعهد شده‌اند. برخی از این چهره‌ها دارای سوابق روشن مبارزاتی در قبل و بعد از انقلاب نیز هستند.چگونه است که امروز خود منادی «تکنوکراسی» شده‌اند؟! مرتد شده‌اند؟! ضد انقلاب شده‌اند؟ یا شاید اینها از همان اول هم نفوذی بوده‌اند؟!

طعنه به رابین هود، فرصتی برای ارتجاع به عصر تکنوکرات ها

تفکری که تصور می‌کردیم منسوخ شده، بعد از یک دوره‌ی فترت و البته پنهان‌کاری، ضعف‌ها و کاستی‌های امروز را بهانه کرده و دوباره عزمِ سربرآوردن دارد. تکنوکرات‌های یقه بسته و تسبیح بدست، در پوششی جدید و با همان باورهای توسعه‌محور و متجددانه‌شان دارند متقاعد می‌کنند افکار عمومی را برای حرکتی ارتجاعی؛ ارتجاع به عصر سازندگی!